Oignies-en-Thièrache mei 2012

Vrijdag, 11 mei 2012

Oignies-en-Thièrache is één van acht gezellige dorpen in de Viroinvallei.  Een gebied dat we onderhand zo’n 30 jaar bezoeken, in het begin met daguitstappen om het voor ons budget van die tijd betaalbaar te houden, later met verlengde weekends of een weekje-er-tussenuit. En mei-juni is onveranderd het favoriete tijdstip omdat dan de kalkgrondflora op z’n best is.

Na Vièrves en Treignes kiezen we nu, zoals gezegd, voor Oignies. Het is een haastbeslissing van enkele dagen geleden om nog -net vóór de Texelweek- een verlengd weekend te gaan wandelen in eigen land. En omdat het zo kort dag is vinden we op onze vaste stekjes geen plaats meer. We hadden al lang gezegd dat we die vakantiechalets eens moesten proberen. Wel, nu moet het er maar eens van komen.

Het weer is al weken nat dus naast de wandelschoenen gaan ook de laarzen mee. En de wandelstokken want een paar stukken van onze favoriete tracé’s zullen er wel vettig bijliggen. Regenkleding uiteraard, maar ook dunne mouwloze laagjes want de kalkgrond zet het minste zonnestraaltje om in zwoele lucht en minstens van zondag tot maandagmiddag is er zonnig weer voorzien. Daarna wordt het afwachten maar intussen zijn we al voldoende bekend met de streek om ons ook bij het ergste weer te kunnen amuseren.

Morgen eerst de school-bbq van de meiden. Zondag op ’t gemakske opstaan, pistollekes eten en vertrekken om tegen de middag ginds aan te komen. Ik ben van plan om tegen onze gewoonte in wat proviand van thuis mee te nemen voor de eerste avond en ochtend. Dan hoef ik niet te racen om nog net de sluiting van de supermarkt in Nismes vóór te zijn. De rest zien we wel. Plannen doen we al het hele jaar. Vakantie moet inspiratie van het ogenblik zijn.

Zondag, 13 mei 2012

Na het zondagse bezoek aan de warme bakker, de verdeling van Schoonma’s pillenrantsoen voor een week en het inladen van de auto vertrekken we onder een aarzelend zonnetje richting Charleroi. We rijden in wijzerszin rond Brussel om mogelijke verlaatte wegwerkzaamheden te ontwijken en komen tegen de middag onder een al veel overtuigender zon bij de brug in Nismes aan.

nimessthubert

“Le Patrie” is een ontdekking van een paar jaar geleden en we kunnen gelijk aanschuiven voor het obligate aperitief, de verse oesters en daarna heek voor mijn wederhelft en – ik geloofde het eerst zelf niet toen ik het op de kaart zag staan, maar het is heel lekker- “choucroute avec ses poissons et ses fruits de mer”.

We kunnen in principe pas om 16u in ons chalet, maar de receptie is gesloten en we moeten de sleutel en de lakens ophalen in een kluisje waar ik gisteren de code van gekregen heb. We komen aan het verlaten vakantiedorp, halen het kluisje leeg en trekken maar een uurtje vroeger in ons houten huisje.We installeren ons en onze bagage en gaan dan een verkenningsrondje maken in het stille bos. Eén of twee andere bungalows geven ook een bewoonde indruk. De rest ligt er stilletjes bij. Op af en toe een auto op de baan langs het domein na horen we enkel de vogels die zich hier ongestoord weten en dus zonder inhouden van hun oren maken.

We hebben onderweg aankondigingen gezien voor het herdersfeest in Olloy.  Er wordt gewag gemaakt van een wedstrijd schapen scheren, er zijn standjes voorzien van eco-verenigingen, wol spinnen, lokale specialiteiten en er wordt met collies gewerkt bij het schapen drijven. Dat laatste wil ik graag zien en we gaan op zoek naar de plaats van het gebeuren. Geen wonder dat we ruim een halfuur – drie kwartier moeten zoeken: het groots aangekondigde “feest” is een slaperige wijkkermis en enkel het schapen drijven brengt wat leven in de brouwerij. Na een paar half mislukte pogingen gaan we maar weer. De zon schijnt niet alleen op deze wei.

Na het avondeten rijden we een eindje terug de weg op en laten de auto in de bosrand achter. Onze eerst wandelpoging loopt dood tegen een jagersschuilplaats. Het is niet aan te raden deze paden te gebruiken zonder medeweten van de jagers, want de everzwijnen doen het hier zo goed dat de jacht het hele jaar toegelaten is. Normaal staat het gebruik van het perceel steeds goed aangegeven, maar better safe than sorry.  Als we aan de overkant van de weg een ander paadje inslaan komen we aan een open plek in het bos. Er staat veel brem waar de laatste zon mee speelt en de vogels geven een concert dat als enige geluid de oorverdovende stilte doorbreekt.

We blijven tegen de bosrand en proberen zoveel mogelijk op het mos te lopen en droge bladeren en takjes te ontwijken. En dan zien we dit:

De hinde was duidelijk niet verontrust door onze aanwezigheid. Ze bleef ons een tijdje aankijken en wandelde toen rustig richting bos, onderwijl links en rechts nog een hapje nemend.

Maandag, 14 mei 2012

Na een zwoele nacht (ik spreek alleen over temperatuur, stel er u verder niets bij voor) in een doodstil chalet (en een al even stil bos errond) staan we op tijd op, ontbijten en maken ons klaar voor een wandeling. Welke wandeling? Na een kort beraad kiezen we voor “Les Rivelottes” die vertrekt in Treignes. Een klassieker. We hebben ze al meerdere keren gedaan, maar ze blijft enig mooi, vooral als de daslook massaal in bloei staat.

We rijden naar Treignes, merken dat ze ook hier de smaak van de wegomleidingen te pakken hebben, maar we kennen de weg hier al goed genoeg om te weten waar we de auto kunnen afpellen en langs waar we te voet het begin van de wandeling kunnen vinden. Op het gehoor af kan niet meer, want nu we zonder viervoetig gezelschap naderen hoeven de nogal kwalijke honden bij het begin ook niet meer aan te slaan.

Nog geen 100m voorbij het laatste huis begint het feest al: niets anders te horen dan een vogelconcert dat ons zal begeleiden tot we weer in  het dorp terug komen. Er wordt hier wat afgekwetterd!

Het pad loopt door het bos en volgt daarbij de kronkels en wendingen van het riviertje de Gay. Voor de orchideeën zijn we nog wat te vroeg, maar gele dovenetel, daslook en andere kogelbloemen geven ons voldoende reden tot tevredenheid. Ze lokken talloze vlinders en we onderbreken om de haverklap onze tocht om deze fladderaars te fotograferen. Een boomklever speelt geruime tijd met onze voeten, maar zelfs met veel geduld krijgen we hem niet goed voor de lens.

 

Als we bij de rue Trou Maillard het bos verlaten gaan we eerst even aan de rand van een open plek zitten luisteren naar de vogelzang die nu op volle sterkte lijkt te zijn. Een boterham en een slok en we kunnen verder. Vanaf hier volgen we de weg die ons op verschillende plaatsen mooie doorkijkjes gunt.

Een zeer mooi alternatief is de doorsteek die langs een grote hereboerderij weer het bos in loopt, maar Manlief krijgt van zijn pijnlijke knie duidelijke seinen dat niet te doen.  Als we bijna terug in Treignes zijn passeren we de plek waar we jaren geleden een dode steenmarter aantroffen. Het nog warme lijfje vertelde ons dat het vrouwtje nog zogende jongen had, waarna we het natuurcentrum verwittigden. Daar wisten ze direct over welk nest het ging, zeiden ze. En dat ze direct gingen kijken of ze nog jongen konden ophalen.

In de lokale supermarkt haal ik verse broodjes en beleg op en dan trekken we ons terug in ons boshuisje. De tuinbank wordt een paar meter verzet zodat we in de zon kunnen picknicken.

Na de lunch en een korte siësta rijden we naar de Fondrie des Chiens in Nismes. Wat zonnen, wat rondkijken en veel foto’s maken, kortom: genieten.

We willen de dag en ons verblijf besluiten in een restaurant waar we nog niet eerder waren. Maar de weg daar naartoe heeft nog een verrassing in petto. Als ik de auto richting Nismes stuur wordt ik eerst opgejaagd door een gek met een veel te snelle wagen. Ik vertraag wat, ga ietsje dichter bij de kant rijden en laat de drukteverkoper passeren. Als we de volgende bocht uitkomen zie ik uit de hoek van mijn oog een beweging tussen de begroeiïng en ik vertraag nog meer. Gelukkig, want anders had ik nooit op tijd kunnen stoppen voor de prachtige felrode vos die midden op de baan voor onze auto staat. Zowel Reintje als wij knipperen vol ongeloof met de ogen en het volgende moment hebben we weer vrije baan en is hij verdwenen tussen het struikgewas. Een mooier einde van deze blitzvakantie hadden we ons niet kunnen dromen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s