Even bijkletsen …

Even zitten en bijkletsen. Laten weten dat ik nog leef (wat je noemt …). Het heeft er momenteel meer van weg dat ik geleefd word en dat ziet er zo nóg een week of twee uit.

In week 2 van dit jaar werd mijn moeder opgenomen in het ziekenhuis. Na drie weken bleek het niet echt realistisch te zijn dat ze nog terug thuis ging wonen en ging ze in “kort verblijf” naar een WZC in afwachting van de oplevering van een gerenoveerde kamer in het WZC waar ze was ingeschreven in case of.

Vorige week maandag zou ze verhuizen naar haar definitieve stek, maar net vóór het weekend bleek ineens bijna de helft van de residenten positief te testen. Waaronder – uiteraard – ook mijn moeder. Gevolg: ze moest daar eerst nog haar quarantaine uitzitten. Teleurstelling van mijn kant, want ik zag ook wel dat ze daar beter ASAP weg kon zijn. Een hoop stress van haar kant, want waar ze haar “voorarrest” uitzat zou je niet graag je laatste jaren slijten. Zelfs na verschillende interventies van de huisartsen en een kwade brief van mij, bleken ze na 3 weken nog steeds niet in staat haar dialyse-dieet te respecteren in de keuken en haar medicatie correct voor te bereiden zoals door de artsen voorgeschreven. Gelukkig scheelt er bij mijn moeder nog niks tussen de oren (al probeerden sommige verplegenden dat wel te insinueren om hun fouten te verdoezelen). Vandaag is dus de échte verhuis. Hoop ik.

In de tussentijd hebben Manlief en ik niet stil gezeten. Het huis heb ik – met wat raad en bijstand van de ERA-verkoper die ons huis in Kruibeke in no time aan een nieuwe eigenaar hielp – in minder dan een week verkocht gekregen. Mijn moeder heb ik direct aan het werk gezet met pen en papier om op te lijsten welke meubels en snuisterijen ze mee wilde nemen. Haar herhaaldelijk moeten herinneren aan het feit dat ze een kàmer aan het stofferen was, geen grote villa … En dat wat nièt op het lijstje staat, onherroepelijk een nieuwe bestemming krijgt en wel zo snel mogelijk. Vorige week ben ik even flink ingestort toen ik thuis kwam in het afgiftemagazijn van een kringloopwinkel. Om bij de frieten in de diepvriezer te kunnen, moest ik de groentenla van de koelkast blokkeren met bakken, tassen en manden vol beeldjes, vaasjes, kandelaartjes, kadertjes, … Ons hele huis stond vol rommel. Die is dus afgelopen week ook al grotendeels weggewerkt. En laat haar gisteren dan naar één van die prulletjes vragen. Volgens Manlief zit het in een bak die nog ginds staat. Fingers crossed!

Bovendien wordt dan nog van ons verwacht dat allerlei snuisterijen die ze niet kan meenemen, in ons huis een plaats krijgen. Alhoewel er een paar dingen zijn die wij zelf graag zien én die in ons interieur passen, kiest zij dan natuurlijk dingen uit waar wij niets mee hebben. Ik heb dus nieuwe schoenen nodig. Voor de schoendoos, wel te verstaan. Daar kan ik die prutsen dan in stoppen en ze alleen in het daglicht halen als ze op bezoek komt. Anders hebben wij er op den duur nog ambras over.

Het is een periode van rennen om alle administratie rond te krijgen, want uiteraard gaat het dan ineens allemaal snoeihard. Naar het WZC om haar definitief als inwoner in te schrijven, naar de afspraak met de koper voor het tekenen van het compromis, naar de notaris om nog wat andere zaken te regelen.

Maar het houdt niet op als ik ’s avonds eenmaal thuis kwam. De zoons namen met graagte de wasmachine en de droogkast van oma over. Die stop je niet in het handschoenbakje van een personenauto, dus: bestelwagen regelen, signalisatieborden regelen (en afhalen en terugbrengen), alles wat mee moet naar haar kamer zoveel mogelijk bijeen zetten in één kamer zodat de verhuizers makkelijk kunnen werken en er geen last minute-fouten kunnen gebeuren. Die firma kan dan pas een week of twee later komen, zodat de signalisatie weer aangevraagd, gehaald en terug gebracht moet worden.

En dan kom je tot de ontdekking dat dat huis van in de kelder tot aan de nok van het dak vol steekt met foto-albums, vakantiefilms (die al jaren niet meer bekeken zijn) en muziekcassettes (die al jaren aan elkaar gekleefd zitten). Elke kast en elke lade die je opentrekt zit er vol mee. Dat moet dus allemààl naar beneden, naar buiten, …

Gelukkig was de koper nogal erg geïnteresseerd in het overblijvend meubilair, dus kasten uitbreken en naar beneden sjouwen hoeft niet. Ook het bed mag blijven staan, mét matras. Dus: kleine container geregeld. Uiteraard mét signalisatieborden die gehaald … Juist, ja. En laat ik je zeggen: dat zijn er met een losse, betonnen voet. Als je die in en uit de auto moet tillen, kan je best een pan spek met eieren nemen als ontbijt!

Manlief gaat vandaag dus nog maar eens een paar tientallen keren met zware bakken rommel van de zolder naar beneden zeulen. Intussen probeer ik mijn moeder geïnstalleerd te krijgen op haar nieuwe stek. Dat wordt ook nog een dingetje, want traditioneel zal al mijn werk van de afgelopen twee weken niet goed genoeg zijn. Dus op mijn meeneemlijstje voor vandaag prijkt bovenaan: kauwgom. Om heel hard op te kauwen als het me teveel wordt. En haar gewassen en gestreken goed, natuurlijk. Onze strijk doe ik al maar binnen bij de strijkdienst …

Volgende week maandag (en dinsdag?) vullen we de container. En dan trek ik de deur achter mij dicht. Die gaat nog enkel ééns in de week open om te kijken of er post achter ligt. En dan kunnen we allebei instorten. Manlief zijn knieprothesen zijn ver versleten, denk ik. En mijn rug kan niet veel meer verslechten. Ik maak vandaag vast een eerste afspraak bij de fysio.

In afwachting van eindelijk weer eens wat tijd om in onze neus te peuteren, kan ik al eens nadenken over en uitkijken naar de invulling van de eerste opgave van Saturn9’s nieuwe fotochallenge. Dat belooft: ik begin al meteen met een achterstand …

Van de CM moet ge’t hebben

Vorig jaar deed Manlief zijn stoute schoenen aan en toog naar de auditien om zich een paar nieuwe gehoorapparaten te laten aanmeten. Er moesten eerst een aantal paperassen ingevuld en metingen verricht worden, maar uiteindelijk kregen we (gedateerd op 26 augustus!) van de adviserend geneesheer de zegen en de toezegging van vergoeding door CM, op voorwaarde dat hij zich de toestellen liet voorschrijven door een Belgische arts. Wij hebben namelijk een verdragspolis met CZ in Nederland om hier wettelijk in orde te zijn. De auditien legde ons uit dat voor dit soort toestellen de vergoeding in BE beter geregeld was en dat ze dit bij haar Belgische klanten altijd zo regelde.

  • Op 1 dec 2021 volgende vraag gesteld per email:

Ik heb in de eerste week van oktober mijn aanvraag tot terugbetaling voor mijn hoorapparaten ingediend (zelf in de brievenbus in Sint-Niklaas gestoken). Het is nu begin december. Enig idee wanneer ik mijn geld ga terugkrijgen?

  • Op 8 dec 2021 wordt de mail intern doorgestuurd naar een collega:

Ik heb daarnet een collega van jou aan de lijn gehad en ik mocht deze mail doorsturen voor verder nazicht.

Ik zie dat de barometer reeds op 26/11/21 staat en meneer heeft nog geen terugbetaling gekregen.

kan jij dit verder nakijken en meneer een antwoord geven aub.

  • Op 8 dec 2021 stuurt deze persoon intern volgend bericht rond:

Goedemiddag Collega’s

Zijn deze documenten toevallig bij jullie terecht gekomen? Ik vraag het nog even voor ik duplicaten opvraag bij het lid (op TAL zijn deze papieren voor tegemoetkoming nog niet aangekomen)

Alvast bedankt voor de check

  • Op 15 dec 2021 komt er reactie:

Collega,

Geen documenten ontvangen

Met vriendelijke groeten,

  • Ongelofelijk, maar diezelfde dag krijgen we nog deze mail:

Ik ben bij alle diensten waar deze papieren mogelijk terecht zouden kunnen komen maar bij geen van deze diensten vinden we uw documenten terug.

Daarom moet ik spijtig genoeg aan u vragen of het mogelijk is om duplicaten van de documenten op te vragen bij de verstrekker en deze via de CM-brievenbus terug aan ons te bezorgen. Deze mogen in een enveloppe met vermelding: CM Sint-Niklaas Dienst TAL T.A.V. xxxxxx. Als deze documenten bij mij aankomen kan ik deze verwerken en overgaan tot een tegemoetkoming.

Nogmaals onze excuses voor het ongemak en de soms lange wachttijden.

  • Op 27 dec 2021 stuur ik andermaal een mail:

er is inmiddels alweer een maand verstreken sinds uw collega mij meldde dat zij telefonisch bij yyyyy een duplicaat had opgevraagd (dat per post aan CM zou opgestuurd worden) en dat u – met enige vertraging – vroeg om persoonlijk een duplicaat te bezorgen. Blijkbaar verloopt de communicatie bijzonder stroef en met enorm veel ruimte voor misverstanden. 

Mag ik vragen of er intussen al schot in de zaak zit? Ware het niet zinniger geweest dat duplicaat via email rechtstreeks te laten doorsturen door yyyyy? Ik heb zo stilaan zin om eens naar het emailadres van een ombudsman te gaan zoeken.

  • 28 dec 2021 en ik krijg antwoord:

Ik ben hier even met verder gegaan naar mijn verantwoordelijke aangezien dit al even aansleept.

Ik mag (goedkeuring van haar) het duplicaat via mail ontvangen en verwerken eenmaal aangekomen. Zou het mogelijk zijn om dit naar xxxx@cm.be te laten sturen?

Nogmaals onze excuses voor het ongemak en de lange wachttijd in deze zaak.

  • Binnen het uur na een dodelijk beschaamd telefoontje van mij aan de leverancier:

Beste, 

Zoals gevraagd kan u in de bijlage de benodigde documentatie terugvinden betreffende de goedkeuring van de hoortoestellen van meneer zzzzz. 

  • En nog diezelfde dag:

Beste,

Ik heb de mail ontvangen van de Audicien. Ik ga er zo mee aan de slag zodat u snel een terugbetaling van de kosten mag ontvangen.

  • Met knal daar achteraan:

Geachte,

Wij hebben uw aanvraag voor de terugbetaling van uw gehoorapparaat goed ontvangen.

Het gehoorapparaat werd aangekocht bij een gehoorcentrum in Nederland.

Aangezien uw officiële woonplaats in Nederland is en u het gehoorapparaat in Nederland heeft aangekocht, kunnen wij u hierop geen tussenkomt verlenen.

Om een tussenkomst te verkrijgen, dient u deze factuur in uw Nederlands ziekenfonds in te dienen.

Met vriendelijke groeten

  • Ik stuur onmiddellijk volgend antwoord:

Mevrouw,

ik begin dit spelletje beu te worden. Er is ons in het verleden én nu toegezegd dat de terugbetaling perfect mogelijk is vanuit België mits mijn man bij een Belgische NKO-arts op consultatie ging. Dit omdat voor de keuze van dit type toestel de teruggave beter geregeld is in België. De leverancier heeft dit al heel vaak zo gedaan voor haar Belgische klanten. 

Bovendien is de terugbetaling op 26(?) augustus toegezegd door CM. Nu blijken ineens de papieren die ik zelf eigenhandig in jullie brievenbus heb gestoken (ik wou ze binnen afgeven, maar dat werd geweigerd) onvindbaar, wordt door het personeel langs elkaar heen geregeld zonder overleg. Ik heb nu tot 2 keer toe de leverancier moeten lastig vallen voor duplicaten die eerst wéér verloren waren (want met de post en dus in de brievenbus) en vanmiddag voor een email, die aangekomen is en waar nu ineens commentaar op komt als zou dit niet kunnen uitbetaald worden. 

De gehoorapparaten kunnen perfect door CM terug betaald worden, want wij zijn (tot onze huidige spijt) nog steeds lid van deze ziekteverzekering omdat die een overeenkomst (*) heeft met CZ. Daar hebben wij enkel een basisverzekering, net omdat we bij jullie aangesloten zijn en de volledige dekking van ons lidmaatschap in België zouden moeten genieten.

Ik vraag met aandrang dat dit eens en voor altijd geregeld wordt. Anders zie ik mij genoodzaakt er een consumentenvereniging over te contacteren. 

(*)-> verdragspolis

  • Reactie:

Geachte,

We hebben uw mail goed ontvangen en overgemaakt aan onze dienst Medische Akkoorden.

Zij zullen je vraag verder bekijken en u zo spoedig mogelijk een antwoord bezorgen.

Met vriendelijke groeten

  • Op 17 jan 2022 begin ik mijn geduld te verliezen:

Geachte,

“zo spoedig mogelijk”, hoeveel maand is dat? Ik vraag me af of jullie je ervan bewust zijn dat het hier niet over een handvol kleingeld gaat, maar over om en bij een maandinkomen. 

We zijn vandaag 3 feb 2022 en ik wacht nog steeds op een reactie.

2021, going on 2022 …

Je ontsnapt er dezer dagen niet aan: de jaaroverzichten. In beeld, in klank, in geschreven woord, … Looking back in anger om wat niet kon of mocht, of overpeinzen wat fout ging, enthousiast om wat dan tóch goed kwam. Of gewoon in verwondering: is dat al/nog maar een jaar geleden?

Naar de radio wordt hier amper geluisterd, tv kijken we deze week alleen als we er zeker van kunnen zijn dat we niet in zo’n halsomwringende retrospectie terecht gaan komen. Dan nog liever de heruitzending van Beerschot – Anderlecht van gisteravond, al heb ik eigenlijk even weinig met Anderlecht als met Beerschot. Maar ik gun het “the Vince” dat hij eindelijk helemaal tot zijn recht komt als trainer.

In geschreven woord dan maar. Enkele medebloggers (hier en hier) hebben hun achterlicht al laten schijnen. Dan zal ik ook maar eens achterom kijken, zeker? Al was mijn eerste diensthoofd daar geen voorstander van (je weet nog wel, die van “als je teveel omkijkt naar het verleden, val je ruggelings in de toekomst”).

2021 was voor ons vooral de voortzetting van alledag. Covid heeft – op de momenten na, dat ik me in winkels waagde – verbazend weinig invloed op ons leven. En dat wordt zelfs nog minder, want sinds ik mijn boodschappen online bestel en thuis laat afleveren (scheelt een hoop gesleur, rugpijn en mondkapjesergernis), spaar ik tijd én geld. Die investeer ik met graagte op andere fronten.

Uitgaan hebben we nooit veel en/of graag gedaan. Dus wat missen we aan de (vervroegde) sluiting van café’s? Uit eten gaan we sowieso liefst ’s middags, omdat warm eten ’s avonds aanleiding geeft tot nachtelijke zure oprispingen. Ook dààr gaan we door als vanouds. Vakantie? Wij gaan per definitie op het moment en de plaats dat we zo min mogelijk mensen kunnen tegenkomen die door hun eeuwige gekwebbel de rust van de natuur verstoren en zo foto- en filmmomenten naar de kl*ten helpen.

Wat maakte 2021 dan nét iets anders? Vooreerst de vaststelling dat lontjes tegenwoordig niet krimpvast meer zijn. Ik heb nog nooit zo mijn woorden gewikt en gewogen, uit angst om een “klop op mijn bakkes” te krijgen. De ontdekking ook dat al die tinten grijs aan het verdwijnen zijn ten voordele van donkerzwart en helwit. Polarisatie is de geur van het moment. Het feit ook dat de politiek het ook niet (meer) weet en als een blinde naar een ei klopt. Al zal de struif wel altijd in hun eigen pannetje terecht komen. Maar of dat nu zo anders is dan anders?

2021 was ook voor de verandering eens nat. En dat was niet voor iedereen een even positief gegeven wat nog zwak uitgedrukt is. Zeuren over slijksporen van de hond binnenshuis doe ik niet meer in het besef dat in veel huizen in Nederland, België en Duitsland hooguit hondenpootafdrukken in het slijk staan. Binnenshuis.

Komt het door meer media-aandacht of is onze maatschappij in 2021 extreem gewelddadig geworden? Gericht geweld tegen hulpdiensten, mensen (vaak van de pers) die op klaarlichte dag op straat afgemaakt worden als slachtvee, rellen hiér, uit de hand lopende betogingen dààr, hooliganisme op het randje van moord, …

Nog 3 dagen. Hopelijk schrijven we eind 2022 niet met bloedrode inkt …

Geregeld …

… of toch niet?

Dit jaar riskeerde mijn moeder zich voor het eerst aan een energie-groepsaankoop via de provincie. Ik dus alles geregeld. Hoort ze vorige week dat ook de provincie Oost-Vlaanderen in zee gegaan is met de gefailleerde gasleverancier. Paniek. Mijn kwartje valt niet direct, ik blokkeer haar domiciliëring en wacht verder even af wat de provincie verder aanraadt te doen.

Intussen ben ik zelf een veldslag aan het leveren met onze BE ziekteverzekering.
Op 26 augustus is de vergoeding van de gehoorapparaten van Manlief goedgekeurd. Die zijn 14 september geleverd, 24 september aangerekend en betaald en de papieren voor de ziekteverzekering heb ik eigenhandig ingeleverd op het kantoor in Sint-Niklaas de e.v. vrijdag. Het is nu 14 december en ik wacht nog altijd op de terugbetaling.

Na 2 onbeantwoorde mails, tig vruchteloze pogingen om telefonisch contact te maken en een meer persoonlijke aanpak vorige week (ik stond 10 minuten vóór opening van de kantoren aan hun deur) heb ik vandaag een telefoontje gekregen.
“Mevrouw, ik zou u terugbellen i.v.m. de levering van gehoorapparaten? Wat is er mis gegaan?”
– “Wel mevrouw, de levering is OK. De apparaten zijn OK. De factuur is OK en de betaling is OK. Het enige dat niet OK is, is het feit dat jullie niet met mijn geld over de brug komen, ondanks dat dat al in de zomer was goedgekeurd. En nu zou ik graag geld zien, vóór de feestdagen, want nu heeft het lang genoeg geduurd.”


Ze ging het nakijken en mij terug bellen. Dat is nu net gebeurd. Ze vinden de papieren niet meer. Tja, als je alles een half jaar laat slingeren, wil er wel eens iets zoek geraken. Ze heeft nu geregeld met de leverancier (daar durf ik dus niet meer binnen komen door de overlast), die gaan een duplicaat opsturen met de post, dan gaan ze mij mailen dat de postduif geland is en dan krijg ik mijn centen. Ik hoop maar dat dat duivenjong al goed in de pluimen zit, want als dat ei nog moet uitkomen … 

Er bestaat nog zoiets als email en – als ze toch per sé papier willen om verloren te leggen – dan kunnen ze dat uitprinten, maar sommige delen van de wereld zijn nog niet overgestoken naar de 21e eeuw, geloof ik. 

Cowboy’s en Apachen …

Op Texel waren ze vorige week al niet erg verguld door het ondoordachte optreden van AVROTROS en Defensie boven de broedkolonies en dan nog in volle broedseizoen. Ondoordacht, onnodig en volslagen van de pot gerukt.

Vandaag gingen we eens op verkenning naar (voorlopig nog) onbekend gebied: Tiendgorzen, de vaste oever tegenover Tiengemeten, in de Haringvliet. En wat zagen mijn lodderig oog en mijn camera? Dezelfde klucht nog eens dunnetjes over. Tweemaal twee doortochten laag bij de grond, het water en de nesten. Een paar minuten daarvóór stond ik op de parking nagenoeg oog in oog met een ree die in het hoge gras liep.

 

Ga met zo’n idioten naar de oorlog, verdomme! (en dan bedoel ik in eerste instantie de programmamakers aan de éne kant en de verantwoordelijke(n) van Defensie, die hiervoor de toestemming gaven.)

Heimwee …

Ik heb net een wandeling gemaakt met hond Jeppe, aan Perkpolder / Walsoorden. Omdat ik daar toch was, en omdat ik intussen al weet wat ik mag verwachten bij dit weer, heb ik ook altijd pedaalemmerzakken (grote maat) en wegwerphandschoenen bij (dat laatste sowieso in deze coronatijden).
 
En de oogst was weer indrukwekkend! Blikjes, bekertjes, hamburgerdoosjes, snoepwikkels, flessen van sterke drank, …

Dat laatste baart mij steeds meer zorgen, want het worden er allengs méér en met grotere inhoud. Waren het vroeger (1-2 jaar geleden) heupflesjes, nu zijn het overwegend grote flessen. Moet je niet raar opkijken dat er een zonder onderbroek naar huis is …
 
 
IMG_20200601_080756
 
 
 
Aan de havenparking hadden ze tenminste ook een tasje achtergelaten. Kon ik dat vullen met de troep die ze gemaakt hadden. Weeral kosten gespaard. 
 
 
IMG_20200601_081430
 
 
 
Ik werd tijdens mijn “werk” ingehaald door een auto van de gemeentediensten. “Bent u afval aan het oprapen? Als u wil kan u het in onze achterbak gooien!”
Het kwam me handig uit, want ze hadden ook nog schop en bezem bij. Konden ze gelijk de stukgegooide flessen opvegen op het fietspad en de havenparking.
De fietsers die ik op mijn terugweg naar de auto tegenkwam heb ik maar even verwittigd dat ze de bocht best konden nemen met de fiets in de nek …
 
 
Zeeuws-Vlaanderen is blij dat het opnieuw zijn gasten kan ontvangen. Maar sommige gasten krijg je toch liever maar één keer over de vloer.
 
 
De afgelopen 10 weken heb ik nauwelijks een snoepwikkel zien liggen (wél papieren zakdoekjes, maar in deze tijden heb ik die toch maar gelaten voor wat ze waren).
“De massa” wordt weer – een beetje – losgelaten en meteen zit je omhoog op een berg afval.
 
 
Je zou bijna heimwee krijgen naar de “goede oude tijd” van de lockdown …

Who pays the ferryman …?

Hoe gaan we de coronacrisis betalen? En vooral: wie gaat dat doen? “Hef een coronataks op de oudere generatie”

Ik vind dat niet uit, he. Dat was het eerste wat ik las op de website van VRT NWS. How is that for breakfast?

Ouderen zijn de eerste slachtoffers van de gezondheidscrisis die nog altijd aan de gang is. Maar economisch? Nee, die last komt op de jongere generatie terecht. Dat zegt gezondheidseconoom Jan-Emmanuel De Neve, een Belg die les geeft aan de Universiteit van Oxford en de Britse regering adviseert.

Ik moest toch even slikken toen ik dat las vanmorgen. Niet omdat het ook over mij gaat. Maar omdat er in dezelfde split second in mijn hoofd op volgde: “en de zieken, de gehandicapten, de homo’s, de Joden, …  En als ze geen geld (meer) hebben, maken we er zeep van …” Waar heb ik dat nog gehoord?

In o kot ..!

Ziezo. Ons moeder kan even vooruit met haar boodschappen.

Was op de parking van het shopping center wel bijna aan het vechten met een klerewijf dat mij aanschoot. Ik stond mijn moeder haar (beperkte!) boodschappen in te laden, maar ja, er hangt een NL nummerplaat op mijn auto, he? Schiet die trut mij aan “dat het een schande is dat die klote-ollanders in België alles komen opkopen“. Een hele tirade vanachter haar overvolle winkelwagentje, waar ik intussen veel verpakkingen van ’t zelfde in zag liggen (lees= hamsterwaar). Een security-man kwam al wat dichterbij om eventueel in te grijpen indien nodig. Heel vriendelijk, maar die mens kent mij nog niet, he.

Ik liet haar uitrazen en toen haalde ik het allerplatste Sint-Niklase dialect boven dat ik kon produceren en ik liet mij eens goed gaan. “Awaal, madam. Wittegij wadagge moet doen? O moeien mé o eigen amsterkeir of in o kot blijven, gelijk da ons Maggie gezeed ee! Ik kom hiélemol vanuit olland (ze kan maar denken dat ik ergens in Groningen woon of zo 😉 ) om mijn moeder heur commisies te doen omdat die vuile vlomsblokkers mé ulder groète muil giénen tijd hemmen om ies een commissie te doen veur een oud mens

Zij weg op hoge poten. Die security-gast en ik in een deuk van ’t lachen. “Die kauwt daar in ’t weekend nog op”, zei hij. En ik dacht: “Dan heeft ze geluk dat ze haar tanden nog heeft”.

Terug over de grens heb ik “in olland” mijn boodschappen gedaan. Op de parking: zo’n 60-65% Belgische wagens waar hoog geladen winkelwagentjes in overgeladen werden. Binnen: veel lege schappen. Ik heb er het mijne van gedacht …

Niet geloven in verkiezingsonzin …

Eerst goed 3.000, de volgende keer een dikke 12.000, deze week 35.000, volgende week ..?

Onze jonge mensen zijn geëngageerder dan sommige mensen lief is. Ze willen vechten. Voor de toekomst. Hùn toekomst. Als daar nog wat van overblijft als we niet gauw het roer omgooien. Te beginnen met het buitengooien van het soort politiekers die niet verder willen/kunnen/durven kijken dan hun bankrekeningnummer lang is. Het wordt tijd dat we die eens een geweten schoppen. Figuurlijk kopschoppen, zeg maar.

Geert Bourgeois vindt dat hij en zijn cornuiten “een degelijk milieuprogramma hebben opgesteld” of zoiets. Je moet het maar durven uitspreken! Hij “wil geen ambities formuleren die hij niet kan hard maken” of zoiets. Tja, zo dek je jezelf al bij voorbaat in omdat je van jezelf weet dat je er niks van bakt. Dat is een voorgeprogrammeerd excuus om niet op het figuurlijke gaspedaal te moeten trappen. “Achter ons de zondvloed” of zoiets.

De Schauwe Vliege “heeft puntjes genoemd”. Vliegenscheten op een grauw laken, zeker. Voor elke milimeter vooruitgang die ze – na te lang aarzelen en delibereren – maakt, bolt ze een kilometer achteruit.

En dan de meester-provocateur himself :

“Als ze naar het verleden kijken zullen ze zien dat de mensheid voortdurend grote problemen heeft gehad en we hebben altijd oplossingen gevonden door innovatie. Het is aan de generatie van de jongeren om op school wiskunde, fysica… te volgen en ons die oplossingen mee te helpen aanreiken. De oplossingen zullen er komen, we moeten onze schouders daaronder zetten.”

Als men nu al schuldgevoelens moet hebben omdat men op citytrip gaat met het vliegtuig, dan zijn we fout bezig

Wablief, Bart Trump? Nóg meer nutteloze technologie (behalve voor diegenen die daar dik geld mee verdienen)? Om de waarheid te verdoezelen, misschien? Diepvriezers om blokken poolijs te fabriceren die dan naar Antarctica gevlogen worden? Plastic flessen met leidingwater die we uitvoeren om de groeiende woestijnen te bevloeien? Get real!

Grappig, als het niet zo dramatisch was: “doemdenkster” Anuna heeft als familienaam … Zit er dan toch ergens gezond verstand in de familie? Of is dit een bewuste speling van het lot? Want de realiteit is vaak straffer dan de fantasie, toch?