Texel juni 2013

Zaterdag 1/6/13

Met Kleindochter3 op weg, we kunnen vlot rijden tot Den Helder, zó de boot op en naar ons Eibernest. We zijn te vroeg, dus we gaan naar ’t Pangkoekenhuus om alvast te lunchen want het is niet helemaal duidelijk hoe laat de kids aankomen. Zet men net mijn bord voor mijn neus als ik telefoon krijg dat ze van de boot af zijn. Mijn “pangkoek” dan maar in een paar happen naar binnen geknald (goed voor de maag!) en weer naar de andere kant van het eiland. Gelukkig kunnen we ons bij aankomst in De Cocksdorp gelijk in ons huisje installeren.

Als de bagage naar binnen gesleept en de autokoffer leeg is gaan Zoon2Schoondochter2 en Kleindochter3 mee naar de hoofdstraat want de kids hebben nog niet gegeten. Ik ga intussen voorraad inslaan. Kom ik aan de kassa, gaat mijn telefoon opnieuw. Manlief. De hond van Schoondochter2 is ontsnapt toen de huisbazin het kinderbedje bracht. Het is inmiddels 14:30. Om een lang verhaal toch een beetje korter te maken: om klokslag 18:00 vindt Zoon2 de hond aan de receptie van camping De Krim. De helft van de eilandgasten is inmiddels op zoek naar een donkere langharige tekkel. :lol: Iedereen opgelucht en hondsmoe (hebt u ‘m?) aan de pizza en Kleindochter3 in bed.

Zondag 2/6/13

We worden wakker met een pittig windje en een stralende zon.

Ontbijten, dan naar het strand aan de voet van de vuurtoren. Om 8u. Allemaal. Zo haal je tenminste het maximum uit een weekend. Na de obligate koffie of warme chocomelk nabij de vuurtoren nog een paar vergeten boodschappen doen in het dorp en om een schepje en een emmertje voor Kleindochter3.

Lui aperitieven in de zon op het terras, eten en dan met een ongeduldige pruts naar het strand met het nieuwe speelgoed. Iedereen geniet (ondanks de dikke truien die niet overbodig blijken), we komen met een mond vol zand weer in het huisje en dan is het ienemienemutte wie eerst in bad gaat.

Nette kleren aan en uit eten. Kleindochter3 valt bijna om van de slaap maar dankzij het kinderhoekje van het Bikkelement houdt ze zich kranig en eet flink. Iedereen (te) laat in bed na nog een gezellig babbelavondje bij een borrel.

Maandag 3/6/13

Wat zich vanmorgen dus heeft gewroken, want de kids waren maar net op tijd bij de boot. De oudjes hun vakantie kan nu écht beginnen. :D

Owja. In april reserveer ik al een fiets bij de verhuurfirma in de hoofdstraat om zeker te zijn dat ik de juiste maat ter beschikking heb. Een 26″, frame 47cm. Met handremmen. De reservering wordt bevestigd. Ga ik vandaag mijn fiets ophalen: 24″ en ik heb niet eens meer gekeken hoe groot (klein) het frame was want het was bovendien een terugtrapper. Daarmee heb ik vorig jaar binnen een uur bijna beide zijden van de dijk van heel dichtbij gezien, dus dat gaat niet door. Maar na de omruiling heb ik nu een fiets zoals ik er net thuis een van de hand gedaan heb wegens te groot. Het was dàt of met mijn knieën tegen het stuur knallen en mijn rug plooien tot ik sterretjes zie.

Meteen een uurtje gaan trappen en voor het eerst kennis gemaakt met het fantastische Texelse fietspadennetwerk, waar op cruciale plaatsen windsingels gemaakt zijn zodat je toch wat beschut rijdt. Vooral voor een niet-geoefende fietser als ik een hele luxe.

Dinsdag 4/6/13

Mijn fiets wordt uitgebreid getest tijdens een tochtje door prachtige groene “tunnels” van scheefgegroeide bomen met een reusachtige erehaag van fluitekruid. Alsof je door een gekantklost (kantgeklost?) tafereeltje rijdt.

Texel 2013 009

Alleen jammer dat we er niet tijdig aan denken dat de toegang tot de Slufter afgesloten is vanwege de broedtijd. Dan maar rustig de weg omleggen, verder fietsen en een wandelingetje aan het strand maken.

Texel 2013 016

Ik moet nog altijd wennen aan het feit dat er geen hondenkopje meer boven het duin uit kan piepen of dat er geen maatje achter ons aan gestoven komt. Het strand van Schilge is mooier dan dat van Texel, maar dat kan ook wel te maken hebben met 20 jaar vertrouwdheid en opgestapelde dierbare herinneringen. We genieten hoe dan ook.

In het dorp ga ik bij de Verrekieker om een schuiltentje (had op zo’n € 250,- gerekend uitgaande van informatie van het internet, maar wat ik nodig heb staat nu € 90,-). Het uit- en opvouwen ziet er allemaal poepsimpel uit. Zelfs een kind kan de was doen. Meteen een stevig vouwzitje voor Manlief meegenomen voor als hij in het duin gaat zitten met zijn telescoop.

Nu ik er toch sta, maak ik meteen een afspraak om morgen met de gids mee te gaan op vogeltocht.

Na de middag wil Manlief nog wat fietsen en ik ga een korte wandeling uitproberen vlak bij ons huisje. De naam “Roggeslootwandeling” blijkt te hoge verwachtingen op te roepen want op 2 doorkijkjes na blijft de Roggesloot helemaal uit het zicht, maar het doorkijkje aan de dijkkant geeft me net genoeg uitkijk op een stelletje futen met jongen. Ma heeft de kleintjes veilig op de rug genomen voor een uitje en Pa komt achterna met de picknick.

Het is een uitgelezen digestief wandelingetje voor ’s avonds na het eten. Dan is er ook meer kans dat we roofvogels zien boven de weilandjes en als we de omgekeerde richting nemen kunnen we achteraf in het dorp nog een pot gaan pakken. Bovendien zijn de piloten van het Nederlandse leger dan ook aan rust toe en heb je niet voortdurend het lawaai van de gevechtsvliegtuigen boven je hoofd. Bij het filmen had ik soms het gevoel dat ik een reportage draaide in oorlogsgebied.

Wat is ons inmiddels overduidelijk geworden? 

Ook hier is alles minstens 3-4 weken verlaat en al moeten we mee in rekening nemen dat vorig jaar misschien een uitzonderlijk goed vogeljaar was, dit jaar zijn de aantallen meer dan enkel maar gedecimeerd. De schelpenstrandjes in de vogelreservaten zijn bijna verlaten, op één na waar wat sterns en een paar kokmeeuwen bijeen gekropen zijn. Enkel de kluten en bergeenden zijn goed gelukt. Je ziet ze overal en bijna altijd in het gezelschap van  stevige jongen.

Woensdag 5/6/13

Ik ben ruim op tijd op om een halfuur te vroeg bij de Verrekieker te zijn. Vreemd hoe een gezamenlijke interesse onmiddellijk een gesprek op gang kan trekken. Het is genoeg dat 2 mensen met een verrekijker om de hals elkaar tegekomen of ze raken aan de praat.

Tussen 9 en 11u met Giel Witte op stap en ondanks dat ik geen enkele soort zie die ik nog niet ken, leer ik ontzettend veel bij. Vooral van die weetjes die in geen enkel boek te vinden zijn, maar uit jarenlange praktijk voortkomen.
Dat je bij veel weidevogels kan zien dat ze jongen hebben als ze hun poten laten doorhangen bij het vliegen.
Of dat een roodmus heel beleefd “pleased to meet you” zegt.
Dat de “betere” sterns, visdiefjes etc. op de kop van het eiland nesten omdat ze dan dicht bij hun visgronden en de garnalenvoorraad zitten en dat de paria’s naar de kant van de Petten verwezen worden. Die moeten dan ettelijke km méér afleggen om aan voedsel voor hun jongen te geraken. Die jongen worden dan ook niet zo snel zo groot als hun soortgenoten noordelijker en worden op hun beurt paria’s die ver van de visgronden zullen moeten nesten. Niets menselijks is die beesten vreemd…

Na de wandeling wordt er koffie en thee geschonken in de Verrekieker en José vraagt hoe het met mijn tentje is. “Oh, ik heb het opengevouwen en het stààt als een huis!” José bekijkt me van terzijde en ik kan me onmogelijk serieus houden. En zij heeft snel door dat ik het niet meer opgeplooid krijg en proest het uit. Samen gaan we aan de slappe lach. Ze geeft me wat aanwijzingen om het nog eens te proberen.
Na de middag gaan we wandelen in de Bollekamer en Manlief zijn knietje doet het heel goed. Een wandeling van ruim 2 uur door duin en dal en hij begint maar eerst wat stram te worden als we de auto in het zicht hebben. Top!

De dikke harige rupsen van de grote en kleine beervlinder zijn massaal aanwezig en het verwondert ons dan ook niet dat we voortdurend “koekoek” horen. Als die beesten ook maar een tiende van die rupsen moeten verorberen, geraken ze niet meer van de grond van corpulentie.

Donderdag 6/6/13

en ik moét vandaag de fiets  op (gisteren gebrost) of ik wen nooit voldoende om het tot De Waal te trekken en dan langs de waddendijk terug te keren tegen de wind in. Weer dat mooie tunneltje in, achter de golflinks langs en het duinpad op. Aan de Slufter stappen we af en gaan op de uitkijkpost een tijdje vogelkijken. Er zitten een paar groenpootruiters, bergeenden en een torenvalkje dat parmantig komt poseren op nog geen 10m van ons vandaan.

We vervolgen onze weg en voor we er erg in hebben  zitten we tegen De Koog aan. We gaan een eindje de Muy in maar die wandeling doen we een andere keer als we met de auto zijn, want die is toch wel lang en we hebben geen eten of drinken mee genomen. Als we bij de fietsen komen wordt er net een vrachtje jong volk uit een legertruck gegooid voor een dropping. Ze zien er allemaal nogal verloren uit en de begeleidende militairen leggen er de pees op. Ik vraag me af (gezien de soms wel erg jonge, maar doorleefde gezichten) of het een soort programma voor drugsjongeren of jonge delinkwenten is. Ik meen me zoiets te herinneren uit een docu op een Nl zender.

We besluiten langs het duinpad terug te rijden omdat we daar misschien wat meer beschutting hebben tegen de wind, maar dat is ijdele hoop. We krijgen er dan ook nog een stijgend vals plat van ca. 5km bovenop en meteen lijkt de waddendijk me veel uitnodigender. Maar het is te laat om nog te veranderen en al met al zijn we sneller thuis dan verwacht. Alleen denk ik niet dat Manlief zich nog ver verzet vandaag en ik ga hooguit even tot op de dijk om het wad te zien. Straks. Als de krampen uit mijn kuiten zijn. De Waal zal dan ook niet voor deze vakantie zijn, toch niet met de fiets. Een volgende keer moeten we overwegen onze eigen fietsen mee te nemen en dan hebben we meteen het regaal ter beschikking om de fietsen tot aan de zuidkant van het eiland te brengen en vanaf daar een tocht te maken.

Ik haal brood en beleg en wat bier in de super, loop even bij de drogist langs voor een lippenbalsem en ga bij José langs voor lens cleaner. Ze kijkt me in de ogen en gelijk liggen we weer in de slappe lach. Uiteraard ziet ze aan mijn gezicht dat die tent nog altijd staat als een huis. Ze zal me wel even een demootje geven. Waarbij het ij zo na uitpakt dat we op Marc moeten wachten om het ding klein te krijgen. We zitten samen op de grond te gieren als er klanten binnen komen. José raakt zo gauw niet recht en de twee verdwijnen wat voor een extra lachbui zorgt. Ik kan geloof ik maar beter niet teveel bij haar langs gaan want dan is ze failliet…

Nu, thuis, heb ik een demo-filmpje gevonden over hoe het moet. Toch iéts meer informatie dan de gebruiksaanwijzing die er in genaaid is en die je het gevoel geeft dat je 2 rechter-(of linker-) handen nodig hebt om ongelukken te vermijden:

de-schuilhut-die-staat-als-een-huis

We gaan langs bij De Rog voor een biertje en een tosti. Het is heerlijk zitten op het achterterras met zicht op de Roggesloot. In de rietkraag zit ergens een karrekiet verborgen. We horen hem voortdurend, maar we zien hem niet. Omdat het geluid veel voller klinkt dan dat van de kleine karrekiet die we in het riet bij ons huisje hoorden, vraagt Manlief zich af of dit de grote variant is. Marc van de Verrekieker praat ons dat uit het hoofd. Als de grote hier zou zitten, staan hier binnen de kortste keren 300 vogelkijkers aan de sloot, zegt hij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s