Texel juni 2012

TJ12 NIDK 22

Vrijdag, 8/6/12

Ik moet de koffers nog pakken maar toch zijn we om 9u15 op weg naar Texel. Het wordt de eerste echte vakantie zo helemaal zonder hondjes en we hebben het er allebei behoorlijk moeilijk mee. Blij toe dat we een ander plekje hebben dan de vorige keren in het Eibernest.

In de buurt van Utrecht stoppen we voor een kop koffie en een broodje. Op de boot is amper tijd om van de auto tot aan de zelfbediening te geraken en we komen sowieso op een raar uur aan op het eiland dus we kunnen de lunch maar vast gehad hebben.

Op de boot is het druk, zelfs nu de veerdiensten om het halfuur overvaarten doen. Er zit een zotte wind en de boot stampt voelbaar. De sliert auto’s vanaf de kade op Texel dunt uit naarmate we dichter bij De Cocksdorp komen. De eindhalte bereiken we zonder escorte. Huisbaas Tom wacht ons al op.

TJ12 NIDK 15

Het huisje op zich is iets kleiner, er ontbreken een paar gemakjes maar die worden ruimschoots gecompenseerd door de ideale ligging en het uitzicht. Uitpakken, boodschappen doen … Met een uurtje zijn we gesetteld. Tom komt nog even checken of alles naar wens is en omdat we toch aan de koffie zitten zet ik een kopje extra.

Gaan we eerst avondeten of eerst even naar het strand aan de voet van de vuurtoren? Het wordt dat laatste. De wind is inmiddels een heuse storm van 8-9 Bft geworden. Ik heb een kniebroek aan en het zand en de schelpjes schuren langs mijn kuiten tot het echt pijn doet. Toch lopen we een eind door naar de golfbreker want daar zie je prachtige waterpluimen over de bazaltblokken stuiven. Meeuwen proberen op te stijgen uit de luwte van de stenen maar worden weggeblazen. Boven het water hangt een vlucht aalscholvers die af en toe in het water lijken te verdwijnen. Op wij twee na zijn er geen gekken op het strand.

Texel juni 12 004bis

Gezandstraald gaan we weer naar de auto en genieten van een glas wijn in de laatste zonnestralen in een beschut hoekje van ons terras. Als binnen de borden op tafel komen schuiven buiten een mus, een paar eksters en wel 20 meeuwen aan voor de restjes. Eéntje is zo hongerig dat hij zijn schrik vergeet en een stukje vlees uit mijn hand aanneemt. Al goed dat we de terrasdeur aan die kant niet open hebben of ze kwamen het eten voor onze neus weg risten.

TJ12 NIDK 1

 

Zaterdag, 9/6/12

De storm is afgezwakt tot zo’n 5-6Bft maar de zon heeft plaats gemaakt voor bij wijlen gutsende regen.

We laden kijkers en fotomateriaal in en volgen de waddendijk tot Oudeschild. Ondanks het feit dat de regen door het geopende autoraam gejaagd wordt beleven we de tijd van ons leven. Als de komende week het weer wat uitklaart wordt dit een onvergetelijke vakantie.

Lepelaars, kluten, futen, grote en kleine sterns, visdiefjes, tureluren, rosse grutto’s… We krijgen ze allemaal op een presenteerblaadje en we weten vaak niet goed te kiezen tussen telescoop, verrekijker, foto-apparaat en videocamera. Handen en ogen tekort. De beeldkwaliteit is niet altijd hoogstaand vanwege de wind die op de toestellen pakt maar het kan allemaal dienen, al was het maar als studiemateriaal voor onszelf.

De vogels zitten nog op eieren of hebben al jongen in diverse stadia van ontwikkeling: nog nat achter de oortjes of al flink oefenend met de eerste vliegpennen. Maar allemaal gooien ze het hoofdje in de nek en de bek wijd open bij de minste schaduw die overvliegt. De volgende dagen wordt dit een nog vaak te volgen traject.

In Den Burg doen we nog een paar boodschappen. Manlief heeft het verbindingskabeltje van zijn fototoestel met de pc vergeten maar op de hoek van het marktplein kunnen ze hem snel uit de nood helpen. Ik neem de gelegenheid te baat om te informeren naar een 4,5 uur-batterij voor mijn videocamera. Die is niet op voorraad, enkel die van 1,5 uur zoals ik er eentje heb. Ik heb bedenktijd nodig.
In ’t Ouwe Boekie is er deze keer niks voor ons in de schappen te vinden dus stellen we ons op het marktplein tevreden met een schetsboek en een paar tekenschriften voor mijn maatje en een nieuwe paperblank en de recentste Nicci French voor mij. Zo zijn we tenminste gewapend tegen het slechte weer.

Texel juni 12

Dan keren we terug naar ons huisje in het gezelschap van een fles Zuidam. We lunchen vrij laat wat ons verwijtende blikken en veel gekijf oplevert van het zootje ongeregeld op het terras. Blijkbaar houden ze nogal aan vaste uren…

We krijgen nieuwe buren en dus zit het hele parkje vol op het grote huis na.

Onder luid protest van onze stalkers gaan we na de lunch wandelen zonder een hapje achter te laten. Je neemt toch geen taart of krentenbol mee naar het kerkhof? Want daar verblijven onze stille buren aan het achterterras. Wat ons opvalt zijn de vele typisch Vlaamse namen. De Cocksdorp is dan ook door een Antwerpenaar gesticht en hij zal wel het nodige Vlaamse voetvolk meegenomen hebben.

Van het kerkhof naar de Roggesloot is maar een paar passen en de zon doet af en toe pogingen om het pleit te winnen. De wind staat nog strak, is beduidend kouder dan gisteren en jaagt flink wat golfslag aan in de overvolle sloot. Er zitten verrassend veel vogels in de rietkant te schuilen, maar zonder verrekijker zijn enkel de ganzen te herkennen aan hun gegak.

Zondag, 10/6/12

Geen verse broodjes in de supermarkt zoals deze winter, dus ontbijten we met beschuit met kaas of hagelslag en halen straks stokbrood voor vanmiddag. Na de boodschappen pakken we fotomateriaal en kijkers in en wat te eten en te drinken en rijden opnieuw de route langs de Lancasterdijk richting Oudeschild.

Aan de verschillende schelpeneilandjes voegen we ons bij de schare kijklustigen. Gelukkig is het weer nu goed genoeg om te filmen. Met mijn nagelnieuwe statief voel ik duidelijk het verschil in stabiliteit met mijn vroegere hulpje. Nu nog wennen aan het feit dat er een waterpas op zit en de zee zal nooit meer afhellen…

Het loopt naar de middag en we overleggen of we naar huis rijden voor de lunch of in één keer door naar Den Hoorn, met een omweg naar de Petten en de Geul. Het wordt het laatste. Met de mondvoorraad die we bij hadden halen we met gemak de avond.

Bij de Petten is de oogst eerder mager maar de wandeling in Den Hoorn is een revelatie. De Bollekamer is niet meer of niet minder dan een schatkamer aan planten en insecten die je niet zomaar overal aantreft. De kolossale rups van de grote beervlinder, platbuiken, wateraardbei, zonnedauw, orchideeën, … Teveel om op te noemen en om in één wandeling te zien. Een mens zou er voor minder bij gaan liggen…

TJ12 NIDK 27

 

 

Een groep (half)wilde paarden en een kudde runderen houden de begroeiïng in toom. Omdat er een eigenzinnig veulen meeloopt, plaatst de hengst zich resoluut dwars over het pad. We besluiten hem maar niet te provoceren.

bTJ12 NIDK 18

TJ12 NIDK 37

In De Cocksdorp gaan we in het Pangkoekenhuus een Texla eten en drinken daar een fris Belgisch Palmke bij. De zon heeft de strijd gewonnen en we zijn er allebei dorstig van geworden.

Maandag, 11/6/12

Na het ontbijt “moeten” we gaan markten in Den Burg. Maar eerst rijden we naar het VVV-kantoor om een parkeervignet te kopen. Het voorkomt dat we voortdurend het uur in de gaten moeten houden als we eens willen winkelen of iets gaan drinken. En het spaart behoorlijk wat geld uit: met 3 parkeerbeurten hebben we het geld er uit. We parkeren weer aan de AH en slenteren richting winkelstraten en marktplein.

In een boetiek zie ik een leuk ensemble hangen en terwijl de verkoopster de juiste maat voor me uitzoekt, hoor ik plots een raar vervormd vogelgeluid achter me. Een jonge kauw heeft haar maden trip beëindigd op één van de kledingrekken. Vóór ze de kans krijgt de hele zwik onder te spetteren, strijk ik mijn wijsvinger langs haar buikje naar beneden en gelukkig accepteert ze de uitnodiging. Enkele tellen later loop ik als een volleerd valkenier naar buiten met een kauw op mijn hand. Het malle beest vindt die bewegende uitkijkpost wel handig en blijft gewoon zitten tot ik haar afschud op een beschut plekje op de stoep.

De kleren worden gekocht en de volgende stop is op de hoek van het marktplein. Met al die nieuwe ontdekkingen op het eiland krijg ik steeds meer zin in het filmen. Toen ik in de herfst van 2009 mijn huidige camera kocht was dat eigenlijk een beetje om van Manlief’s emotionele chantage af te komen. Zelf zag ik het niet echt zitten. Maar nu overweeg ik binnen enkele jaren een camera met meer mogelijkheden te kopen en dus ga ik geen peperdure langeduurbatterij meer kopen. Eentje van 1,5 uur is reserve genoeg.

Op de markt vinden we 2 broeksriemen voor mijn ventje en dan ga ik naar de bloembollenkraam. Vorige herfst kocht ik hier sieruien als souvenir. Nu kies ik voor astilbe, gipskruid en “iets Japans” waar ik de naam van vergeten ben. Ik krijg een soort schorseneren mee, die nog deze zomer gele en oranje bloemen moeten opleveren. Als het ooit gaat zomeren, that is
Aan de overkant van het plein hebben ze heerlijke roomboterspritzen en dan is er nog maar één kraam waar we zeker langs moeten: de visboer, die voor Manlief een verse portie kiblings bakt. Voor mezelf koop ik een paar “Hollandse nieuwe”.

Thuis laten we ons het gekochte smaken. De haringstaarten worden in dank aanvaard door een meeuw die haar dagen slijt op het platdak van de huisjes in het Eibernest. Het is een beetje een zonderling met een misvormde schedel, die door de andere meeuwen gebullied wordt. Ik heb hem “Butskop” gedoopt, niet om hem uit te lachen maar omdat koosnaampjes op het randje mogen zijn, als je ze maar liefdevol uitspreekt.

TJ12 NIDK 13

Ondanks dat er nog steeds een strakke wind zit, gaan we toch fietsen huren voor een paar dagen. Voor mij wordt dat een lastige kwestie: de kleinste damesfiets is te groot, dus moet het maar de grootste meisjesfiets worden met het zadel in de hoogste stand. Als ik goed en wel op weg ben ontdek ik dat er niet alleen geen remmen aan het stuur zitten, maar dat het bovendien een “terugtrapper” is. Het wordt bijna mijn ongeluk want ik ben dat niet gewend. Gelukkig is het maar voor 2 dagen en is het nog steeds geen écht fietsweer!

De Stengweg op, richting vuurtoren. We rijden de waddendijk over en gaan in de luwte van het zonnetje, de stilte en de vogelkreten genieten. Als we weer opstappen wil Manlief nog een ommetje maken. Ik kies voor de binnenweg. Thuisgekomen installeer ik me met mijn boek en een spritz op het terras. Butskop en een vranke mussenman komen mee van de zoetigheid genieten.

De dag wordt besloten met het bekijken van de foto’s en het filmmateriaal, even de voetbaluitslagen checken en nog wat lezen.

Dinsdag, 12/6/12

De dag begint in een rare stemming. Oorzaak: onbekend. Maar ergens hebben we dezelfde energie opgepikt en over dezelfde dingen nagedacht. Een aantal elementen -familiale en gezondheid – brengen ons bij de conclusie dat verre vakantiebestemmingen met of zonder bergachtig terrein niet meer aan ons besteed zijn. Wat fysiek nog kan, wordt door familiezaken uitgesteld en tegen de tijd dat die beperkingen weg zijn, hebben wij onze eigen grenzen bereikt. Waarom nog energie verspillen aan dromen die nooit uit zullen komen? We kunnen veel beter concrete plannen maken voor dingen die bereikbaar én heel erg aantrekkelijk zijn. De Waddeneilanden, met name. Er zijn nog onbekenden in het rijtje en van wat we reeds bezochten blijkt er nog veel onontdekt te zijn. Voor- en najaarsverblijven met groeipotentiaal blijken voor allebei een lokroep te hebben. We zijn alle twee kinderen van de zee en de natuur. En we voelen ons alle twee zo goed thuis op de Wadden, dat we er onze hand niet voor zouden omdraaien er te gaan wonen als we het konden. Het lucht op onze gedachten hardop onder woorden te brengen en te ontdekken dat we ons voor elkaar niet hoeven te verstoppen. De dag kan verder in een andere stemming…

Al die overpeinzingen zijn gerijpt en uitgesproken op de waddendijk, terwijl we foto’s maken van een landschap dat ons in de ziel geschilderd is …

Na de lunch monteren we resp. de camera en de telescoop op de statieven en wandelen van de parking aan Hotel Prins Hendrik tot aan de schelpenstrandjes van Utopia. Manlief is erg te spreken over zijn nieuwe Manfrottostatief, dat aanzienlijk handiger is om wandelend mee te nemen.

Het aantal broedvogels is hier kleiner dan aan de Bol, maar dat kan de pret niet drukken. Het beperkte aanbod wordt gecompenseerd door een paar ontbrekende soorten.

We besluiten een broodje te gaan eten in Den Hoorn, maar als we bij Paal 10 binnenlopen blijken er al mosselen op het menu te staan. Al merk je dat het seizoen nog niet bezig is, die eerste portie smaakt altijd het beste.

De namiddag wordt besteed aan een tweede bezoek aan de Bollekamer. Gewapend met een wandelkaart kunnen we kiezen uit een aantal mogelijkheden. Het eerste deel van de tocht loopt door hetzelfde deel van het duin als de vorige keer. Waar we toen rechtsomkeer maakten, kunnen we ook het duin oversteken. We weten niet wat we eerst moeten fotograferen: zoveel moois! Orchideeën zijn hier alles behalve zeldzaam en bevestigen een vuistregel die we al langer kennen: hoe zeldzaam een plant ook is, als ze érgens staat is het vaak massaal.

De zon is mee op de wandeling en in de duinvalleien is het windstil dus wordt er regelmatig halt gehouden en van de stilte genoten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s