Texel april 2014

Met pensioen zijn, hoe is dat? Ik zou het (nog) niet weten, tiens, want in die twee maanden dat ik nu thuis ben heb ik al minstens evenveel van hot naar her gehold als toen ik nog werkte. Het werd zelfs zo erg, dat we zo’n week of drie vóór de geplande vakantie een paar dagen naar Zeeland gevlucht zijn om aan onze veeleisende omgeving te ontsnappen. Om diezelfde reden dumpen we op donderdagnamiddag onze spullen op een hoopje in de koffer van de auto en rijden richting Den Helder, terwijl die rit pas voor de volgende dag voorzien is.

En dan merk je dat je -mens zijnde – toch een gewoontedier bent. Na 20 jaar Terschelling en tickets op uur/datum bij Doeksen, denkt geen van ons beiden er aan dat de Teso-tickets retourtjes zijn zonder datum. We konden dus ineens het eiland op rijden als we daar op tijd aan gedacht hadden. In de plaats daarvan spenderen we de nacht in een B&B op het vasteland in de schaduw van de Lange Jaap, de vuurtoren van Den Helder.

No pain, want ons logement is gezellig en netjes en de gastgevers hartelijk en gul. Op de dijk vinden we een restaurant met een tafeltje bij het raam, zodat we bij het rode licht van de ondergaande zon kunnen uitkijken over de Razende Bol.

 

Vrijdag, 11 april.

Op tijd bij het veer en even vóór 10u bollen we het eiland op. Tijd zat en dus gaan we eerst boodschappen doen vooraleer we bij de huisbaas aanbellen om te weten of we al over ons huisje kunnen beschikken. Het kan en binnen het halfuur hebben we alles uitgeladen, zit het grootste deel op zijn plaats en halen we opgelucht adem. Met de gsm’s op stil zijn we twee weken onbereikbaar als we dat willen.

Traditioneel worden op dat moment de dichtst bijzijnde vogelkijkpostjes bezocht om te zien of er al veel vogels gearriveerd zijn. Even traditioneel vallen we binnen bij de Verrekieker. We hadden op voorhand geïnformeerd naar een nieuwe telescoop en na nog wat aarzelen en bikkelen wandelen we naar buiten met het nieuwe speelgoedje. De Swarovski ATS is een prijzige aankoop, maar wel een waar we samen nog jaren plezier van kunnen hebben. Eindelijk komt er een eind aan het zenuwachtige gewriemel met het oudje dat we 35 jaar geleden tweedehands kochten (en dat we naar het schijnt voor dezelfde prijs weer kunnen doorverkopen).

Je kan niet alles met de auto of de benenwagen doen op Texel, dus bij het terugkeren huren we meteen ook twee fietsen. Dit moet zo ongeveer alles zijn wat we nodig hebben voor deze vakantie. Dit en redelijk weer. De zon heeft het goed gedaan tot de middag, na de lunch trekt de hemel toe. Maar het blijft droog.

 

Zaterdag, 12 april.

Ik ben om 5:40 wakker en voel dat er geen slapen meer in zit. Douchen en dan bij het raam naar het optrekken van de nevel kijken en de vroege vogels die op het weiland naast ons huisje zitten. Een paar nerveuze scholeksters die bij het minste alarm slaan en opvliegen, een paar grauwe ganzen die het nog veel te vroeg vinden om in actie te komen, een groepje spreeuwen, een ekster, wat bosduiven, … In de weikant zitten twee hazen. Meneer maakt mevrouw uitvoerig het hof, maar zij riposteert met een pittig “vanmorgen niet schat” en een klinkende oorvijg. Hij besluit dan maar zijn aandacht bij het gras te houden.

Een handige manier om op de hoogte te zijn bij het vogelkijken is een blik op Vogelwerkgroep Texel. Zo weet je meteen waar interessante waarnemingen gedaan zijn de afgelopen 24u. Je kan daar al dan niet zelf je geluk gaan proberen, of gewoon je eigen gangen gaan en eventueel -mits het aanmaken van een account – je eigen waarnemingen invoeren om andere liefhebbers te helpen. Meteen kunnen je waarnemingen ook gebruikt worden voor wetenschappelijke doeleinden. Wie een account heeft voor Waarnemingen.be of Natuurpunt kan daarmee inloggen. De waarnemingen moeten wel correct zijn. Het is ook leuk als je een foto of een stukje film kan inlassen.

De oogst van vandaag komt vooral van het Wagejot: een paar grutto’s, een wintertaling, een kemphaantje, een rosse grutto. Terwijl ik naast de auto in de berm sta te filmen komt een kokmeeuw over de waddendijk gedoken en chargeert krijsend in mijn richting. Als ik van geen wijken wil weten, kiest hij eieren voor zijn geld en verandert snel van richting. Wat teveel testosteron, blijkbaar.

Het kemphaantje is een elegante verschijning.

We vermoeden dat hier een koppeltje grutto’s in beeld komt (met het kemphaantje nog eens in de achtergrond). Het mannetje heeft een duidelijk diepere kleur aan kop en hals.

 

Zondag, 13 april.

Zondag en het is hier poepdruk van de weekendgasten. Op het Eibernest zijn ook bijna uitsluitend Belgen neergestreken. Maar blijkbaar zijn wij de enige vroege vogels van de kolonie. Iets na acht uur zijn we al met de fiets bij het begin van de gele wandeling aan de Tuintjes. We zetten ons stalen ros op stal en wandelen in de duinen, gewapend met verrekijkers en camera.

Lang moeten we niet wachten op leuke bezienswaardigheden. Bij het hek wemelt het van de konijntjes, jong en minder jong.

Waar konijnenholen zijn, vind je bergeenden. Hun contrastrijke verenkleed schittert in de ochtendzon tegen een helblauwe lucht:

Geen “eigen volk” want eeuwen geleden ingevoerd, maar toch een schitterende verschijning: de fazant. Als hij zijn territorium claimt blaast hij zichzelf bijna van de poten.

Aangekondigd op Waarnemingen.nl: de beflijster. Ik had deze vogel nog nooit in het echt gezien. Ik keek dus wat raar op toen ik niet de vertrouwde lichte buik met donkerbruine “traantjes” zag. Een sierlijke verschijning.

Om nog eens terug te komen op die konijnenholen. Bergeenden (eenden die hun kroost “opbergen”, waardoor moeders geen schutkleur hoeft) zijn niet de enige krakers van konijnenholen. Ook kauwtjes zijn holenbroeders. Nu weet je meteen waarom ze bij ons in niet-beschermde schoorstenen kruipen. En nog eentje die hier graag bij Pipi Langoor gaat logeren: de roodborsttapuit.  Nu is het de laatste jaren nogal crisis in konijnenland. Hebben ze eindelijk de mixomatose een beetje overwonnen via immuniteit, krijgen ze te maken met konijnengriep. En daar is weinig kans op immunisatie: de ziekte ontwikkelt zich in enkele uren tijd en zo kan je een ogenschijnlijk gezonde bunny ineens op zijn kant zien doodvallen door hartverlamming. Over en sluiten. Ergo: het konijnenbestand daalt. Ergo: het aantal beschikbare konijnenholen daalt. Een bergeend kan met gemak de kauwen wandelen sturen tot bij het volgende hol. Maar een piepklein tapuitje is geen partij voor beide grote sloebers. En dus gebeuren er drama’s bij de tapuitjes: geen hol, geen nest. Geen nest, geen eieren en dus ook geen kleine tapuitjes. Erg.

Ook nu is de voormiddag zonnig en komen wolken binnen drijven na de middag.

 

Maandag, 14 april.

Het is vannacht beginnen stormen. Een ijskoude noordwester blaast met 6-7Bft over Texel. De lucht zit volledig dicht en af en toe rammelt een korte maar krachtige regenbui neer.

In de voormiddag gaan we naar de markt in Den Burg. Alweer een traditie die we met graagte in stand houden. Met vers fruit, heerlijke knapperige broodjes en kaartjes voor de thuiswacht rijden we in slentertempo naar huis. We vinden de vogelkijkhut bij Waal en Burg, dus die gaan we één dezer zeker met een bezoek vereren.

Na de lunch besluiten we toch even naar Utopia te rijden en daar langs de dijk te wandelen, in de hoop dat we al wat zicht krijgen op de toeloop van sterns op de schelpenstrandjes. Tegen een ijskoude wind inbeukend komen we toch ver genoeg om te zien dat de eerste honderden vogels al op post zijn.

Dankzij ons nieuwe speelgoedje merken we een pleviertje op dat eigenaardig hinkt. Bij nader toezien blijkt dat een kokkel zich rond zijn teen vastgeknepen heeft. Een mens zou dan denken: prik je handige fijne snaveltje er tussen en knip die ongewenste passagier er af. Maar het zal wel niet zo voor de handliggend zijn.

Gejaagd door de wind keren we terug naar de auto. Filmen is ij zo na onmogelijk, want je waait met statief, camera en de hele santeboetiek omver. Zelfs met de wind in de rug valt de tocht nog tegen.

 

Een bescheiden verschijning, maar toch de moeite waard: vrouwtje kuifeend. Let op het gele oog dat afsteekt tegen het donkere kopje.

 

Dinsdag, 15 april.

De storm is geluwd, maar er zit nog steeds een strakke, ijskoude wind. De zon komt er af en toe door en dat gaat crescendo na de middag. Dat betekent zoveel als: in de voormiddag blijven we knus thuis, na de lunch stappen we in de auto en rijden richting de Bakkenweg in de hoop de reeds enkele dagen gemelde kraanvogel te zien. Die geeft niet thuis en we maken er een gezapig ritje van langs de Petten, de Mokbaai, de Minkewaal en het Wagejot. Alwaar we de wegkant moeten opzoeken om de aanstormende koninklijke bus te laten passeren…

Wat zien we op die strooptocht? Tafeleendjes, een mannetje bruine kiekendief die de indruk geeft een nest in een rietkraag te bevoorraden (?), nog een mannetje blauwe kiekendief die in de buurt van Oosterend jaagt, pijlstaartjes, oeverzwaluwen, massa’s grauwtjes in de weilanden, massa’s rotjes in de buurt van plasjes en kreekjes, grutto, rosse grutto, tureluur, … Er valt weer veel te melden bij de waarnemingen.

 

Woensdag, 16 april.

Even naar de thuiswacht sms’en om Zoon2 een gelukkige verjaardag te wensen. Dan onder de douche en ontbijten. Manlief pakt fotomateriaal en telescoop in de auto en trekt richting Slufter. Ik heb me ingeschreven voor een excursie naar Utopia, onder leiding van Giel Witte.

Vorig jaar dezelfde uitstap met dezelfde gids, maar later in het voorjaar. Het kan dus niet anders of het wordt weer een heel ander verhaal.

Een verhaal dat ondermeer gaat over hoe zilvermeeuwen drie eieren leggen, in het beste geval drie jongen grootbrengen en hoe ze er dan uiteindelijk maar één kunnen overhalen om zelf te gaan vissen op zee. Een tweede komt meestal nog aan de kost als schooier en afvalsorteerder, maar de derde gaat gewoon dood. Van koppigheid en honger. Dàt noem ik nog eens karakter hebben!

Een verhaal over visdiefvrouwtjes die hun neus ophalen als hun aanbidder met een vers gevangen visje komt aanzetten en hem hooghartig afwijzen. Waarop hij mét het visje weer naar het water vliegt, het kleinood even afspoelt en er mee terugvliegt. En dan wil zij ineens wél. Er is niet zoveel nodig voor een Michelinster.

Een verhaal over rotgansjes, die hier hun buikje rond grazen en dan, als het weer goed is en de wind “vanachter” zit, opstijgen en hun eigen 40-60km/u toevoegen aan nog eens zoveel van de wind en dat 48 uur volhouden, zodat ze na twee dagen 4500km verder weer poot aan de grond kunnen zetten, direct beginnen paren en broeden, snelsnel jongen grootbrengen en onmiddellijk terugkeren tegen september. Mét het kroost.

Wie passeren nog de revue? In totaal 43 soorten:

grauwe gans, witbuikrotgans, rotgans, bergeend, tafeleend, kuifeend, eider, slobeend, wilde eend, wintertaling, aalscholver, lepelaar, fuut, buizerd, torenvalk, meerkoet, scholekster, kluut, bontbekplevier, kievit, bonte strandloper, grutto, wulp, tureluur, kokmeeuw, stormmeeuw, kleine mantelmeeuw, zilvermeeuw, grote mantelmeeuw (jonger dan 4 jaar, want de ouderen zitten al in het noorden), grote stern, visdief, houtduif, Turkse tortel, graspieper, gele kwikstaart, merel, pimpelmees, koolmees, ekster, kauw, zwarte kraai, huismus, ringmus en groenling.

Na de lunch stappen we op de fiets en rijden op de waddendijk richting de Schorren. Daar gaan we in het zonnetje en uit de wind zitten genieten van het uitzicht over het droogvallende wad. In de berm vinden we een vleugeltje van een klein donker vogeltje. Verder dan dat komen we niet met de determinatie. Dat wordt de openingsvraag aan Klaas de Jong, de gids van de wandeling morgen, naar de Robbenjager.

Vanavond gaan we de locatie alvast culinair verkennen in het gelijknamige restaurant.

 

Donderdag, 17 april.

Op de verjaardagswensen na begint vandaag net als gisteren. Alleen loop ik even langs bij huisbaas Tom om een tweede sleutel te vragen. Wel zo handig als we elk onze gang gaan.

Bij de Verrekieker ben ik de eerste. Vlak na mij komt ook gids Klaas de Jong aan. En meteen mag hij aan de slag. Ik weet dat het er niet uit ziet, maar bij gebrek aan een meetlat of een rolmetertje, heb ik er voor onderstaande foto’s iets naast gelegd wat iedereen wel een beetje kan inschatten qua afmeting, nl. een AA-batterijtje.

vleugel buitenkant

vleugel binnekant

Een vleugel zonder vogel er aan is en blijft natuurlijk een strikvraag, ook al is ze niet als dusdanig bedoeld. Klaas laat zich niet verleiden tot boude uitspraken en raadpleegt eerst de achterban. Tijdens de wandeling komt het verlossende antwoord. Dit sierlijke kleinood was ooit het handige gereedschap van een watersnip.

Met een klein groepje belangstellenden, half-om-half bestaande uit volwassenen en kinderen vertrekken we aan de parking bij het Vlielandveer. Nog voor we van de auto’s kunnen weglopen dienen zich al de eerste showgasten aan. Treden vandaag voor ons op:

grauwe gans, rotgans, bergeend, kuifeend, eider, krakeend, smient, slobeend, wilde eend, wintertaling, aalscholver, blauwe reiger, fuut, torenvalk, boomvalk, meerkoet, scholekster, kluut, kievit, grutto, wulp, tureluur, kokmeeuw, stormmeeuw, kleine mantelmeeuw, zilvermeeuw, grote ster, houtduif, Turkse tortel, boerenzwaluw, graspieper, witte kwikstaart, winterkoning, heggenmus, tapuit, beflijster, merel, sprinkhaanrietzanger, braamsluiper, graspieper, tjiftjaf, fitis, ekster, kauw, zwarte kraai, huismus, kneu.

47 soorten, 4 méér dan gisteren dus. Als we beide lijsten samenvoegen en de dubbels er uit halen komen we evengoed al halfweg het repertoire van een 100-soortenweekend. En we zijn in totaal amper 4 uurtjes weg geweest. Ik mag zeker niet klagen van het resultaat. April is een heel goed moment om veel soorten bij elkaar te zien: diegenen die noordelijker broeden zijn nog niet allemaal weg en de “thuis”broeders beginnen al te arriveren. Voor herhaling vatbaar (al hoop ik dat de paasvakanties hier niet altijd mee samenvallen, want het was de afgelopen week behoorlijk druk op het eiland en volgende week wordt het vast nog erger).

Oh ja, een 100-soortenweekend, wat is dat? Ik heb het zelf nog niet ervaren, maar tekst en uitleg vind je zeker op de site van Calidris.

 

Vrijdag, 18 april.

Eerste wisseldag. De 3 andere Belgische wagens verdwijnen van de parking van Eibernest. De poetsdienst arriveert en een paar uur later komen ook Tom en Ans op het terrein. We ontvangen een glossy blad met info over Texel, het weekkrantje met de agenda voor de komende dagen en de menukaart van “Het Bikkelement”. Bovendien overhandigt Tom ons een paasbrood en belooft later nog langs te komen met verse eitjes ook.

In de voormiddag rijden we naar de Fonteinsnol, waar volgens hoofdboswachter Erik van der Spek van SBB een paar door Manlief gezochte pinacea staan. We zijn nog niet helemaal zeker dat we ze ook gevonden hebben, maar we hebben op het aangewezen perceel in elk geval een groepje bomen gezien dat er anders uitzag dan de rest. Foto’s gemaakt en materiaal verzameld, zodat we kunnen dubbelchecken bij arboreta elders.

Vandaar willen we nog even langs de Petten, maar dat idee zetten we gauw opzij als we de kilometerlange file zien richting overzet. Het eiland loopt zo ongeveer leeg. Denken we. Tot we in De Koog naar de supermarkt gaan. Daar is het over de koppen lopen, want er is al een grote nieuwe shift aangekomen. Teso vaart dan ook om het halfuur in plaats van om het uur.

Het weekend proberen we het rustig te houden en we hopen dat het voor velen slechts een verlengd weekend is. Dan blijven er nog een paar rustiger dagen over voor we weer naar huis moeten.

 

Zaterdag, 19 april.

Ik maak vandaag mijn laatste Verrekieker-wandeling van deze vakantie. Misschien volgende week nog eens met SBB op pad, maar dat zie ik nog wel. Het wordt opnieuw de Robbenjager en we krijgen ook nu uitleg van Klaas de Jong, maar je weet nooit bij voorbaat wat het echt wordt want dat wordt o.m. bepaald door de medewandelaars én door de vogels die komen opdagen. Het zijn nagenoeg dezelfde pluimbollen als eergisteren, maar de boomvalk en de blauwe reiger laten zich vervangen door bontbekplevier, blauwborst  en nachtegaal. De sprinkhaanrietzanger knispert er de hele tijd doorheen.

Het is zonnig weer en na de middag stappen we op onze fietsen en rijden via de waddendijk tot bij Utopia. We hebben wind mee en zitten al vrij snel te genieten van het uitzicht over de schelpeneilandjes.

Enkele lepelaars zijn binnendijks uit de wind komen zitten om naar eten te zoeken:

We zien ook een geringde kluut. Altijd interessant voor het volgen van de soorten, dus ik mail thuis onmiddellijk de gegevens én volgende foto door naar het adres waar ik vorig jaar ook “onze” ooievaar meldde:

S1000002

Na twee dagen van spanning krijg ik een mailtje dat ze enkel metalen ringen opvolgen en dat ik mijn waarneming moet melden op http://www.cr-birding.org/nl . Dat zal iets voor een andere keer zijn. Eerst maar eens uitvlooien hoe ik met gedeeltelijke gegevens doorheen het invulformulier kom. Een website met een handleiding. Het moet niet veel gekker meer worden.

 

Zondag, 20 april.

De weekendgasten maken de meeste plaatsen weinig aanlokkelijk voor ons. Op een voor ons gepast vroeg uur rijden we snel richting kijkhut Waal en Burg. Eigenlijk zitten we zo rond 8u voor het eerst samen in een kijkhut vogels te kijken met ons nieuwe speelgoedje en het is best gezellig. “Heb je die gezien?” “Dààr, dààr!!!” “Zie je dat paaltje achter het water? En dan naar voor komen tot aan die bergeend. En dan een beetje naar links. Ziedet?”

Voyeurisme. Vogelporno. Noem het zoals je wil. Maar het is altijd hoopgevend als er aan een nageslacht gewerkt wordt. Ook al heeft dit koppeltje visdiefjes ruim 2 minuten nodig terwijl andere vogels het in een knip klaarspelen. Er zat dan ook nogal veel wind…

Een sierlijke verschijning: een pijlstaartje.

Deze broedwand voor oeverzwaluwen stond er al zowat 10 jaar zonder dat er ook maar één nest in gemaakt werd. Net toen overwogen werd om hem dan maar weer te slopen, vonden de vogels het moment gekomen om hem in gebruik te nemen. Deze betonnen wand staat aan de Minkewaal. Elk jaar worden na de broedtijd de gaten weer dicht gemaakt zodat in de lente de vogels hun stekje helemaal naar hun eigen zin kunnen inrichten.

Sinds vorig najaar is er ook een zandmuur bij de Robbenjager. Deze werd i.s.m. het Vogelinformatiecentrum Texel gerealiseerd door vrijwilligers. Het is nu gespannen afwachten wanneer daar de eerste nesten zullen gemaakt worden.

 

Maandag, 21 april

Tijdens wandelingen met een gids loop ik niet graag te prutsen met een fototoestel of filmcamera. Dan wil ik alles horen wat er verteld wordt. Dus moet ik vandaag nog eens langs bij de Robbenjager in de hoop dat ik één en ander kan vastleggen in beeld en/of klank. Dat laatste is vaak nog een probleem omdat de wind voortdurend in de micrfoon buldert en de rest overstemt. Manlief wil per sé dat ik voor een duurdere, grotere en meer gesofistikeerde versie ga, maar daar ga ik toch nog meer dan één nachtje over moeten slapen. Eerst maar eens sparen…

En ja, je zal het altijd zien (of net niet): stikte het hier de vorige dagen van de kleine zangertjes, vandaag hebben ze vrijaf genomen.

Dan maar een algemeen plaatje over de plas heen, richting vuurtoren en dan zie je plots -dankzij het inzoomen – dat de lente écht begonnen is. Eén zwaluw maakt de lente niet, maar als ze met zoveel over het water komen scheren is er beterschap op komst.

Hij (mannetje eider) knikt dan wel van nee, maar hij bedoelt ja. Zo ontstaan er misverstanden, natuurlijk. De hoofdbewegingen horen bij het paringsritueel, zoals dat bij veel vogels het geval is. Zij legt zich plat op het water om aan te geven dat ze actie van hem verwacht.

Is de eidereend op het water nog een mooie verschijning, als ze op het land uitrusten valt pas goed op wat voor logge platbodems het zijn.

 

Dinsdag, 22 april

Normaal is maandag marktdag, maar omdat het gisteren paasmaandag was, is dat verschoven naar vandaag. Dat heeft voor gevolg dat we deze keer overslaan, want vandaag kook ik de laatste keer zelf. Morgen “een patatje steken” van het frietkot en donderdag sluiten we de vakantie af met een etentje aan Kaap Noord.
De voormiddag houden we het wat rustig, we lopen nog even aan bij José en Marc van het Vogelinformatiecentrum voor wat weetjes en genieten van het uitbundige zonnetje op ons terras. Na de lunch vertrekken we met onze uitrusting naar de Slufter. Aan de doorsteek naast de boswachtershut van Staatsbosbeheer is een uitkijkpost van waaruit je rustig de vogels kan gadeslaan die aan en in de kreek naar voedsel zoeken.

Naast grauwtjes, eiders en de immer aanwezige tureluurtjes zien we ook rosse grutto’s en een groep van 17 groenpootruiters. Doordat ze voortdurend in elkaars gezelschap rondschuifelen is het makkelijk om de verschillen op te merken. De groenpootjes zijn kleiner dan de grutto’s, maar hebben een langer en slanker silhouet dan de tureluurtjes met hun knalrode poten. Bovendien hebben ze een veel lichtere kleur en als je heel goed kijkt kan je de flauwe buiging aan de spits van hun snavel zien.

 

Woensdag, 23 april

Het wemelt hier op dit moment van de zangvogeltjes, maar we hebben er eigenlijk nog niet veel kunnen filmen. Als je kans op slagen wil hebben, kan je niets beter verzinnen dan heel vroeg naar de Horsmeertjes te gaan. Omdat we dit niet op voorhand gepland hadden (inspiratie van het ogenblik, zeg maar) is het al rond halfnegen als we daar aankomen en het is er al druk. Hoe meer voorlopers je hebt, hoe kleiner je kans om goede beelden te schieten. Toch zit het ons wel mee. We zijn nog maar een paar honderd meter ver en we krijgen al een privéconcert van een nachtegaal:

Het zou oneerlijk zijn enkel aandacht te besteden aan al dat vocale geweld. Terwijl onze oren vol zitten met geschetter, vinden we overal aan de uiteinden van duindoorntakken deze spinsels van de bastaardparelmoervlinder. Dat is een nachtvlinder, die prachtige zijden tipzakken maakt met honderden eitjes erin. In het voorjaar komen de rupsen uit en werken zich naar buiten op het moment dat de jonge bladknoppen van de duindoorn open gaan. Daar vreten ze zich vol mee en dan laten ze zich op de grond vallen om te verpoppen.

Heel af en toe horen we in de verte een oergeluid dat je niet direct zou verwachten op een noordelijk eiland. Het hoort eerder thuis in Afrika en doet denken aan een dier ter grootte van minstens een uit de kluiten gewassen leeuw of een humeurige berggorilla. Het is dan ook bijna niet te geloven dat het eentonige “whoemp! whoemp!” voortkomt uit de keel van een haast onzichtbaar bruin reigertje dat zich schuilhoudt tussen het riet. Het geluid draagt heel ver en heeft een soort eigen echo mee, waardoor het bijna onmogelijk is om te bepalen waar het vandaar komt. En ja, we hebben hem zien vliegen. En nee, we hebben hem niet gefilmd want hij heeft ons puur op snelheid gepakt. Tegen de tijd dat we het doorhadden was hij plijte.

Niet zomaar de vogel van de maand april op Texel: de blauwborst. In dit fragment is zijn muzikale bijdrage eerder bescheiden, maar als hij op volle toeren draait snap je meteen waarom hij de nachtegaal van het noorden wordt genoemd.

Heeft u ook het gewemel in de lucht gezien? Dat zijn piepkleine mugjes, waarvan ik nooit zou geloofd hebben dat ze zulke bulten op je gezicht kunnen toveren. Ik moest het eerst aan den lijve ondervinden. En toen was het te laat.

Het bescheiden fitisje blijft liever op de achtergrond:

Wat is er nu romantischer dan samen in de zon genieten? Twee stormmeeuwtjes rusten even uit.

 

Donderdag, 24 april

Onze laatste dag op Texel. Dat betekent: afscheid nemen van de zee, de duinen, de meertjes en al hun bewoners.

We staan extra vroeg op om er nog zoveel mogelijk uit te slepen. Manlief gaat met de telescoop aan de uitkijkpost bij de Horsmeertjes zitten. Zijn knie heeft het gisteren te hard te verduren gekregen om vandaag terug mee te gaan.  Zelf volg ik terug hetzelfde traject van gisteren.

De dag begint in een haast magisch licht:

Ik begin eindelijk de opgedane ervaring van vorige wandelingen te bundelen tot een snel-klaar houding met mijn statief en camera in de aanslag, zodat ik niet teveel manoeuvres meer moet maken als ik oog in oog met een vogel kom. Het werpt vruchten af. Eén voor één komen ze allemaal afscheid nemen.

De grasmus komt niet boven het geluid van zijn buren uit:

Een bergeend maakt nog avances in een decor als een Japanse pentekening:

Bijna krijg ik de kans om één van de mooiste display’s uit de vogelwereld mee te maken, maar een paar joggers steekt daar een loopstokje voor.  Het verliefde koppel houdt het voor gezien.  Futen hebben een uitgebreid en complex ritueel waarbij er lange tijd aan synchroonzwemmen wordt gedaan. De aanzet was hier zeker zichtbaar bij de wendingen en hoofdbewegingen. Op het toppunt haalt het mannetje wat plantenmateriaal uit het water en dan gaan ze beiden borst aan borst hoog op het water “staan” terwijl zij de bruidsgift van hem overneemt.

Bij de parking worden we nog uitgewuifd door een vrouwtje roodborsttapuit en wat verderop door een torenvalkje. De graspieper is te druk met muggen vangen om afscheid te nemen.

 

En dan is er geen ontkomen meer aan. De laatste boterhammen worden gesmeerd, de koffers gepakt, het huisje bezemschoon gemaakt. Bij Kaap Noord eten we met uitzicht op het strand en de zee. Voor de laatste keer, deze vakantie. Op tijd naar bed, want het wordt afschuwelijk druk morgen bij de boot en als je niet op tijd bent, kan je ruim een uur aanschuiven.

Terschelling zal voor ons altijd het moosite eiland blijven, maar de natuur is er ontoegankelijker voor wie er uren naar wil kijken. Daarin is Texel ver vooruit. Daar kan je deel uitmaken van en ongeremd kijken naar de natuur, die heel dichtbij is.  Als je je een beetje verantwoordelijk gedraagt trekken de vogels er zich niets van aan en doen wat ze doen: nestje bouwen, eitjes uitbroeden, kuikens grootbrengen.

 

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachten over “Texel april 2014

    • Leuk dat je het leuk vond. Het was een super-tijd! Zodanig, dat we nu al besloten hebben dat we dit tijdstip nog een paar keer moeten aanhouden omwille van de vele soorten die je tegelijkertijd kan waarnemen. Je weet gewoon niet waar eerst te kijken!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s