Cowboy’s en Apachen …

Op Texel waren ze vorige week al niet erg verguld door het ondoordachte optreden van AVROTROS en Defensie boven de broedkolonies en dan nog in volle broedseizoen. Ondoordacht, onnodig en volslagen van de pot gerukt.

Vandaag gingen we eens op verkenning naar (voorlopig nog) onbekend gebied: Tiendgorzen, de vaste oever tegenover Tiengemeten, in de Haringvliet. En wat zagen mijn lodderig oog en mijn camera? Dezelfde klucht nog eens dunnetjes over. Tweemaal twee doortochten laag bij de grond, het water en de nesten. Een paar minuten daarvóór stond ik op de parking nagenoeg oog in oog met een ree die in het hoge gras liep.

 

Ga met zo’n idioten naar de oorlog, verdomme! (en dan bedoel ik in eerste instantie de programmamakers aan de éne kant en de verantwoordelijke(n) van Defensie, die hiervoor de toestemming gaven.)

Heimwee …

Ik heb net een wandeling gemaakt met hond Jeppe, aan Perkpolder / Walsoorden. Omdat ik daar toch was, en omdat ik intussen al weet wat ik mag verwachten bij dit weer, heb ik ook altijd pedaalemmerzakken (grote maat) en wegwerphandschoenen bij (dat laatste sowieso in deze coronatijden).
 
En de oogst was weer indrukwekkend! Blikjes, bekertjes, hamburgerdoosjes, snoepwikkels, flessen van sterke drank, …

Dat laatste baart mij steeds meer zorgen, want het worden er allengs méér en met grotere inhoud. Waren het vroeger (1-2 jaar geleden) heupflesjes, nu zijn het overwegend grote flessen. Moet je niet raar opkijken dat er een zonder onderbroek naar huis is …
 
 
IMG_20200601_080756
 
 
 
Aan de havenparking hadden ze tenminste ook een tasje achtergelaten. Kon ik dat vullen met de troep die ze gemaakt hadden. Weeral kosten gespaard. 
 
 
IMG_20200601_081430
 
 
 
Ik werd tijdens mijn “werk” ingehaald door een auto van de gemeentediensten. “Bent u afval aan het oprapen? Als u wil kan u het in onze achterbak gooien!”
Het kwam me handig uit, want ze hadden ook nog schop en bezem bij. Konden ze gelijk de stukgegooide flessen opvegen op het fietspad en de havenparking.
De fietsers die ik op mijn terugweg naar de auto tegenkwam heb ik maar even verwittigd dat ze de bocht best konden nemen met de fiets in de nek …
 
 
Zeeuws-Vlaanderen is blij dat het opnieuw zijn gasten kan ontvangen. Maar sommige gasten krijg je toch liever maar één keer over de vloer.
 
 
De afgelopen 10 weken heb ik nauwelijks een snoepwikkel zien liggen (wél papieren zakdoekjes, maar in deze tijden heb ik die toch maar gelaten voor wat ze waren).
“De massa” wordt weer – een beetje – losgelaten en meteen zit je omhoog op een berg afval.
 
 
Je zou bijna heimwee krijgen naar de “goede oude tijd” van de lockdown …

Who pays the ferryman …?

Hoe gaan we de coronacrisis betalen? En vooral: wie gaat dat doen? “Hef een coronataks op de oudere generatie”

Ik vind dat niet uit, he. Dat was het eerste wat ik las op de website van VRT NWS. How is that for breakfast?

Ouderen zijn de eerste slachtoffers van de gezondheidscrisis die nog altijd aan de gang is. Maar economisch? Nee, die last komt op de jongere generatie terecht. Dat zegt gezondheidseconoom Jan-Emmanuel De Neve, een Belg die les geeft aan de Universiteit van Oxford en de Britse regering adviseert.

Ik moest toch even slikken toen ik dat las vanmorgen. Niet omdat het ook over mij gaat. Maar omdat er in dezelfde split second in mijn hoofd op volgde: “en de zieken, de gehandicapten, de homo’s, de Joden, …  En als ze geen geld (meer) hebben, maken we er zeep van …” Waar heb ik dat nog gehoord?

In o kot ..!

Ziezo. Ons moeder kan even vooruit met haar boodschappen.

Was op de parking van het shopping center wel bijna aan het vechten met een klerewijf dat mij aanschoot. Ik stond mijn moeder haar (beperkte!) boodschappen in te laden, maar ja, er hangt een NL nummerplaat op mijn auto, he? Schiet die trut mij aan “dat het een schande is dat die klote-ollanders in België alles komen opkopen“. Een hele tirade vanachter haar overvolle winkelwagentje, waar ik intussen veel verpakkingen van ’t zelfde in zag liggen (lees= hamsterwaar). Een security-man kwam al wat dichterbij om eventueel in te grijpen indien nodig. Heel vriendelijk, maar die mens kent mij nog niet, he.

Ik liet haar uitrazen en toen haalde ik het allerplatste Sint-Niklase dialect boven dat ik kon produceren en ik liet mij eens goed gaan. “Awaal, madam. Wittegij wadagge moet doen? O moeien mé o eigen amsterkeir of in o kot blijven, gelijk da ons Maggie gezeed ee! Ik kom hiélemol vanuit olland (ze kan maar denken dat ik ergens in Groningen woon of zo 😉 ) om mijn moeder heur commisies te doen omdat die vuile vlomsblokkers mé ulder groète muil giénen tijd hemmen om ies een commissie te doen veur een oud mens

Zij weg op hoge poten. Die security-gast en ik in een deuk van ’t lachen. “Die kauwt daar in ’t weekend nog op”, zei hij. En ik dacht: “Dan heeft ze geluk dat ze haar tanden nog heeft”.

Terug over de grens heb ik “in olland” mijn boodschappen gedaan. Op de parking: zo’n 60-65% Belgische wagens waar hoog geladen winkelwagentjes in overgeladen werden. Binnen: veel lege schappen. Ik heb er het mijne van gedacht …

Niet geloven in verkiezingsonzin …

Eerst goed 3.000, de volgende keer een dikke 12.000, deze week 35.000, volgende week ..?

Onze jonge mensen zijn geëngageerder dan sommige mensen lief is. Ze willen vechten. Voor de toekomst. Hùn toekomst. Als daar nog wat van overblijft als we niet gauw het roer omgooien. Te beginnen met het buitengooien van het soort politiekers die niet verder willen/kunnen/durven kijken dan hun bankrekeningnummer lang is. Het wordt tijd dat we die eens een geweten schoppen. Figuurlijk kopschoppen, zeg maar.

Geert Bourgeois vindt dat hij en zijn cornuiten “een degelijk milieuprogramma hebben opgesteld” of zoiets. Je moet het maar durven uitspreken! Hij “wil geen ambities formuleren die hij niet kan hard maken” of zoiets. Tja, zo dek je jezelf al bij voorbaat in omdat je van jezelf weet dat je er niks van bakt. Dat is een voorgeprogrammeerd excuus om niet op het figuurlijke gaspedaal te moeten trappen. “Achter ons de zondvloed” of zoiets.

De Schauwe Vliege “heeft puntjes genoemd”. Vliegenscheten op een grauw laken, zeker. Voor elke milimeter vooruitgang die ze – na te lang aarzelen en delibereren – maakt, bolt ze een kilometer achteruit.

En dan de meester-provocateur himself :

“Als ze naar het verleden kijken zullen ze zien dat de mensheid voortdurend grote problemen heeft gehad en we hebben altijd oplossingen gevonden door innovatie. Het is aan de generatie van de jongeren om op school wiskunde, fysica… te volgen en ons die oplossingen mee te helpen aanreiken. De oplossingen zullen er komen, we moeten onze schouders daaronder zetten.”

Als men nu al schuldgevoelens moet hebben omdat men op citytrip gaat met het vliegtuig, dan zijn we fout bezig

Wablief, Bart Trump? Nóg meer nutteloze technologie (behalve voor diegenen die daar dik geld mee verdienen)? Om de waarheid te verdoezelen, misschien? Diepvriezers om blokken poolijs te fabriceren die dan naar Antarctica gevlogen worden? Plastic flessen met leidingwater die we uitvoeren om de groeiende woestijnen te bevloeien? Get real!

Grappig, als het niet zo dramatisch was: “doemdenkster” Anuna heeft als familienaam … Zit er dan toch ergens gezond verstand in de familie? Of is dit een bewuste speling van het lot? Want de realiteit is vaak straffer dan de fantasie, toch?

 

Weekend …

Je ziet ze al van ver aankomen (als je geluk hebt): snelle en/of opgefokte auto, dus ook overdreven snelheid, met de voorbumper tegen de achterkant van een andere auto aan, schuivend van links naar rechts in de hoop ergens een ongeoorloofd inhaalmanoeuvre te kunnen inzetten. Eventueel een fietsregaal achteraan of bovenop, bestuurder met een “Ray Banneke” op het verkrampte, vloekende gezicht en witte kneukels aan de vingers die het stuur omklemmen. En uiteraard: een Belgische nummerplaat. Ze zijn op weekend en dat zullen we hier geweten hebben.

Wat ze hier komen zoeken? “De rust, madam, het is hier rustig en ge kunt hier goed fietsen”. Rustig was het vóór ze hier aankwamen en zal het hopelijk weer zijn als we van hen verlost zijn. Want of ze nu in die laagvlieger zitten of in het fietszadel, wij zijn ons leven niet meer zeker.

Op zondagochtend rij ik vroeg met hond Jeppe naar Hulst. Daar is een supermarkt die om 8:30 “Belgische pistolets en koffiekoeken” begint te verkopen. Je moet er niet tegen 11:00 aan komen, want dan is alles op. Voor ons ontbijt is dat te laat, maar ’s middags smaakt dat ook nog.

Maar eerst gaan Jeppe en ik wandelen in de Clingse bossen. Lekker rustig, luisteren naar de vogeltjes, spelende konijntjes nakijken, snuffelen aan een boom waar net een eekhoorn in verdween (de hond dan), … Er is een losloopgebied voor honden en daar zou ik Jeppe graag ook zijn gangen eens laten gaan. Maar op zondag kan dat niet. Want regelmatig wordt de stilte aan stukken gescheurd door een bende gekken op terreinfietsen.

Je hoort ze (gelukkig) al van ver komen, want ze brullen de hele buurt bij elkaar. Ze scheuren door het losloopgebied aan een snelheid die niet te verantwoorden is en als ze het bos uitvliegen en op de hoofdpaden komen, houden ze niet eens even in om te kijken of de weg vrij is.

Er zijn daar niet alleen lopers en hondenbaasjes. Ik kom daar regelmatig jonge moeders en vaders tegen met van die kleine kindjes, die net kunnen stappen (of net niét) en die daar tenminste eens zouden kunnen trotten zonder tegen een harde vloer te knallen. Zo’n kleine kindjes kunnen nog niet in de struiken springen om onder de fietswielen uit te blijven. Hun ouders kunnen hen op die tijd ook vaak niet opzij sleuren, want door de onderbegroeiïng zie je niet altijd goed dat er een paar meter verder een zijpad is. Ik denk maar liever niet aan waar ik nog wel eens getuige van zou kunnen zijn.

Het leven zou nochtans heel simpel kunnen zijn: er is plaats voor iedereen in de Clingse bossen, op voorwaarde dat iedereen een beetje respect toont voor de anderen. Als de fietsers bij een kruising even inhouden om te zien of de weg vrij is, de hondenbaasjes hun lieverds aan de voet roepen of even aan de lijn doen als er lopers of fietsers aankomen en hondenpoep ruimen zodat de kindjes niet vol hangen als ze een buiteling maken, en als de wandelaars hun snoepwikkels en fruitsapbrikjes weer meenemen zodat het bos proper blijft, dan kunnen we daar allemaal genieten.

En dan uitgerust, ontspannen en met een helder hoofd weer in de auto naar huis. Aan niets méér dan de toegelaten snelheid. Dàt zou nog eens een fijn weekend zijn …

Of zo …

De wekker vroeg genoeg gezet, want de installateurs voor de keuken kwamen tegen 7 uur. Of zo. Ze hadden pech met het verkeer, dus het werd of zo. Maar na een uurtje alle onderdelen uit de overvloed aan verpakkingsmateriaal pleuren, konden ze aan de klus beginnen. Toen was het 9 uur. Of zo.

Tegen 11 uur of zo gingen alle alarmen af. Het genie in de keukenzaak had aan de man die de leidingen moest komen aanpassen en twee schuine wandjes bijplaatsen (vorige week) een oud plan meegegeven waarop ze verkeerde maten gebruikt had. Ergo: de wandjes stonden 10cm verder naar achter dan de achterzijde van het granietblad.

Nu waren er twee mogelijkheden: óf er werden twee repen graniet gezaagd en er achter geplakt (lees: extra naad achter gootsteen en kookplaten- no way), óf er moeten nieuwe wandjes komen  die aansluiten op het graniet. Eigenlijk had ik veel zin om te bellen dat ik nieuwe granietplaten wil die aansluiten op de wanden en liefst vandaag nog, maar omdat ik de onhaalbaarheid hiervan inzag (en de urenlange disputen er niet voor overhad) worden het de wandjes. Inclusief stuckwerk, inclusief het schilderen (ik heb nog verf over). Ik heb 2 dagen op een ladder gewoond om te voorkomen dat ik nog schilderwerk moest doen als alles op zijn plaats stond. Ik verdóm het om alsnog weer te gaan kliederen en op en af een ladder te kruipen om nu over de kookplaten heen naar de muur en het plafond te reiken.

Het voordeel van dit niet erg welkome compromis is dat ze nu het granietblad kunnen monteren en de apparatuur installeren. De koelkast zal dus in gebruik genomen kunnen worden. Voor de combi-oven ga ik eerst efkes moeten studeren. Om mezelf bezig te houden heb ik de handleiding al weggeritst en eens doorgekeken. Het systeem dat ik in Kruibeke had, was – kort door de bocht – een klassieke oven waar een magnetronfunctie in zat. Hier is het dus een magnetron waar ook een hetelucht- en een grillfunctie in zitten. Gelukkig hebben we nog altijd een afhaalchinees en twee frituren in de buurt.

Of zo …

Aan Sporza…

Manlief en ik zijn boos. En dan kan het gebeuren dat er iets als het onderstaande de wereld ingestuurd wordt. En ook aan de vrt zélf. Met kopie aan mensen als een minister van sport of zo.

 

Beste,
wij ergeren ons al jaren de pleuris over de manier waarop de sportzendtijd verdeeld wordt over diverse sporttakken.

De afgelopen pakweg 20 weken zijn we bijna dagelijks geteisterd door nieuws over veldrijden. De komende maanden (tot dat moddercircus herbegint) zijn het de wegrenners die ons te pas en te onpas een rad voor ogen draaien.

Voetbal komt ook méér dan voldoende aan de bak. Competitie- en bekervoetbal, internationale wedstrijden, E- en WK’s, …

Maar waar blijven de andere sporten? Wat helpt het om met de wolven te staan huilen dat we in bepaalde sporten nooit meedoen met de besten? Jullie wachten tot er eens iemand ONDANKS jullie toch doordringt tot het internationale forum vooraleer er een paar seconden tijd aan te besteden. Neem eens een chronometer in de hand en vergelijk eens hoeveel seconden er besteed zijn aan onze Olympische winterathleten t.o.v. de uitgekochte boel van de cross. Deze namiddag kon ik mijn ogen niet geloven: er werd zelfs zendtijd besteed aan een stelletje circusapen op wielen. En dan hebben we het nog niet over de ongelooflijk saaie herkauwprogramma’s waar de zelfverklaarde en zichzelf o zo serieus nemende experten elkaar voortdurend in de rede vallen zodat er geen woord van te verstaan is (gelukkig maar?). Het is weerzinwekkend hoe jullie op onze kosten blijven hangen in een klein wereldje waar iedereen de ander zijn dikke pens wrijft.

De vrt, als nationale zender, heeft de belangrijke taak om minder bekende sporten onder de aandacht te brengen. Alleen op die manier zullen meer mensen (vooral jongeren) er aan geïnteresseerd geraken . Kijk wat er gebeurd is met onze hockeyploeg: ze presteren op een gegeven moment zo goed, dat jullie er niet meer omheen kunnen en plots hebben jongeren er zin in en groeien de clubs, krijgen daardoor ook meer fondsen, … Eindelijk eens belastinggeld zinnig besteed!