Snoeien …

Zullen we het eens hebben over “snoeien”?

Zo ongeveer een week geleden kwam ik via een omweg op het spoor van ene Marianne Zwagermans. Volgens haar cv een zakenvrouw die ook columns schrijft en daarbij vooral oog blijkt te hebben voor wat aan haar mediageilheid kan tegemoet komen. Vandaar dat ze dan ook alle registers pleegt open te trekken om zoveel mogelijk mensen te shockeren, kwestie van de schijnwerpers haar kant op te laten draaien.

Ook deze keer slaagde ze er weer in om tegen ontelbare zere benen te schoppen met een uitspraak die  wel eens als een boemerang tegen haar arrogante kop zou kunnen terechtkomen.

Het ging over corona – what else? – waarbij ze zich bediende van de woorden “dor hout”. Die gebruikte ze expliciet als verzamelnaam voor ouderen, zwakkeren, zieken, … Volgens haar moeten we onze welvaart niet op het spel zetten om een paar duizend kwetsbare ouderen te redden van de coronadood. Als corona hen er nú niet onder krijgt, dan leggen ze over één of twee jaar wel door iets anders het loodje, redeneerde ze.

Naast krantenkoppen haalde Zwagermans o.a. zelfs de kamerdebatten, alwaar haar grove uitspraken het nodige kwaad bloed genereerden. Radio- en tv-zenders verdrongen zich voor haar deur om haar te confronteren, en ze ging daar graag op in, al was ze dan weer weinig consequent, want ze wilde liever niet laten weten waar die deur was. “Ik krijg nogal eens bedreigingen”. Tja, wat had je verwacht, schat? Als je per sé omelet wil bakken, moet je de kapotte schalen er voor lief bij nemen. Anders hou je het maar bij oud brood en water.

‘We gaan door met verse twijgjes.’ Groot gelijk! Al zou iedere rechtgeaarde tuinspecialist aanraden om meteen ook al de wilde scheuten er uit te halen, omdat die niks voortbrengen dat deugt en alleen maar vegeteren op kosten van de struik …

Sommige mensen zullen zeker niet dood gaan aan teveel verstand. Voor deze zelfverklaarde schrijfster wordt het dus ook wachten op verdorren of corona …

Een vorm van noodzakelijkheid …

Sinds vandaag mogen we de grens over om familie te bezoeken in de buurlanden. Ook om te winkelen mogen we naar de buurlanden, staat te lezen in een ministerieel besluit. “Maar het moet met een vorm van noodzakelijkheid zijn”, aldus minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem (CD&V). “
Zo staat het op de nieuwssite van de vrt.

Dus als de mosterd van De Kroon die ze in Nederland verkopen beter smaakt dan die ze bij De Kroon zélf verkopen …

Who pays the ferryman …?

Hoe gaan we de coronacrisis betalen? En vooral: wie gaat dat doen? “Hef een coronataks op de oudere generatie”

Ik vind dat niet uit, he. Dat was het eerste wat ik las op de website van VRT NWS. How is that for breakfast?

Ouderen zijn de eerste slachtoffers van de gezondheidscrisis die nog altijd aan de gang is. Maar economisch? Nee, die last komt op de jongere generatie terecht. Dat zegt gezondheidseconoom Jan-Emmanuel De Neve, een Belg die les geeft aan de Universiteit van Oxford en de Britse regering adviseert.

Ik moest toch even slikken toen ik dat las vanmorgen. Niet omdat het ook over mij gaat. Maar omdat er in dezelfde split second in mijn hoofd op volgde: “en de zieken, de gehandicapten, de homo’s, de Joden, …  En als ze geen geld (meer) hebben, maken we er zeep van …” Waar heb ik dat nog gehoord?

Superveilig ..!

Ik wil hier geenszins alle voorzorgsmaatregelen onderuit halen die in deze tijden populair zijn/gemaakt worden. Maar in onderstaande video wordt exact en heel goed uitgelegd hoe veiligheidsvoorzieningen zonder degelijke uitleg en kennis van zaken voor een volslagen onterecht veiligheidsgevoel kunnen zorgen.  Jammer genoeg is hij in het Engels, dus wie zich geroepen voelt zijn/haar omgeving hierin te begeleiden: ga je gang!

Ik heb het – na een discussie onder bekenden afgelopen week – gisteren zélf uitgetest. Een dagje goéd rondkijken (ook naar mezelf) en je haren staan recht overeind. Ik heb 20 jaar in labo’s gewerkt met die voorzieningen, heb er mij ook 20 jaar voor ingezet om de mensen te leren bewust om te gaan met risico’s en hun beschermingsmiddelen op de juiste manier en het juiste moment te gebruiken.  Ik heb er op geoefend tot ik blauw zag. En tóch zou ik nu heel goed met een dikke infectie kunnen zitten.

Het énige voordeel van die handschoenen is dat je je handhuid zélf niet voortdurend moet beschadigen met alcoholgel. Doe de handschoenen aan, desinfecteer dié met de alcoholgel om anderen te beschermen, kijk ook goed naar het filmpje hoe je die handschoenen achteraf moet uittrekken, en gooi ze IN de afvalbak, niet ernaast. Wat niet wil zeggen dat je je handen niet grondig moet wassen. Vóór en nà het gebruik van de handschoenen …

 

O ja, en ook nog dít:

  • je bent verplicht een winkelwagentje te gebruiken om de 1,5 m te borgen. Dat wil zeggen dat je ALTIJD bij je wagentje blijft. NIET ergens parkeren en twee gangen verder iets uit de schappen halen…
  • je mondkapje heeft alleen zin om te vermijden dat je anderen infecteert op voorwaarde dat het over mond EN neus zit. Met het beugeltje bovenaan over de neusbrug gevouwen om het op zijn plaats te houden. Als je een bekende tegenkomt in de supermarkt en je wil die iets zeggen: buig je niet in zijn of haar richting terwijl je dat mondmaskertje afneemt…

LOCKDOWN BRIEF VAN JE HOND

Te goed om NIET te pikken, maar wél met dank aan de mij onbekende schrijver:

 …😂😂😂

Lieve mensen
Het is me opgevallen dat jullie de laatste weken wel heel vaak en lang in mijn huis verblijven. Hoewel ik het geweldig vind om jullie in mijn huis te hebben vind ik dat het tijd wordt om de regels iets aan te scherpen en te verduidelijken waar nodig.

1. Als je naar buiten gaat…… Ik ga mee!

2. Het is me opgevallen dat jullie erg veel lekkere dingen eten terwijl jullie in jullie luie kloffie op de bank hangen. Ik heb recht op mijn deel in dat lekkers. Ik zal er verder niet al te moeilijk over doen en gewoon stilletjes naar je gaan zitten staren totdat je gehoorzaamt en mij mijn deel geeft.

3. Nee, ik ga niet in bad. Ik ben al schoon.
Dat jij je verveelt betekent niet dat ik een bad nodig heb. Als je zonodig iets moet wassen dan ga je dat metalen ding op wielen dat buiten staat maar wassen dat heeft de baas toch al drie keer gedaan deze week, terwijl hij de oprit al weken niet af is geweest.

4. Zolang je toch in mijn huis bent is het je taak om me naar buiten te laten zo vaak als ik dat nodig acht. Ook als ik net pas buiten ben geweest….. Er is nog een plekje wat ik nog niet gecheckt heb.

5. Als ik slaap……. Laat me slapen!
Dat ik lig te slapen is geen teken voor jou of je mensenpuppies om met me te gaan spelen.
En ik kan slapen waar ik dat wil. Ik waardeer het niet om wakker gemaakt te worden zodat ik opschuif.

6. Zeg niet shhhh of stop tegen mij als ik blaf.
Jij besluit om meer thuis te zijn, mijn beveiligingstaak is er alleen maar groter op geworden. Alles wat ik hoor moet ik aan je rapporten dus luister goed naar me ipv te zeggen dat ik stil moet zijn.

7. Verlaat geen kamer in huis zonder mij.
Ik ken jullie soort onderhand…. Gisteren hoorde ik ook een zak chips open gaan op de slaapkamer en niemand riep mij om te delen.
Dus vanaf nu…. Ik ga jullie stalken.

8. Deze regel is heel belangrijk….. Als het op de grond valt…… Is het van mij! Als het in mijn mond zit….. Van mij!!

9. Je zult nooit meer alleen een plasje gaan doen, jij kijkt ook naar mij als ik plas dus ik snap niet waarom ik dan niet bij jou mag kijken. Dus geen deuren sluiten, ook niet het toilet!

10. Ik werk altijd al vanuit huis, dus als jij dat ook doet moet je niet op mij mopperen als ik blaf tijdens jou vergadering of geklets met je mensen vrienden.

🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐾🐕

Beren op de weg …

Goh, ik loop achter met lezen! En nog meer met schrijven. Maar naast de “gewone” besognes, ben ik net druk geweest met een dringende operatie. Er lag boven een teddybeer met een liesbreuk. Die heb ik met spoed geopereerd. Hij zit nu op recovery in het gezelschap van zijn maatje. Lekker in het zonnetje achter glas. Wuiven naar passerende kindjes die een luchtje scheppen.
Maar geen nood: de beertjes zijn veilig voor de BERENJACHT. Ze worden enkel geteld, niet geschoten.

beertjes

Berenjacht is een initiatief dat je kan volgen en waar je je bij kan aansluiten via Berenjacht.nl voor Nederland. Ik vind niet direct een link voor België, maar daar is het initiatief ook al bekend, naar het schijnt.

Verzopen weer …

Dat de herfst begonnen is, zeg ik je! Je hoeft niet eens je hoofd buiten te steken, een blik door het raam geeft al genoeg informatie.

Ik zou vandaag de andere helft van de voortuin beplanten met lavendel. Yep! pas aangelegd en al verandering van decor, je leest het goed. Die verrekte buurtkatten pikken eerst het egelvoer en dan gaan ze in de voortuin de sedums uitgraven om hun excrementen in het voormalige plantgat te deponeren. Het resultaat laat zich raden.

Ik kreeg uit verschillende hoeken de raad sterk ruikende planten te kiezen omdat kattenneuzen daar niet echt gek op zijn. Een border pal op het zuiden laat weinig keuze over, dus krijgen de olijfboompjes nu een voetbed van sterk ruikende lavendel. Zelfs ík kreeg het in de auto Spaans benauwd, zo hevig was de geur. Als dit niet helpt zie ik nog maar één mogelijkheid: cactussen met naalden van minstens 3-4cm. Intussen wacht ik even af tot de regen wat matigt. Ik maal niet om een druppel regen meer of minder, maar er zijn grenzen. Een douche neem ik graag in de intimiteit van de badkamer. Het zijn tenslotte ook geen waterlelies die ik gekocht heb.

En dus heb ik nu tijd om wat administratie weg te werken, de nieuwsbrief van de dorpsraad ineen te flansen, wat blogjes te lezen en er zelf eentje te produceren. Waarbij ik meteen refereer aan zo een stukje lectuur.

Hoewel ik dagelijks meer uren buiten ben dan in de vermelde challenge per week wordt gevraagd, vind ik het toch een initiatief om te delen, want misschien hebben jullie er wat aan. Ik ben ook wel nieuwsgierig naar de opdrachten die ze verzonnen hebben. En je kan ook kiezen voor opdrachten die kinderen de natuur laten ontdekken, this time of year. Met een herfstvakantie op komst, kan dat handig zijn. Die vakantie zelf valt waarschijnlijk net buiten de challenge, maar die tips heb je dan toch.

Dus: “ga mee naar buiten, allemaal”. Op die wielewaal kunnen we wel wachten tot we een ons wegen, maar een paar duizend brandganzen maken dat toch ook goed. Vind ik dan.

BBC_7755 (2)

Mensen …

Steeds vaker heeft nieuws over mensen een sterk emotioneel effect op mij. Het maakt mij extreem boos, extreem droevig, maar gelukkig ook soms extreem blij. Extreem is misschien wel een te sterk woord, maar ik vind er momenteel geen dat een beetje meer gematigd is. En zolang de emotie niet tot daden van hetzelfde niveau leidt, is er niets aan de hand. Toch?

Vandaag waren er twee koppen (geen krantenkoppen, maar op de site van de NOS) die elkaar in evenwicht houden:

Transgenderstel weggepest: ‘Wij zijn vanwege onze geaardheid een makkelijk doelwit’
Ik word hiet triest van. Héél triest. Los van hoe iemand denkt over de voorkeur van anderen, is het systematisch pesten en gebruik van geweld iets waar ik absoluut niet tegen kan.

En ik word ook een beetje boos. Op het systeem, dat – ter goeder trouw, naar ik aanneem – dit pestgedrag mee in stand houdt. Door een nieuwe woning aan te bieden geeft de woningcoörporatie hen natuurlijk wél een uitweg uit een omgeving waar ze trieste herinneringen aan overhouden en waar ze waarschijnlijk toch liever niet blijven wonen. Maar in feite geef je op deze manier vooral de pesters hun zin. Zíj zijn de grote winnaars in dit debat. Want wat is nu helemaal een maandje gevangenis en een werkstraf voor zo’n crapuleke van 17 jaar tegenover de angst en de pijn die deze mensen hebben ondervonden? Alleen omdat ze elkaar graag zien …

Wip op grens tussen VS en Mexico verbindt kinderen met elkaar
Dit vind ik dan weer zo héél mooi. Dat iemand met zo’n simpel idee zóveel meer zegt dan ellenlange petitielijsten en protestbetogingen (pas op: die moéten er zijn!). Méér woorden ga ik er ook niet aan vuil maken. Het idee spreekt immers voor zich.

Krantenkoppen …

Het is alweer een tijdje geleden dat ik me nog eens verslikte in krantenkoppen en -berichten. Vanmorgen kreeg ik toch weer de kriebel in mijn keel. Het onderzoeken van de lading onder de vlag bracht soms verlichting, soms regelrechte ademnood.

Het begon nog vrij onschuldig. Normaal laat ik artikels in de categorie “economie” links liggen wegens saai, maar hier wilde ik toch meer over weten. Al vrij snel werd duidelijk waar het respect op sloeg. En ik kan het standpunt niet genoeg bijtreden. Niet alleen tijdens vergaderingen, maar bij eender welke gelegenheid in het openbaar vind ik de allesoverheersnde aanwezigheid van tablets en smartphones irritant. De stomste tunes en de genantste roepgesprekken die te pas en te onpas de stilte aan reepjes scheuren tijdens een concert, een etentje in een restaurant, op de bus of tram of zelfs tijdens een begrafenisdienst: ik word er rebels van. Toen die dingen pas op de markt kwamen kon je nog meewarig het hoofd schudden en denken:” Die moet zonodig laten zien dat hij een gsm heeft”. Nu heeft iedereen er een op zak, dus bluffen kan je er niet meer mee. En ik ben intussen te oud geworden om nog te geloven dat iemand onmisbaar is.

Ik ben de eerste om toe te geven dat enige bedachtzaamheid bij het kiezen van een uitdrukking of het maken van een grapje soms wonderen kan verrichten. Van wat politieke correctheid gaan we ook niet dood. Maar soms snap ik gewoon niet waar het nu weer wringt. Dat zal dan wel aan mij liggen, maar tussen de jaarlijkse uitbarstingen waarbij iedereen iedereen de Zwarte Piet toeschuift en de moeilijke evenwichtsoefening om niet genderonvriendelijk te zijn, sterft elke vorm van humor, tenzij hij plat en schunnig genoeg is. En je er voor moet betalen. Een goed- (of toch niet slecht-)bedoeld grapje kan ook al niet meer zonder dat je tot de orde geroepen wordt. Zou ik nu nog wel durven lachen met die opmerking?

Waar ik met mijn (blijkbaar wel heel beperkte) verstand helemààl niet bij kan is hoe mensen zich kunnen storen aan het geluid van spelende kinderen. Een paar weken geleden ging er een openluchtzwembad dicht omdat één of andere zure rijke stinkerd vond dat dat afbreuk deed aan de waarde van zijn villa. Nu moeten kinderen de paasvakantie weer binnen doorbrengen – ongeacht het weer – omdat hun speelpleintje voor overlast zorgt. Ik weet nog dat het eerste wat ons hier op onze nieuwe stek opviel het gelach van de buurtjeugd was, die hier op de grasbermen in de straat aan het spelen was. Gelach, gegiechel, elkaar aansporen, … Het zijn zo’n blije geluiden. Ik word er helemaal vrolijk van. Afgelopen weekend was er ook kinderplezier in onze tuin en de buren kwamen gewoon aan de omgewaaide schutting meekijken en -genieten van het jonge geweld. Toch ook oudere mensen die vermoedelijk wel op hun rust gesteld zijn, maar evenzeer van de jeugd kunnen genieten.

Tijd om de krant maar weer even te laten voor wat ze is …