Zeg hé, tel je mee …?

“Zo te sterven op het water met je vleugels van papier”. Boudewijn de Groot schreef dit ultieme vlinderlied jaren geleden en ik moet er nog altijd aan denken als ik zo’n stukje kleurig “papier” van bloem naar bloem zie fladderen. Ik vind het ook geen treurig lied. En voor mij is het het hooglied van het vlindertelweekend. Ik ga er dus vandaag en morgen de hele tijd mee in mijn hoofd zitten.

Wel een beetje lastig tijdens het tellen, natuurlijk …

Advertenties

Bélekes …

Ik had beloofd om mijn coolpixke eens van onder het stof te halen als we helemaal rond waren in de tuin. Stom, eigenlijk. Wanneer ben je ooit rond in een tuin? Tegen dat je denkt rond te zijn kan je opnieuw beginnen. Maar allé, ik had vandaag goesting om één en ander eens op beeld vast te leggen. Al was het maar om mezelf af en toe er eens aan te kunnen herinneren hoe het er kàn uitzien.

Dit is wat je ziet als je de oprit oprijdt. De klaprozen zijn weggehaald omdat ze begonnen te woekeren. Nu zie je op die plaats het paarse blad van de heugera. In de taxussen wonen een stel groenlingen, een koppel merels én een houtduif. Die is volgens mij single.

Dit is wat je ziet als je de oprit oprijdt. De klaprozen zijn weggehaald omdat ze begonnen te woekeren. Nu zie je op die plaats het paarse blad van de heugera. In de taxussen wonen een stel groenlingen, een koppel merels én een houtduif. Die is volgens mij single.

Als je vaart mindert en even naar rechts kijkt, zie je

Als je vaart mindert en even naar rechts kijkt, zie je “het bosje”. Vroeger bestond het vooral uit lijsterbes, gelderse roos en sneeuwbal. Intussen schakelen we daar over op naaldbomen.

Vanuit deze hoek krijg je al meer een beeld van de verschillende  vormen (niet gesnoeid!).

Vanuit deze hoek krijg je al meer een beeld van de verschillende vormen (niet gesnoeid!).

Omdat we vrij dicht bij de E17 zitten en dat nogal geluidsoverlast meebrengt, hebben we ooit een Drents krentenboompje voor het slaapkamerraam geplant. Gisteren is daar een grote tak van weggehaald, want hij nam teveel licht weg.

Omdat we vrij dicht bij de E17 zitten en dat nogal geluidsoverlast meebrengt, hebben we ooit een Drents krentenboompje voor het slaapkamerraam geplant. Gisteren is daar een grote tak van weggehaald, want hij nam teveel licht weg.

Het hoekje om naar de achterdeur.  De struiken hier zijn nog maar een jaar of 2-3, dus daar duurt het nog wel even voor alles mooi dichtgegroeid is. Rhodondendron, doornloze braam (tegen de muur), dahlia's en gladiolen. Je moet het maar geloven, want tonen kan ik het nog niet. Die bloeien later. Vorige week is daar nog een sering bijgekomen, net naast de achterdeur.

Het hoekje om naar de achterdeur. De struiken hier zijn nog maar een jaar of 2-3, dus daar duurt het nog wel even voor alles mooi dichtgegroeid is. Rhodondendron, doornloze braam (tegen de muur), dahlia’s en gladiolen. Je moet het maar geloven, want tonen kan ik het nog niet. Die bloeien later. Vorige week is daar nog een sering bijgekomen, net naast de achterdeur.

Ik ben dol op het blauw van riddersporen. Ik heb vaak geprobeerd , maar het  is pas sinds een paar jaar dat ze het goed doen. Zo goed, dat het stilaan meer van woekeren heeft. Maar met wat uitdunnen is dat dan ook weer verholpen.

Ik ben dol op het blauw van riddersporen. Ik heb vaak geprobeerd , maar het is pas sinds een paar jaar dat ze het goed doen. Zo goed, dat het stilaan meer van woekeren heeft. Maar met wat uitdunnen is dat dan ook weer verholpen.

Het permanente voederhoekje. In de winter wordt er verspreid in de tuin gevoederd, maar doorheen het hele jaar is hier een vaste

Het permanente voederhoekje. In de winter wordt er verspreid in de tuin gevoederd, maar doorheen het hele jaar is hier een vaste “snackbar”. Als we zelf aan tafel zitten, zijn we niet meer dan een meter of 3-4 van de vogels verwijderd. Ze zijn zich even bewust van ons als wij van hen, maar inmiddels storen ze zich niet meer aan ons. Rechts van de delphiniums zie je de nieuwe kruidenaanplant. Er staat al laurier, oregano, basilicum, olijfkruid, koriander en bieslook. Volgende week ga ik nog eens kijken wat er nog meer interessant kan zijn.  Misschien zet ik nog wel wat munt in een kuip of emmer. Niet meer in volle grond of ze zit weer doorheen de hele tuin. In het tuincentrum waren wel 4-5 muntsoorten waar ik nog nooit van gehoord had. Of ze ook lekker zijn? Chocolademunt? Honingmeloenmunt?

De kuipen met voorjaarsbollen en helleborus moesten dringend leeggemaakt worden.

De kuipen met voorjaarsbollen en helleborus moesten dringend leeggemaakt worden. In de hoge pot staat een oleander met nog wat kleine bodembedekkertjes. De terracotta potten scoorde ik gisteren in doe-het-zelfzaak. De twee grote in beeld, plus twee kleinere voor € 15,- . Een koopje of wat?

DSCN1698DSCN1699 DSCN1700DSCN1701

Ons

Ons “geheime hoekje” achteraan in de tuin. Links zie je het nieuwe gedeelte, dat eigenlijk de gerecycleerde helft is van het tuinhuis dat vorig jaar bij moeder geplaatst werd. Nu daar alles afgebroken is, konden we dit nieuwe onderkomen voor “het Beest” maken. Nu nog een laagje chocoladebruine verf erop en lichttaupe voor de raam/deurstijlen en de onderkant van de dakoversteken (voor de huiszwaluwen, remember?). In de late namiddag en de avond is dit onze favoriete stek. We kijken dan uit op de insectentuin, met de vele bloeiers.

De pioenen zijn voor de verandering eens op hun mooiste met de Sterhoekke

De pioenen zijn voor de verandering eens op hun mooiste met de Sterhoekkermis.

Ooievaarsbekjes.  We zijn ooit

Ooievaarsbekjes. We zijn ooit begonnen met een plantje of 3-4. Nu is het een border van 15m lang en 0.5m breed. Ze staan al verschillende weken in de bloei en ze stoppen voorlopig nog niet. We vinden ze veel mooieer dan de grote gekweekte geraniums.

De berendruif met zijn op z'n zachtst gezegd opmerkelijke vruchten.

De berendruif met zijn op z’n zachtst gezegd opmerkelijke vruchten.

De fijne aartjes van de verbena beginnen ook kleur te krijgen. Het is een heel subtiel lichtblauw.

De fijne aartjes van de verbena beginnen ook kleur te krijgen. Het is een heel subtiel lichtblauw.

Hertshooi. Leuk om zien, maar je moet er streng mee zijn, of het groeit to

Hertshooi. Leuk om zien, maar je moet er streng mee zijn, of het groeit tot in de gootsteen binnen.

Deze jongen heeft al een paar hoekjes van de tuin gezien. Ik den

Deze jongen heeft al een paar hoekjes van de tuin gezien. Ik denk dat hij nu wel zijn definitieve plekje gevonden heeft. De vijgen zijn bij mijn weten niet eetbaar. Ik kreeg de stek een jaar of 5 geleden van een collega. Een onooglijk takje met ocharme 2 bladeren aan. Maar met wat goede zorgen en af en toe een scheutje speciale vloeibare meststoffen is hij nu toch al ongeveer 80cm hoog.

Zo. Jullie hebben nu een idee van wat er allemaal in onze tuin groeit en bloeit. En nu gaan we daar eens ferm van genieten. Laat de zon maar schijnen (maar niet té hevig, he!). Het enige wat er nu nog ontbreekt is een hond om het allemaal weer overhoop te graven …

“Aan het brood!” …

Eindelijk zijn we weer wat voor onszelf aan het doen. Daar kwamen we de laatste jaren nauwelijks toe en dus hebben we een serieuze achterstand in te lopen. Maar het einde komt in zicht, mede doordat – door omstandigheden – de oorspronkelijke plannen voor het perceel naast ons definitief van de baan zijn.

De laatste materialen zijn besteld en worden vandaag of morgen geleverd. Als Zoon2 een half dagje komt helpen zijn we er mee rond. Dakgoten en puntgevelbalken steken duurt geen eeuwigheid (maar daarmee moeten we nog even wachten, want er wonen mussen achter en de jongen zijn nog niet vliegvlug).

Ik heb net ook nog wat plantgoed gekocht om deze namiddag de perken en kuipen verder af te werken. De bollen en vroege bloeiers die ik in kuipen staan had, gaan nu de volle grond in voor volgend jaar. Ik heb pittige kleuren gekozen om de kuipen weer te vullen. Er is een gat in het perk voor het huis en daar heb ik dieprode bloeiers voor gekocht.

En dan natuurlijk nieuwe kruiden. De klassiekers en ook een paar die ik nog niet ken, maar die ik eens wil uitproberen.

In de Brico kon ik nog net een paar potten buitenverf voor het tuinhuis op de kop tikken aan halve prijs. Jammer dat het niet meer de kleuren zijn die ik zocht (Zweeds rood en hooi), want dat merk gaat uit assortiment. Maar ik heb toch ook leuke kleuren gevonden: fondantchocolade voor de grote vlakken (als ik het niet mag eten verf ik maar ermee :lol: ) en lichte taupe voor de raam/deurlijsten en de andere accenten. Het tuinhuis staat helemaal tussen het groen, dus dan stoort het het zicht niet.

Ik vind een tuinhuis een noodzakelijk kwaad, dus laat ik het liever niet teveel opvallen. Maar als het er dan toch staat, kan het net zo goed opgeleukt worden. De lichte kleur is bovendien bedoeld voor de onderzijde van de overstekende dakranden, omdat daar 2 prefab zwaluwnesten tegen hangen. Zonder succes tot nog toe maar Giel Witte, de gids waar ik op Texel nogal eens mee optrek, had gezegd dat die beesten een lichte kleur boven zich willen. Dat Zweeds rood was dus een misser. Bovendien moeten er nog nesten bij komen tegen volgend jaar want huiszwaluwen zijn koloniebroeders. Ik denk dat ik er een stuk of 10 kwijt kan.

Dat zou moeten volstaan. Daar zouden wel een paar leuke foto’s van moeten komen. Maar nu eerst eten en pas dan: “au boulot!”.

Ow, ja. Een raadseltje, om eens met iets anders af te komen.

Als je een oude wok, gevuld met water en hoge middagtemperaturen combineert, wat krijg je dan?
Een bosduif die denkt dat ze een badeend is …

DSCN1685 DSCN1686

De tijd gaat snel …

Alweer een tijdje geleden dat ik dit blogje aanvulde. We hebben na thuiskomst uit Texel dan ook weer een drukke tijd gehad. De tuin was overwoekerd door onkruid. Bovendien moest er nu maar eens dringend werk gemaakt worden van het dog proof maken van diezelfde tuin, want we kijken nu langzamerhand wel erg uit naar een nieuwe huisgenoot. En last but not least: met de onverwacht vroege komst van Kleindochter5 hebben we hier ook afleveringen 3 en 4 vaker over de vloer.

Vanaf eind april werd de schaal met zaden die op de grond staat gefrequenteerd door groenlingen. Eerst kwam het mannetje alleen, maar algauw werd hij vergezeld door een vrouwtje. We vermoedden dat ze in de buurt woonden, maar hadden geen idee waar juist. Na de Texelvakantie waren ze opeens met 3: ze brachten een jong mee, dat zich eveneens de lekkernijen liet smaken. En nog altijd komen ze meefeesten als ik het schaaltje aanvul.
Gisterenmorgen zagen we opeens het mannetje uit de taxussen tegen de voorgevel van het huis vliegen. Dat zou meteen het mij niet zo vertrouwde zingen verklaren dat ik sinds hun verschijnen af en toe hoorde dicht bij het slaapkamerraam.
Straks moet ik in dat plantsoentje wat wieden. Als ik zonder verstoren even kan “langslopen” om te proberen een nest te zien …

Tijdens het gras afrijden gisteren zag ik een vlindertje op de grond. Het was niet echt vliegvlug (nog niet of niet meer?). De achtervleugels leken sterk op die van de kleine vos, maar de voorvleugels waren effen donkerbruin met een witte zoom. Opzoekwerk, want ik heb dat nog nooit gezien. Het hoeft ook niet direct een voor mij nieuwe soort te zijn. Ik ga er van uit dat melanisme evengoed bij vlinders kan voorkomen, maar op zo’n specifieke manier is wel raar. ’t Was in elk geval wel mooi. Jammer genoeg geen foto kunnen maken.

Afgelopen week een omheining van 0.5m rond de vijver gezet om onvoorziene plonspartijen van de kleindochters en binnenkort ook van een nieuwe hond te voorkomen. Wie daar helemaal niet zo gelukkig mee is, is de reiger die regelmatig aan onze vijver komt zitten. Nu had Manlief vorig jaar al een “dode” tak uit de perelaar gezaagd en in de grond gestoken aan de rand van de vijver. De tak hangt zodanig over dat we hopen eens een ijsvogel te kunnen verleiden hier te komen zitten. Ze vliegen soms over, maar dat zijn echt maar fracties van seconden. Het zou best leuk zijn als er eentje wat langer bleef uitrusten. Maar wie zat er dus deze week op die tak (die nog lang niet zo dood was, want hij staat volop in de bloesem)? Juist, Lange Jaap!

In de planning voor de komende zonnige dagen: het laatste onkruid verwijderen, nog een klein stukje afrastering aan de achterdeur en dan is de tuin wel degelijk klaar voor onze viervoeter, een begin maken met de haag te scheren. Ook aan de garage is nog wat buitenwerk. Het houtwerk aan de rand van het dak dient vervangen te worden, maar omdat Pa en Ma Mus nog steeds af en aan vliegen om een stelletje huilebalken te voederen, is dat project in de wacht gezet. Het meest dringende werk buiten is nu: genieten van het mooie weer!

Het schuiltentje staat sinds gisteren weer buiten, maar ik ga het straks verhuizen naar de andere kant. Niet zo ideaal wegens opvallender aanwezig, maar ik zit tenminste niet constant recht in de opkomende zon te kijken (en filmen). Tegenlichtopnames kunnen mooi zijn, maar het mag ook al eens anders. Bovendien had ik vanmorgen het gevoel dat al het interessante zich afspeelde achter mijn rug, in de haag.

Vloedgolf …

Onze tuin wordt dezer dagen gewoon overspoeld. Door de regen in eerste instantie, net als die van u waarschijnlijk.

Gisteren voormiddag leek het even redelijk geloofwaardig dat de weerkundige lente begonnen was, dus gingen we nog eens rustig genieten in de Antwerpse Zoo. We hebben al verschillende jaren een abonnement, maar maken daar eigenlijk veel te weinig gebruik van. Als je zoiets vaststelt kan je twee dingen doen: je abonnement niet meer vernieuwen of vermijden dat die kaart stof blijft vergaren, je luie kont iets vaker opheffen en er volop van genieten (de juiste keuze volgens mij). Fototoestel mee, zodat er beeldmateriaal kan verzameld worden voor Manlief, die doodgraag dieren tekent.
Gelukkig waren we op tijd vertrokken zodat we vóór de middag al een flink stuk gezien hadden, want tijdens de lunch verdween de zon en werd het almaar donkerder. Tegen dat we weer buiten kwamen vielen de eerste druppels en op Linkeroever moesten we van de tram naar de auto rennen, wilden we er niet als een stelletje verzopen katten uitzien.

We willen allebei dolgraag weer buiten aan de slag, maar die korte pauzes die er vandaag tussen al die extra lange maartse buien zitten, zijn zelfs te kort om een hak of een snoeischaar op te diepen uit het tuinhuis, laat staan dat je er ook iets zinnigs mee kan aanvangen.

Niet echt uitnodigend om aan het tuinieren te gaan:

Maar het splinternieuwe seizoen laat zich toch ook niet helemaal wegdrukken. Door het betraande raam zie ik de helleborus staan mooiwezen. Gisteren zag ik zelfs al een klein hoefblad in bloei in een vergeten hoekje van de Zoo. De bomen en struiken verliezen de controle over hun knoppen. En de dieren hebben “het zot” in hun lijf.

Tussen winter en lente staat een helleborus:

De kauwenkolonie komt niet meer in één gesloten groep in het gazon zitten, er beginnen zich koppeltjes af te zonderen. Ik vind het altijd zo leuk om ze te zien zitten smoezen. De ene die het kopje een beetje schuin houdt en met gesloten oogjes zit te genieten van de lieve zorgen van de ander. Ze vergeten zelfs de buizerds te pesten als die boven de wei komen baltsvliegen.

Maar sinds vorige week is er nog een andere vloedgolf over onze tuin gekomen: de vinken zijn op de terugtocht naar het noorden! Ze maken veruit de overgrote meerderheid uit van wat er nu aan pluimen in de tuin zit. Zondag logen er zeker een stuk of twintig op toen ik de hond van Zoon2 uitliet.
En ook bij hen zie je scheuren in het gelid komen. De onverdraagzaamheid slaat hard toe als een mogelijke concurrent te dicht bij een vrouwtje gaat zitten. De groepen vallen uiteen in koppeltjes en vrijgezellen. De mannetjes zijn over het algemeen aanzienlijk dieper van kleur in de borstveren dan toen ze vóór de winter naar het zuiden trokken. En pronken dat ze doen!

Spooky!

DSC01042

The last rose of summer …

‘Tis the last rose of summer left blooming alone
All her lovely companions are faded and gone

Ik heb geen rozen (meer) in de tuin. Op één of andere manier zijn de doornen in mijn ervaring altijd prominenter dan de geur en kleur van de bloem, dus na een paar vergeefse pogingen om vrede te sluiten en elkaar de ruimte te gunnen, heb ik het opgegeven. Maar als de bladeren beginnen te kleuren en af te vallen komt deze oude Ierse ballade altijd opduiken in mijn hoofd.

De natuur heeft inderdaad haar herfstkleed aangetrokken. De ochtenden zijn nevelig, de avonden vochtig. De meeste bloemen zijn over hun hoogtepunt en – indien niet meteen weggesnoeid – is het nu de beurt aan de zaaddozen om het licht te vangen.

Ik knip de uitgebloeide bloemhoofden altijd met tegenzin af, àls ik ze al afknip. Ik vind daar altijd wel een goede reden voor: insecten, vogels en kleine knagertjes hebben de vruchten heel erg nodig om goed doorvoed de winter in te kunnen gaan. Of nog: er is zo’n heel mooi spinnenweb tussen de stengels gespannen, dat elke ochtend vol kleine neveldiamantjes hangt. Of is het gewoon om het gevoel van een definitief afscheid van de zomer?

Ondanks heel veel werk dat onze aandacht van de tuin afleidde, zijn we er toch in geslaagd nog enigszins orde op zaken te stellen. Net op tijd om er nog even van te genieten tijdens dit nazomertje.

DSC00301

De zaadhoofdjes van de rudbeckia zijn zeer gegeerd bij kleine trekkertjes. Ze staan vlak vóór het grote raam in de zithoek, dus ideaal om de snoepers in de gaten te houden als we straks warm weggedoken zitten aan de andere kant van het glas.

DSC00302

De “stoel” van de berken die we een paar jaar geleden rooiden dient nu als plantenbak. Ooit zal hij met de hulp van de talrijke zwammetjes helemaal verdwijnen, maar tot dan kan ik de uitgeholling opvullen met éénjarigen. Dit zijn nog wat overblijvertjes uit de intussen opgeborgen bloembakken.

DSC00303

Een hoekje met nieuwe aanplant. Deze namiddag gingen daar ook al voorjaarsbollen de grond in.

DSC00304

De doornloze braam die in zijn eerste jaar bijna driekwart kilo vruchten gaf, was dit jaar spaarzamer: bessen 5 en 6 hangen nu te rijpen. Vandaar dat hij nog niet helemaal teruggesnoeid is.

DSC00306

Vorig jaar geplant, maar toen bloeide hij nog niet. Het naamkaartje is verdwenen, dus ik moet jullie de soort schuldig blijven. Qua kleur valt hij wat tegen, vind ik. Ik hou niet zo van dat schelle. Maar omdat de bloemen niet echt groot zijn, komt het nog goed. ’s Morgens staan de trompetjes open, zodra de zon om de hoek komt kijken sluiten ze zich.

DSC00308

De laatste avondzon.

DSC00310

In het achterste deel van de tuin is al flink geruimd. Er moest plaats gemaakt worden voor een nieuw optrekje:

DSC00298

Deze ochtend werd ons nieuwe egelhuisje geleverd. De komende dagen wordt het nog wat gecamouffleerd met haagsnoeisel. Binnenin ligt een dikke laag kokosmat (hetgeen Pa en Ma Merel nog overlieten in de ruif), een dot stro en een zalig zacht dekbed van hondenhaar (we vonden vandaag nog het zakje haren van Nicky waar ik in de lente tevergeefs naar zocht om aan te bieden als nestmateriaal).

DSC00299

De oude wok doet dienst als drinkbak voor de eventuele nieuwe bewoners. De vogels kunnen makkelijk aan de vijver drinken, maar voor egeltjes en ander landgescharrel is dit veiliger.

DSC00300

Ook de nieuwe feeders zijn aangekomen. Uiteraard blijven ook de andere in gebruik, maar deze zijn speciaal ontworpen om kleine donsbollen wat beschutting te bieden tegen grote opdringerige meeëters zoals de spechten en vooral tegen roofvogels.

DSC00317

In de haag komt het sporkenhout (of vuilboom) zelden of nooit tot vruchtzetting omwille van de snoei. Maar toch is een zaadje erin geslaagd (met enige hulp van buitenaf) om tot aan de voet van de oude perenboom te geraken en te kiemen. Met dit kleurenspel als gevolg. Hopelijk bevat het spinsel de kleine rupsjes van het citroentje. Want dat was toch het idee achter die hele gemengde haag.

De perenboom heeft dit jaar niet zo uitbundig gedragen als vorig jaar. Misschien zag hij de boycot op tijd aankomen? Des te meer plezier beleven vlinders en andere insecten aan de meer dan overrijpe vruchten:

To everything, turn, turn, turn…

To everything – turn, turn, turn
There is a season – turn, turn, turn
And a time to every purpose under heaven


A time to plant, a time to reap

Dat eerste stukje moestuin in meer dan 30 jaar heeft erg vaak zijn tijd moeten afwachten. Er was altijd eerst tijd voor iets anders. Maar ondanks dat grote tekort aan voldoende zorg heeft het al veelbelovende oogsten opgeleverd.

Die eerste frisse slablaadjes brachten de lente in de keuken. Jammer dat het er niet van gekomen is om naderhand nog eens bij te zaaien. De spinazie was een flop en bracht mislukte oogsten uit langvervlogen tijden in herinnering. Waarschijnlijk deugt de grond hier er niet voor. Net zo min als voor uien, maar dàt wist ik nog van vroeger, dus daar had ik me niet eens aan gewaagd.

Tomaten moeten het hier wel goed doen, maar dan zal ik er volgende keer meer tijd en aandacht aan moeten besteden en ze op tijd opbinden en er de “luizen” uithalen. Een werkje dat er nu bij ingeschoten is door de drukke andere bezigheden. Ik geef het nog niet op. Ik probeer volgend jaar gewoon opnieuw.

De paprika’s, daarentegen, staan nog altijd in volle bloei en er is al een rijke oogst binnen gehaald. Weliswaar heeft het weer van de afgelopen weken ervoor gezorgd dat ze moeilijk rijpen, maar wat ik al heb geplukt kan nog wat narijpen en met het voorspelde mooie nazomerweer kan ik de rest misschien nog laten kleuren aan de plant.

Van de boontjes raakte niet de helft bovengronds, maar –OMG!– wat een opbrengst! Enkel de laatste oogst was, ondanks overvloedig, niet echt meer naar onze goesting. Wij zijn niet zo voor dikgranige princesseboontjes. Schoonmoeder daarentegen is er verzot op, dus die nam ze maar al te graag in ontvangst, vooral daar ze al gekuist en klaargemaakt waren. 😉

De regenboogwarmoes is voor herhaling vatbaar. Die doet het ook goed bij ons.
Dat kan ook gezegd worden van de rode bietjes en de knolvenkel. Allemaal proefzaaisels, om eens iets nieuws uit te proberen. Iets nieuws in de zin van “als ik het op een andere manier klaarmaak, lusten we het misschien wèl”. Dat geldt dan niet direct voor de veelzijdige warmoes, maar wel voor de rode bietjes (waar ik nu nog niet van weet of de nieuwe receptjes OK zijn, want Zoon2 heeft ze mee wegens – alweer – geen tijd).

Venkel lust ík wel, maar Manlief is er niet zo gek op. Ik rasp hem rauw en met een beetje limoensap erop is dat heel lekker bij gebakken vis of kip. Of gegrilld bij de bbq of als tapa.
De knollen die er nu nog staan gaan met hand en tand verdedigd worden tegen rooien, want ik heb tijdens het bloglezen vannacht ontdekt dat zij er heel waarschijnlijk verantwoordelijk voor zijn dat we -alweer een primeur!- in onze tuin een koninginnepage mochten begroeten. De volgende dagen in het licht van de dag eens kijken of er al rupsen te bespeuren zijn. Volgend jaar zeker te herhalen. Ik deel de oogst met plezier met deze prachtige beestjes.

Als ik dan straks toch in de moestuin sta, ga ik ineens ook de selder en de prei oogsten. Vanaf nu wordt er immers verder gewerkt aan de wintervoorraad: ik heb soeptomaten gekocht (bijna gekregen, want ze zijn best goedkoop) en als de ketel en de potten dan toch de hele keuken in beslag nemen, kan dat maar ineens de moeite waard zijn. Er zit nog een flink pak soepasperges in de vrieslade. Die gaan nu in één moeite door hun definitieve bestemming krijgen. Leuk idee dat ik voor een lekkere zelfgemaakte kop aspergesoep mijn hand maar uit te steken heb naar de voorraadkast.

Wat groeide er dit jaar nog in mijnen hof? Uiteraard monstercourgettes, waar kwistig mee gedeeld werd. Tot vorige week zaterdag was het namelijk niet de bedoeling om de diepvriezer vol te proppen, wel integendeel: hij moest dringend leeggemaakt en verhuisd worden. Dat dit later op het jaar gebeurde dan voorzien had zo zijn gevolgen: familie en buren hebben zich kunnen amuseren met courgettesoep en -saus maken.

De plant met minikomkommers leverde tot hier toe 2 vruchten op. Ik bekijk het nog even, maar blijkbaar was dit een minder geslaagd experiment. Misschien volgend jaar de gewone soort eens zetten. Van de meloenplant is al zeer snel na het uitplanten niets meer gehoord of gezien.

De aardbeitjes deden/doen het goed ondanks het gebrek aan zorg. Ze dragen nog volop en het is een erg lekkere soort (al weet ik voor m’n kop niet meer hoe die heet).

Blijft nog een rijtje rode kool. Hoewel die het moeilijk gehad hebben tussen het soms erg woekerende onkruid, zijn die er goed aan het door komen. Er begint zich nu een mooie vaste kool te vormen tussen de waaierende schutbladen. Ze hebben nog ruimschoots de tijd om te groeien, want er zijn nog geen verse reinette-appelen.