Texel februari 2012

De Cocksdorp, 4/2/12.

Ik heb bijna niet geslapen vannacht. De hele winter is het al druilerig en té warm geweest. Net nú gooien ze dan alle remmen los: -15° en op pakweg 3 uur tijd 3-4cm sneeuw gisteren. Om 19:00 gaf de filewijzer ruim 1200km file aan voor België. Een record. Wist verdomme niet eens dat we zoveel km wegen hadden…

En vandaag moeten we dus helemaal naar het noorden, naar Den Helder. Stond Nederland gisteren zo vast als een rots, vandaag merk je binnen 10m over de grens niet eens meer dat hier een probleem was. Maar net onder Gorinchem staat opeens alles stil. Muurvast! Gelukkig staan we net ter hoogte van een uitrit en de gps-madam geeft ons de wijze raad om die maar te kiezen. We zijn trouwens niet alleen die zo’n slimme madam bij hebben, want al wie ook maar even de kans ziet, doet hetzelfde. Maar al gauw zijn we nog maar met 2 auto’s die dezelfde richting volgen. Lekker rustig, maar als we plots water vóór de wielen hebben in plaats van asfalt twijfelen we toch even. Het komt echter allemaal goed: er is een veerboot en met een halfuurtje vertraging en
€ 2,50 zitten we weer op de snelweg. En even verder kunnen we zelfs weer op de juiste snelweg! We hebben er ongeveer 45 minuten over gedaan om waarschijnlijk een kilometer of 5 kort te sluiten (wat heet)… maar we rijden.

En dan voel je toch het verschil in stressniveau: als we de boot van halféén missen, is er nog altijd die van half twee, al is ook dat nog wel krap. En anders die van half drie of… We hoefden niet te reserveren, dus het steekt niet op een uur. Voor Terschelling heb je 3 kansen op een dag en kan je maar beter de boot halen waar je plaats op geboekt hebt. Ooit heeft ons dat een kamikazetocht opgeleverd in een onweer. Toen de achterwielen net voorbij de scharnieren van de laadklep waren, knalde die achter ons dicht en waren we los van de wal. Texel heeft om het uur een verbinding met het vasteland dus je ziet maar wanneer je er bent.

De gemeente Texel heeft de hoofdwegen geruimd én gestrooid. Ook de parallelle fietspaden zijn volledig ijsvrij. In de dorpen heeft men enkel gestrooid, vermoedelijk met het idee dat de automobilisten dan automatisch de 30km-limiet zullen respecteren. Een standpunt als een ander. Toen wij thuis vertrokken had de gemeente net het laatste peper- en zoutstelletje uit de kantine op de markt leeggegoten…

We installeren ons in hetzelfde huisje als in het najaar, ik haal de boodschappen in huis (of toch het meeste en dringendste). We besluiten op tijd naar het restaurant te gaan voor het avondeten, want we zijn allebei wel kapot van het gefocuste rijden. Het wordt een prijzige teleurstelling. We nemen ons voor hier voor die éne week niet meer uit eten te gaan. De dag na thuiskomst hebben we gereserveerd in de Gastronoom. Daar hebben we voor hetzelfde geld een écht gastronomisch menu.

De Cocksdorp, 5/2/12.

Na het ontbijt rijden we eerst het dorp uit om de rest van de boodschappen te doen.Er zijn altijd nog een paar dingen die je de eerste keer vergeet en bovendien was de keuze gisteren namiddag al wat beperkt. Met proviand voor de hele week (-1, want maandag halen we een gebakken visje op de markt) rijden we door tot aan de vuurtoren. Het hele strand ligt onder een laag sneeuw. Een zicht waarbij wij toch ook even met de ogen knipperen. Op de Waddenzee liggen ijsschollen. Ook dat is een ontdekking. Terug thuis zijn er al direct 2 vaste waarden: hete chocola, terwijl de eerste pot verse soep staat te trekken.

NIDK 09

NIDK 04

Op de sloten en kreken is het een drukte van jewelste. Veronderstelde ik al eerder dat Nederlanders geboren worden met een fietszadel gebruiksklaar aan hun staartbeentje, als de buitentemperatuur onder een bepaald punt zakt schieten er bij de Friezen vlijmscherpe messen uit hun voetzolen. Je hoort hier nog maar één gespreksonderwerp:”Giet it oan?”. Maar het zal aan een zijden draadje hangen of de Elfstedentocht na 15 jaar nog eens “oan giet”. De dooi wordt net een paar dagen te vroeg verwacht. Intussen laten ze zich niet ontmoedigen: er is geen halve vierkante meter ijs veilig voor de schaatsers en de chocola- en snertkramen schieten uit de bevroren grond.

Als we tegen tweeën de Sluftervallei in trekken voor een wandeling van twee uur door een verstild winterlandschap is er buiten de 300m-cirkel rond de parking geen mens meer te zien.

Begon de dag zonnig, tegen dat we weer aan de auto staan zit de lucht toe met grauwe wolken. Er is geen verse sneeuw voorspeld maar de lucht is toch erg geladen. Dat is voor ons deze keer geen zorg. Wij zitten hier voorlopig veilig. En vanaf morgen bovendien helemaal alleen, zegt huisbaas Tom.

Zo heerlijk rustig…

De Cocksdorp, 6/2/12.

De ochtend komt wat grauwig op gang, maar na het ontbijt is de zon weer van de partij. Maandag, marktdag dus we rijden naar Den Burg. Er zijn welgeteld 3 kramen aangekomen en de eigenaars zijn niet eens gehaast om uit te pakken. We gunnen ze nog wat bedenktijd. Eerst maar naar de 2dehands boekenboer ” ’t Ouwe Boekie” (lees hierover ook Passie met een stilstaande klok ) . Manlief scoort 2 boeken (een over het werk van natuurschilder Robert Bateman en de Ecologische atlas van de Nederlandse wadvogels, samen € 100,-) voor maar € 70,-. Als we gewild hadden, konden we ook nog een kop koffie krijgen, maar we komen net van het ontbijt af. We worden stilaan oude bekenden.

Vandaar naar de papierhandel waar we de nieuwe Roots (vroeger Grasduinen), een verjaardagskaart voor een vriendin en een AKO-notitieboekje vinden. Sinds ik ze hier ontdekte tijdens vorige vakantie ben inmiddels dol op de AKO paperblanks en kies deze keer voor een exemplaar uit de Mucha-reeks: het Winterkind.

NIDK 10
Dan wordt het toch zo stilaan tijd dat de markt op gang komt. Er is inmiddels nog een vierde kraam bijgekomen. Nu staan er 2 met groenten en fruit, één met handtassen en één met pet food. Nog een geluk dat de vishandelaar in de belendende straat niet “gone fishing” is zoals die in Westterschelling. Zo geraken we toch nog aan lekkere verse gebakken scholletjes.

De koffie mét wordt een koffie voor een hele tijd, want het nochtans lekkere botergebak ligt als een molensteen op mijn maag. In een drogisterij haal ik hand- en voetcrème van schapenwolvet.

NIDK 12

Als die doen wat ze beloven, dan ben ik in de kortste keren van mijn kloven af. En dan doe ik zeker een voorraad op als ik de volgende keer in Hulst kom. Eerst maar eens uittesten.

Thuis: hete soep, lekker vers brood en koffie. Met dat hartige verdwijnt meteen de miserie van het gebak. Ik ben geen zoet mens.

Na de middag willen we naar de vuurtoren voor een korte strandwandeling. Als we bij de auto komen, heeft de zon kans gezien het koetswerk op te warmen tot 4°. Celsius. BOVEN NUL!!! We kunnen eindelijk de lege sproeitank bijvullen.

Langs het strand zijn er enkel een paar hondenbaasjes en die komen niet verder dan een paar stappen voorbij de doorsteek. Niemand waagt zich het strand op, behalve wij. En boven onze hoofden het Nederlandse leger. De rest van de wandeling zal begeleid worden door het zware gebonk van de propellers van de enorme helicopter.

Als we dichter bij de waterlijn gaan lopen zien we duidelijk dat Vederland in nood is. Vogels zitten uitgeput in het natte zand en schuifelen pas het water in als we heel dichtbij zijn. Een smient, een zwarte zeeëend en een eidereend komen amper weg. Een dodaarsje, een paar drieteentjes en een kanoet doen maar net beter. Een zeehond volgt vanachter een zandplaat nauwlettend onze bewegingen en zwemt een eindje mee op. Laat het duidelijk zijn: deze winter doet iedereen geweld aan.

Als ook wij genoeg hebben van de ijskoude wind in ons gezicht, rijden we weer richting De Cocksdorp. Op een hekje langs de waddendijk zit een vrouwtje torenvalk. We gaan keurig in de berm staan om te filmen zodat anderen nog kunnen passeren. Een auto met een paar Franse idioten zet zich gewoon midden op de rijbaan zodat er geen doorkomen meer aan is. Als er een derde auto aankomt, stoppen wij dan maar onze camera’s weg en geven vrij baan via de berm…
Wat verderop zitten rotganzen op de dijkkop. Hun silhouetten steken donker af tegen de strakblauwe lucht.Het levert alsnog een paar mooie plaatjes op.

Rotjes op het dijkhoofd

In het dorp halen we wat strooivoeder en een grote vetbol op in de Verrekieker. We maken de tuintafel ijsvrij en het zaad ligt er nog niet op of er komen al een paar belangstellende eksters kijken. Maar de tafel staat te dicht bij het raam. De minste beweging jaagt hen op de vlucht. Ook een roodborst moet nog wennen aan de mensen achter het glas. Morgen schuiven we de tafel wel wat achteruit. Het wordt nu donker.

De Cocksdorp, 7/2/12.

Manlief heeft het ontbijt al klaargezet als ik beneden kom. Met een warme verjaardagsknuffel van mijn maatje en een enthousiaste begroetingsroffel van Nicky’s staart kan ik gelijk aan tafel. De zon is ook van de partij, maar als ik even later een paar sneden brood aan de pony achter de tuin voer voelt het stukken kouder dan gisteren.

Terwijl Manlief en Nicky een ommetje maken, hou ik het nog wat rustig. Ik voel me al een paar dagen allesbehalve en denk zelfs aan de mogelijkheid van klierkoorts. Na een paar paracetamolletjes zie ik wel weer. Vandaag keert de vakantie dus ik kan ook niet heel de tijd blijven schuilen.

Rond 10u stappen we in de auto voor een ritje richting wad. Als we aan het noodveerhuis komen en het strand opwandelen, zien we een onvoorstelbaar schouwspel: grote ijsschotsen drijven richting Noordzee. De vaart zit er goed in en ik realiseer me dat hier wel de oorzaak zou kunnen liggen van het geknal dat ik gisteren voor geweerschoten hield. Op het schaarse vrije water zitten 2 middelste zaagbekken die zich richting zee laten voeren. Even later vallen 16 smienten ook op het water en doen hetzelfde. Op een zandbank verder weg liggen zeehonden te zonnen en zelfs daar achter merken we nog net robben die op de ijsschollen liggen.

We volgen de dijk terug richting dorp. Ter hoogte van de hoofdstraat stap ik uit, ga de dijktrap op en kan een paar rotganzen tot op een paar passen benaderen en filmen. Een fotograaf die hen al een tijdje besluipt bekijkt mij zuur omdat de dieren van hem weg en naar mij toe komen gewaggeld. Je hebt het of je hebt het niet. Ik heb het blijkbaar, maar moet daar wel voor lief bij nemen dat dat ook voor muggen en ander stekend “wild” geldt. Heeft hij dat er ook voor over?

We nemen ruim de tijd om te lunchen en te luieren. Iets na drieën maken we ons klaar om een eindje te gaan rijden. Eerst richting Den Bol en dan naar de Petten.

Af en toe zien we groepen vogels die zich in de buurt van een wak verzameld hebben. De rotganzen zoeken de dijkhoofden op en grazen er het schaarse gras weg. De grauwtjes zitten meer in de stoppelvelden. Opvallend is het hoge aandeel van de smienten in de populatie. Ter hoogte van natuurgebied Utopia is het wad volledig dicht gevroren op een smalle geul in de verte na. Verbijsterend!

Bevroren wad

Ook de Petten en de nabije poelen zitten dicht. Er zijn bijna geen vogels meer te bespeuren. Al wat nog de kracht kon opbrengen is verder naar het zuiden getrokken, op zoek naar voedsel.

In Den Hoorn draaien we de weg naar het strand in. Aan de duinvoet ligt een parking waar we een van de volgende dagen de auto kunnen achterlaten om de gemarkeerde wandelroute te volgen.
Op de duinmeertjes is het een schaatsdrukte van jewelste. Vanavond valt het verdikt: “Giet it oan of net?”

De Cocksdorp, 8/2/12.

In de voormiddag haal ik het nodige om een verse pot soep te maken. Daarmee zijn de activiteiten vóór de lunch beschreven.

Na de middag rijden we tot aan de waddendijk, zetten de auto aan de kant en wandelen aan landzijde langs natuurreservaat Utopia om langs de wadkant terug te komen. De wind is uitzonderlijk guur en als we even halt houden om een paar foto’s te maken moet ik op de hurken om Nicky te laten schuilen in de plooi van mijn jas. Aan haar neusje hangt warempel een minuscuul ijspegeltje. De kou snijdt de adem af en doet de ogen tranen tot we nog amper zien waar we lopen. De zon op het verblindende wit van de sneeuw doet de rest, maar een zonnebril is ook geen oplossing want we hebben allebei een metalen montuur dus bij deze temperaturen heb je daar ook niet echt deugd van aan je gezicht.

We blijven ons verbazen over de enorme ijsvlakte. Aan de ene kant geloven we het nu zo langzamerhand wel en voelen we ook de beperkingen van dit weer. Aan de andere kant blijft het een uniek schouwspel dat we misschien maar één keer in ons leven gaan meemaken.

In de verte zien we een paar mensen die de dijk opklauteren en snel weer naar hun auto vluchten. Zij moeten echt zowat de enige levende wezens zijn buiten ons. Vogels zien we nergens, ook niet op de min of meer beschut liggende binnenmeertjes.

We komen stijf verkleumd bij de auto en rijden nog naar Den Burg om een nieuwe gsm voor Manlief. Net voor ons vertrek vorige week heeft hij die van hem met SIM-kaart en al in de wasmachine gedaan. De kaart heeft het avontuur overleefd, maar de telefoon zelf was blijkbaar niet tegen dit soort behandelingen opgewassen.

Terug in ons huisje bellen we Kleindochter 2 om haar een gelukkige 8ste verjaardag toe te zingen.

De Cocksdorp, 9/2/12.

Het is nog steeds venijnig koud en we besluiten onszelf en Nicky een half dagje rust te gunnen. We hebben genoeg bezigheid om de voormiddag in de knusheid van ons warme huisje zoek te brengen: er moeten foto’s en films opgeladen worden, nota’s bijgewerkt worden, aanwinsten uit boekwinkels gekeurd worden.

Na de lunch blijven we met nogal veel oud brood en ook wat kaas zitten. We verbrokkelen het en Manlief gaat het (in 2 shiften) op de sneeuwvrije plek in de tuin strooien. Hij is nog niet binnen of zo’n 30 meeuwen vallen uit de helderblauwe lucht en ruimen alles netjes op in nog geen 20 seconden. We hebben amper de tijd om een paar foto’s te nemen of het hele geschrans te filmen. Ook de tweede keer gaat het zo snel. De durvers vinden het zelfs de moeite niet meer om nog op de wei te gaan zitten afwachten. Waar ze de laatste hap oppikten, gaan ze gewoon zitten kijken of er nog een toetje is.

Na de middag gaan we weer naar de vuurtoren. We laten de auto achter op de parking van het noodveer en maken een wandeling op het strand en langs het weer afbrokkelende ijs van het wad. De voorspelde dooi begint zich al schuchter te laten voelen.

NIDK 02

Langs een duinpadje gaan we tot aan het restaurant aan de vuurtoren. Hier hebben we bijna 29 jaar geleden met onze 2 peuters meer dan eens een ijsje zitten eten. Ik zie de vrolijk gekleurde hagelslag en de parasolletjes nog vóór me en de glans in de jongens hun oogjes. Geen haar op ons hoofd dat er aan denkt nu ijs te bestellen. Naast een paar stevige “bakkies” koffie kiezen we voor lekkere pannenkoeken. Manlief houdt het bij hartig (ui, champignons en kaas) terwijl ik voor appel en rozijnen ga. De rollen mogen al eens omgekeerd worden. We genieten van ons tussendoortje, maar ’s avonds komt het er toch niet meer van om nog warm eten te maken. De porties waren wel erg royaal. Ik bak het vlees op voor bij de boterham. Er zal dus één pak diepvriesgroente overblijven. Ik ben niet van plan de hele weg naar huis kou te lijden om de stoofprei bevroren te houden, dus huisbaas Tom zal er zijn plan mee moeten trekken.

We rijden terug naar het dorp en lopen nog eens binnen bij de Verrekieker. De oudste kleindochters hebben zelf gekozen voor een doe-boek uit het aanbod van de natuurwinkel. Vorig jaar kochten we keverbekers met een loupebodem, een verrekijkertje en een gidsje en daar zijn ze al vaak zoet mee geweest. Nu kies ik voor Kleindochter 1 een boek over het heelal met schaalmodellen en uitklapsterrenkaarten. Voor Kleindochter 2 is er een boek waarin allerlei terrariumopstellingen beschreven staan. Ze adopteert sowieso van alles wat kruipt en glijdt en kriebelt in de tuin. Nu kan ze leren hoe ze het ook allemaal nog een tijdje in gevangenschap in leven kan houden om het goed te bekijken.

De Cocksdorp, 10/2/12.

De derde verjaardag deze week: Manlief wordt 60! Ik zorg ervoor dat ik op tijd beneden ben om op mijn beurt de ontbijttafel keurig klaar te hebben tegen dat de jarige wakker wordt. Vóór de middag gaan we nog een laatste keer tot aan de waddendijk op aanraden van José van de Verrekieker. Ze wist ons gisteren te zeggen dat er nonnetjes gezien waren. Voor alle duidelijkheid: nonnetjes in de betekenis van een eendensoort. Het blijken niet de enige vogels te zijn die we voor de lenzen krijgen. Met de aangekondigde dooi en de stralende zon zijn de vogels ineens weer goed vertegenwoordigd. Naast kol-, rot- en grauwe gans zien we ook een paar pijlstaarten, de bewuste nonnetjes, de onvermijdelijke smienten en dodaarsjes. Intussen zijn ook vinken, mezen en ander klein grut opgedoken. Op slag krijgen we -ondanks onze koude voeten- een lentegevoel. Nee, die zo verhoopte bijkomende vorstopstoot gaan de Friezen niet krijgen. Koning Winter is zijn koffers aan het pakken.

Dat laatste moeten wij zo stilaan ook gaan doen, maar we stellen het maar uit tot vanavond. Na de lunch trekken we nog één keer de Sluftervallei in. Er wordt anders al niet zoveel gesproken tijdens zo’n wandelingen, maar de laatste van de vakantie is altijd extra ingetogen en emotioneel. Tijd om weer afscheid te nemen. Na het eten moeten de koffers gepakt worden. Morgen na het ontbijt nog even alles een beetje op orde brengen zodat we de boel een beetje netjes kunnen achterlaten. De baas komt tegen 8:30 afscheid nemen zodat we de boot van 9:00 halen.

Het zit er weer op. Met een optie voor eind mei, begin juni moeten we het heimwee sussen…

7 gedachten over “Texel februari 2012

  1. Moest het niet zo koud zijn dan zou ik waarempel nog zin krijgen om ook naar daar te gaan 🙂 geniet ervan en ik hoop voor de Nederlanders dat hun elfstedentocht door kan gaan. Wij kijken er ook graag naar. Het lezen van het woord snert heeft me zin doen krijgen in een lekkere kom erwtensoep, ik ga er eens aan beginnen zie …

    Like

  2. Schitterend verhaal…alsof ik het zelf meemaak. Het helpt dat ik de eilanden ken en ik krijg er nu zowaar een soort van heimwee naar. Geniet! (maar eigenlijk heb je geen aansporing nodig). En ik hoop vooral dat je vermoedens over klierkoorts niet gegrond zijn!

    Like

  3. Allereerst gefeliciteerd met alle verjaardagen
    Zoals jij het beschrijft lijkt het een sprookje
    Ben je zeker ervan dat je in nederland was?
    Hier herken ik mijn eigen land niet eens in
    Geweldig om zo te kunnen schrijven,het was weer genieten om het te mogen lezen

    Like

  4. Pingback: Rare sunfish near Texel island | Dear Kitty. Some blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s