Vertrouwen of overmoed ..?

Onze tuin doet het buiten verwachting redelijk goed, ondanks de droogte. En droog is het hier! Alles wat maar enigszins soelaas zou kunnen brengen, vliegt hier wuivend voorbij. Vanaf Terneuzen volgen de wolken de oever van de Westerschelde en ter hoogte van Ossenisse/Perkpolderhaven schieten ze op de overkant toe. Gisteravond dacht ik héél even dat er toch een piepklein buitje in zat. Maar veel meer dan een muggengezin met collectieve blaasproblemen was het niet.

Vanmorgen vroeg opgestaan om in de koelte wat in de tuin te kunnen wieden. Ik giet spaarzaam (1x per week) maar dan wél een flinke geut aan de voet van elke plant. Ergo: als er onkruid opkomt, is dat ook in de onmiddellijke omgeving van de planten. Ha ja. Om de twee weken dus een halfuurtje wieden en we kunnen er weer even tegen.
Een paar planten hebben het wat moeilijk, maar ik geef ze nog niet op. De kogeldistels waren bijna volledig verdwenen. Toch ging ik stug door met gieten en nu zijn ze er helemaal door (op één na). Vandaag en morgen nog eens een stand van zaken opmaken met het fototoestel.

De feeders worden dezer dagen gevuld met zomervoer dat ik bij Vivara kocht. Het is gepeld, waardoor je minder afval moet ruimen aan de voet van de feeder. En reken maar dat we voor die moeite beloond worden! Naast een zestal groenlingen die bij de buren wonen maar bij ons tafelen, hebben we sinds een paar weken een stelletje nieuwe gasten. Persoonlijk vind ik putters wat te kakelbont, en beetje clownesk zelfs, maar dat neemt niet weg dat ik hen graag te gast heb. Ze zijn intussen zo vrank, dat ze niet eens ophouden met smikkelen als een van ons er op een meter of 2 langs loopt. Hond Jeppe moet er het gemors in zijn pels maar voor lief bij nemen als hij te dichtbij gaat liggen zonnen.

Putters en groenling op de feeder.jpg

Jong leven in de tuin. Ik had al een tijdje het donkerbruine vermoeden dat een stel merels een nestje had achter de stapel reservedakpannen. Vanmorgen werd dat bevestigd door een nog pluizige telg, vers van de pers. Nog een geluk dat ik hem op tijd in de gaten kreeg, want ik wou net de lans op de vlinderstruik richten waar hij onder zat.

Jonge merel in de tuin

Vogels binnen handbereik: een blijk van goed vertrouwen of je reinste overmoed? Je zal van het laatste wat nodig hebben om het eerste te krijgen, zeker? En anders is het pure noodzaak om te overleven.

Advertenties

Wat moet een mens …

… om te bekomen van de ontgoocheling na het antivoetbal van Frankrijk? Zichzelf eens goed verwennen met wat koopjes voor de tuinkamer en verse bloemen in de plantenkorven.

Ik heb alvast een paar kaarsen aangestoken voor de bronzen medaille:

DSCN0102

En om helemaal bij de pinken te blijven is er …

DSCN0103

Als het op verlengingen en – godbetert – strafschoppen uitdraait, hebben we brood/kaasplankjes bij de hand:

DSCN0104 (2)

Zelfs een kleine finale verdient fleurige decors:

De antwoorden …

En zo kwamen de gedachten al een beetje vroeger thuis dan wij. Hoe zou het met de tuin zijn? Er wacht ons toch geen onweerschade? Wat is het programma voor volgende week? O ja, misschien wordt eindelijk de keukensoap afgesloten. En vanaf volgende vrijdag leven we op zonne-energie. Alhoewel, voor de eerste 2 weken staan er alleen maar donkergrijze wolken op de weersvoorspelling …

Eerlijk ..? Blij dat we thuis zijn.

Zo besloot ik mijn vakantierelaas.
Sinds gisteren zou de keukensoap dus verleden tijd moeten zijn. Met dien verstande dat ik volgende week wel nog wat schilder- en decoratiewerk heb, maar dat heb ik zelf in de hand.

De onweerswolken zijn ons huis voorbij gevlogen en de voorspelde donkergrijze wolken blijken ook sterk overdreven, want – al begint de dag telkens met een grijze lucht – tegen de middag moeten de zonneweringen toch naar beneden.

Rest de vraag hoe het met de tuin was bij onze thuiskomst.
Wel, het was duidelijk groeizaam weer geweest. En gewoonlijk wordt dat nogal cynisch bedoeld, maar niet zo in dit geval. Het onkruid was heel beperkt aanwezig en de aanplant was flink gegroeid. Er zat al kleur in de tuin en uiteindelijk hebben we maar 2 lavendelplantjes moeten vervangen. Al de rest is “vertrokken”.

OK, we hebben maandag – op ’t gemakske en met z’n tweetjes – wat moeten opkuisen, maar héél beperkt. Het was leuk, het was gezellig en we zien al helemaal vóór ons hoe het zal worden als de planten volgroeid en de bodem ertussen dus grotendeels afgedekt zal zijn: een half dagje onderhoud en dan genieten voor de rest van de week.

In het verhoogde bed heb ik dan toch maar wat plantjes gezet, want Jeppe gebruikt alleen de achterkant van zijn “zandbak”.

XYZ_3225

XYZ_3224

Ook de rabarber doet het goed, dus de toekomst voor de home made confituur is verzekerd.

XYZ_3213

Het enige waar we tot dinsdag op moesten wachten was de levering van Vivara: een statief met bijbehoren om de feeders op te hangen. Vermits er toch een tegel gesneuveld is in het middenvak en we de zaadverspilling liever niet in de borders zien opschieten, hebben we de opstelling in de verharding geïnstalleerd. Makkelijk bereikbaar, de zaadresten en pelletjes kunnen makkelijk bijeen geveegd worden en er is nog plaats voor een drinkschaal/plonsbad ook.

Tijdens de constructie zaten de vogels maar bedenkelijk over de schutting te loeren. Toen alles op zijn plaats stond en hing, duurde het amper 2-3 minuten voor een overmoedig mezenjong op de pindapâté afkwam. Een groenling bleef op de grond, in de beschutting van de planten en de mussen gingen liever achteraan in het zand stuiven. Maar na een halfuur had iedereen al wel eens een zaadje meegepikt en vanmorgen hingen met name de groenlingen en mezenjongen collectief aan de feeder:

6 groenlingen_

’t Komt goed!

 

’t Kan groeien …

Vanmorgen was daar opeens het begin van wat zonder enige twijfel een mooie tuin kan worden. Nog vóór de ontbijttafel afgeruimd was, ging het hek open en werd er een aanhangwagen vol beloften binnen gereden. De hoofdtuinkabouter had een tuinelf meegebracht. Nog even bespreken waar de luxe nestkast en het insectenhotel moeten komen en ze staken van wal.

Eerst werd de grond weer losgemaakt, want ja, klei en nog maar een beetje water geeft algauw een stugge plaat. Samen bestudeerden ze het plantplan (probeer dàt woord maar eens zo snel mogelijk 10x achter elkaar te zeggen!). Dan werd bak na bak uitgeladen, de potjes en potten werden verdeeld over de zandvlakte en zelfs dàt gaf al een vrolijk uitzicht. Tegen de middag stond het meeste al met de voeten in de grond. Enkel de lavendel- en heidestroken moesten er na de middag nog aan geloven. Terwijl mijn noeste werkers aan de lunch zaten, kon ik me toch niet meer inhouden, zeker. Ik moést er wat fotokes van maken:

XYZ_0999

XYZ_1000

Tegen 15u was alles pico bello in orde. Nog even samen een kop koffie drinken en het zat er op. Aan ons nu om elke dag te gieten, zodat het allemaal goed kan “aanslaan”.

’s Avonds toch nog een geutje water gegeven. De nieuwe aanwinsten knapten er helemaal van op. Ook al omdat de zon stilaan achter de omheining verdween.

XYZ_1011

En nu hopen op mooi weer op Texel en géén hittegolf maar wél af en toe een mals groeizaam regentje ’s nachts op het thuisfront.

Bedankt, toffe tuinkabouters. Jullie zijn reuzen in het vak!

 

De tribune staat klaar …

Wachten duurt lang,  he? Daarom zijn we zelf al maar begonnen met een aantal voorbereidingen voor het zomerfeest. De opbouw van de tribune, bijvoorbeeld. Er stond al een basis, maar die vroeg nog om wat extra aankleding.

Manlief kwam met het eerste idee: als hij nu eens met het overschot van de vloerplanken een kastje maakte om wat glazen e.d. in te zetten? Dan hadden we die alvast bij de hand als we dorst krijgen. Er is bovendien voldoende ruimte om een koeltas met drank in te zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Ik moet zeggen: het maakt het tuinsalonnetje helemaal àf. Gisteren was het klaar en werd het plechtig in gebruik genomen:

 

Nu de vijver weg is, was er toch een alternatief nodig en dat vond ik vorige week in het tuincentrum. Een zachtjes kabelend geluidje, geen waterval die op de blaas werkt. Strak van lijn, zodat de planten ernaast de hoofdrol krijgen. En ondiep genoeg voor vogels om er – vooral als wij uit de buurt zijn, neem ik aan – een plonsje te wagen zonder er in te verdrinken:

XYZ_0741

Nog wat extra attributen zorgen voor de aankleding en geven er een lodge-gevoel aan. Zelfs een jachttrofee ontbreekt niet, al is de dader vermoedelijk een vos.

 

En dan is het zover. Licht uit, spot aan. We zijn klaar voor het eerste avondconcert.

XYZ_0753

Uitgesteld, maar niet verloren …

Vrijdagavond viel de langverwachte plantenlijst met bijbehorende offerte in de bus. Tegen die tijd was de bus zelf bijna versleten van het voortdurende kijken of er al iets in zat. Geduld siert de mens. Ik zal dus maar uit de buurt van de spiegel blijven.

Zaterdagochtend hing ik aan de telefoon om via een ingesproken berichtje te laten weten dat we het helemaal zagen zitten.

Zondag was ik zo enthousiast, dat ik al bijna de koffie ging klaarzetten voor als “mijn tuinkabouters” de volgende dag zouden komen. Enthousiast, en vooral heel naïef en onlogisch. Want eerst moest dat berichtje nog beluisterd worden, dan moest de planning van de tuinkabouters bekeken worden om een (plant)gat te vinden en dan moesten de planten nog besteld worden.

Bovendien bleek uit een telefoontje maandag, dat het berichtje nog niet eens beluisterd was. Toemetoch, he. Het had er maandag trouwens volop de schijn van dat we misschien beter voor vijverplanten konden gaan. Met al dat water dat al gevallen was en nog gaat vallen …

Zo te zien op de plantenlijst komen er vooral koele bloeivariaties van roze en paars/lila, gaande van bijna wit tot diepe tinten. De warmere gele en oranje toetsen komen van bladeren, naalden en – later in het seizoen – vruchten.
Sommige planten zullen niet enkel de insecten vervoeren met hun zoete geuren, maar ook ons. Boerenjasmijn ‘Dame Blanche’, salie ‘Ost Friesland’, lavendel en steentijm heb ik al op de lijst zien staan.
Anderen zullen het vooral van hun vorm moeten hebben: het ijle van de Fuchsia magellanica ‘Riccartonii’ , de robuste witte vuisten van de sneeuwbal ‘Roseum’, het strakke van de kogeldistels en de pruiken van dwergbergden en schijncipres. In totaal 24 soorten, de kruidachtigen in grote groepen, zodat kleuren en vormen duidelijk tegen elkaar afsteken.

I can hardly wait, maar ik zal wel moeten. Nog bijna 2 weken. Tegen die tijd is er hopelijk terug wat zon, zodat het er allemaal heel geslaagd uitziet in plaats van verpieterd.

Intussen hou ik mezelf onledig met het tempeesten van de keukenfirma. Desnoods bel ik ze vier keer per dag, tot ze van puur miserie zo rap mogelijk hun stommiteiten herstellen om van mij vanaf te zijn. Het systeem van de krassende plaat, noemen ze dat. En krassen kàn ik. Als geen (andere) kraai …

 

Nou, ja …

Wij zijn inwijkelingen en nooit echt van het vlaggen en wimpelen geweest. Maar vrijdag lag het huis er weer een beetje netjes bij, het was koningsdag en er leek maar één kleur boeketten leverbaar.

In de tuin was ik stiekem toch een beetje aan het integreren geslagen met een hangkorf met oranje viooltjes. Een smoorverliefd tortelpaar vond dit een prachtige plek om een nest in te maken. Bloemstengels gekreukt, tafereeltje naar de vaantjes. Ik hoop dat, met de nodige zorg en geluk, er nog wat fleurigs uit voortkomt. In elk geval een paar stokjes voor (of liever: ín) gestoken om de krakers er uit te houden.

Dan de maandopdracht van de fotoclub maar naar binnen verhuisd. Eerste poging om met scherptediepte, belichting etc te gaan experimenteren binnen het opgelegde thema “bloemen”:

koningsdagboeket

 

https://www.flickr.com/photos/156863135@N03/27908799238/in/dateposted-public/