Persvrijheid, -blijheid..?

“Ik begin er al spijt van te krijgen dat ik naar Nederland ben komen wonen!”

Manlief windt zich – andermaal en terecht – op over de (voetbal)commentaren in de Nederlandse kranten.
“De éne dag schrijven ze een speler de hemel in, de volgende trappen ze hem tot gort”.

Deze keer gaat het over de relletjes na de wedstrijd Atlético Madrid – Manchester City, afgelopen dinsdag. Iedereen die de wedstrijd gevolgd heeft en heeft gezien wat er te zien wàs, kan beamen dat er bij de Madrilenen een paar rondliepen die blijkbaar méér dan enkel suiker in de thee gedaan hadden. En wie coach Simeone al eens bezig gezien heeft naast – een dikwijls óver – de zijlijn, zal ook al wel eens de wenkbrauwen gefronst hebben. De opgefokte, cocaïne-achtige attitudes van de teamleider doen mij elke keer denken aan scènes uit “Planet of the Apes”. Dat zijn ploeg dat wildernisgedrag overneemt, lijkt mij vooral gestuurd om de pers dààrover te laten schrijven, zodat het slaapverwekkende gebrek aan voetbalkunde minder opvalt.
Vandaag is het vooral de opmerking “dat die van City het toch ook wel een beetje uitgelokt hadden door hun eigendunk-vertoning”. Dat moet dan geweest zijn terwijl ik even een plaspauze nam, want dat heb ik gemist. “Die Ollanders hebben Cruyf nooit bezig gezien zeker?”. Manlief blijft het moeilijk vinden.

Een andere doorn in het echtelijk oog is het feit dat de pers voortdurend een forum biedt aan gespuis dat eigenlijk thuishoort in een donkere, geluiddichte kelder waar de vergetelheid haar rechten kan doen gelden. Maffiosi die om de haverklap de dagbladvoorpagina’s claimen voor fake nieuws en non-informatie. Een beetje zoals de De Mols en andere Borsato’s de covers van de roddelblaadjes blijven teisteren.

Ik geef hem volmondig gelijk. Alleen … Ik herinner mij wel een handvol spelers in de Belgische voetbalcompetitie die door Belgische kranten van de hemel naar de hel verplaatst werden. En ook het misdaadgespuis krijgt in de -voor ons nu buitenlandse – pers meer aandacht dan het verdient.

Vermits de pers vrijheid geniet, is er een alternatief: de krant opzeggen. En misschien is het moment dààr om weer eens vaker naar het wielrennen te kijken, nu we – éindelijk! – van Wuyts verlost zijn. Kunnen we het geluid weer aanzetten, zonder naar stommiteiten te moeten luisteren …

Osca(a)r met de sigaar …

Het interesseert mij eigenlijk geen mallemoer wie er om deze tijd van het jaar een Oscar krijgt. Ik ben sowieso al geen fanatieke filmkijker en meestal zijn het net films die voor dat beeldje niet in aanmerking komen, die mijn voorkeur genieten.

Aangezien blijkbaar steeds meer kijkers het laten afweten bij dit non-event, leek het er even op dat men er dan maar een paar onuitgegeven stunts tegenaan gegooid heeft. Achteraf bekeken, twijfel ik een beetje aan die stelling. Maar het effect in de pers is er niet minder om.

Laat ons wel wezen: geweld is niet goed te praten. Iemand een klap in het gezicht geven is not done.
Dat nu heel de VS op haren en poten staat, terwijl daar zowat iedereen met een machinegeweer rondloopt en neermaait wat niet op tijd dekking zoekt … Bestaat het woord “hypocriet” wel in het Engels (of moet ik zeggen: Amerikaans)? En verstaan ze het dan nog ook?
De organisatie heeft haar afkeuring voor geweld uitgesproken. Gaan we vanaf nu nog enkel zeemzoete love stories en Bambifilms krijgen? Dat geloof je toch zelf niet!

Maar waar ik evengoed over struikel is dit: ““Een comedian op zijn gezicht slaan? Totaal onaanvaardbaar”: stand-upcomedians reageren op de Oscar-mep van Will Smith” (kop op de site van vrt-nws). Dat stand-upcomedians zich regelmatig en ongestraft bezondigen aan verbaal geweld, daar staan ze niet bij stil. Daar zijn ze waarschijnlijk te stom voor. Vooral van een Geubels – die nochtans met zijn Taboe-reeks een vrij subtiele indruk maakte – verbaast het mij (niet?) dat hij hier de nuance mist. Zíjn publiek werkt eraan mee, dus mag je er van uitgaan dat ze er mee om kunnen. Dat je er zomaar van uit mag gaan dat iedereen maar met zichzelf – en vooral met zijn (gezondheids)problemen – moet kunnen lachen, is voor mij een dubbele Zeelandbrug te ver. Als je op een podium wil kruipen om de zot te houden met iemand, maak dan platte grappen over je eigen oerlelijke kop, je voeten in clownsmaat of het feit dat je geen fatsoensbesef hebt.

Let wel: ik praat nog steeds die klap niet goed, maar als ik als weerloos slachtoffer in een zaal zou zitten waar zo’n idioot op mijn kosten “humor” (en laat a.u.b. die aanhalingstekens staan!) zou staan brabbelen, dan zou ik vereerd zijn als iemand in mijn naam het geluid zou uitdraaien en de bron zou afvoeren. Thuis kan je weg zappen, in een zaal kan dat niet. En dan is die grap van die Chris Rock (wie is dat zelfverklaarde genie eigenlijk? Niet dat het me een steek interesseert, maar allez) gewoon een laffe streek. Waarom wordt het F-woord weg getoeterd en dit smakeloze gebral niet?

The only footprints that I leave …

Binnen niet zo lange tijd gaan we weer even “texelen”. Eén van mijn gewoonten is om dan al een tijdje op voorhand de lokale actualiteit te beginnen volgen via de Texelse Courant .

En daar vond ik een artikel dat niet alleen voor de Wadden geldt, maar van toepassing is in de hele wereld.
Er wordt ook een link gedeeld van een discours van Doug Lansky. De moeite waard om die youtube aandachtig uit te zitten. Duurt 17 en nog wat minuten (wel Engels) want de man slaat spijkers met koppen.

De video eindigt met een statement aan de Republiek Palau, dat door elke toerist bij aankomst moet ondertekend worden. Je krijgt het in de vorm van een stempel in je reispaspoort. De tekst luidt (vertaald) als volgt:

Kinderen van Palau,
ik beloof hierbij plechtig
dat ik als jullie gast
jullie prachtige thuisland
zal respecteren en beschermen.

Ik zweer dat ik het voorzichtig zal betreden,
er zorgvuldig mee zal omgaan
en het bedachtzaam zal verkennen.

Ik zal niet nemen
wat niet gegeven wordt.

Ik zal niet bedreigen
wat mij niet bedreigt.

De enige sporen die ik zal achterlaten
zijn diegene die door het water weer zullen uitgeveegd worden.

Groenten om te vergeten …

De stoom die net uit mijn oren kwam, begint te vervagen. Nee, de verwarming staat nog niet zo hoog dat ik zou verdampen als ik er zou op gaan zitten (wat praktisch gezien niet eens kàn). Ik bekeek terloops even een filmpje op de site van NOS.nl (jammer genoeg laat de link zich niet kopiëren) en zelfs zonder naar het getater te luisteren (het geluid stond uit) kreeg ik het al Spaans benauwd.

Groenten modificeren om verspilling tegen te gaan … Écht of wat …? Deftig leren koken zou misschien ook al helpen, denk je niet?

Eerst iedereen zot proberen maken met “bloemkoolrijst” en “broccolirijst”, of courgettenlinguini (is nog het minst erge) en dan die bloemkool en broccoli gaan modificeren omdat anders de stelen overschieten. Terwijl je die perfect in de soep kwijt kan.
Sla (mis)kweken zodat de bladeren preciés passen onder een hamburger. Hoe bedénk je het? Dat slablad kan je perfect in twee scheuren en overlappen. Heb je meteen nog extra vitamientjes.

Ooit heb ik me ongans gelachen toen ik hoorde dat men overwoog vierkante tomaten te kweken omdat dat beter stapelde. Wist ik veel dat er écht zo’n zotten rondlopen!

Tot de heren tv-koks begonnen voordoen hoe je uit een aardappel van die perfecte tonnetjes kan snijden. Dat er meer afval overbleef dan eten, speelde geen rol. Dat ze die dan stoomden tot ze er uit zagen als plastic speelgoed en smaakten als bevroren rapen, ook niet. Dat opeens iedereen om “vastkokers” zou beginnen gillen om ook van die nutteloze toeren uit te halen, vonden ze een groot succes.

Maar ík wil “mousse patatten” (soms zijn ze vér te zoeken en ze smaken naar niets meer), normale bloemkool en broccoli, grote én kleine slabladen, kromme komkommers en wortels in idiote vormen waar je je een breuk om lacht. En tomaten die je niét kan stapelen. Want die onderste zien er dan toch uit als een bloedvlek …

Snoeien …

Zullen we het eens hebben over “snoeien”?

Zo ongeveer een week geleden kwam ik via een omweg op het spoor van ene Marianne Zwagermans. Volgens haar cv een zakenvrouw die ook columns schrijft en daarbij vooral oog blijkt te hebben voor wat aan haar mediageilheid kan tegemoet komen. Vandaar dat ze dan ook alle registers pleegt open te trekken om zoveel mogelijk mensen te shockeren, kwestie van de schijnwerpers haar kant op te laten draaien.

Ook deze keer slaagde ze er weer in om tegen ontelbare zere benen te schoppen met een uitspraak die  wel eens als een boemerang tegen haar arrogante kop zou kunnen terechtkomen.

Het ging over corona – what else? – waarbij ze zich bediende van de woorden “dor hout”. Die gebruikte ze expliciet als verzamelnaam voor ouderen, zwakkeren, zieken, … Volgens haar moeten we onze welvaart niet op het spel zetten om een paar duizend kwetsbare ouderen te redden van de coronadood. Als corona hen er nú niet onder krijgt, dan leggen ze over één of twee jaar wel door iets anders het loodje, redeneerde ze.

Naast krantenkoppen haalde Zwagermans o.a. zelfs de kamerdebatten, alwaar haar grove uitspraken het nodige kwaad bloed genereerden. Radio- en tv-zenders verdrongen zich voor haar deur om haar te confronteren, en ze ging daar graag op in, al was ze dan weer weinig consequent, want ze wilde liever niet laten weten waar die deur was. “Ik krijg nogal eens bedreigingen”. Tja, wat had je verwacht, schat? Als je per sé omelet wil bakken, moet je de kapotte schalen er voor lief bij nemen. Anders hou je het maar bij oud brood en water.

‘We gaan door met verse twijgjes.’ Groot gelijk! Al zou iedere rechtgeaarde tuinspecialist aanraden om meteen ook al de wilde scheuten er uit te halen, omdat die niks voortbrengen dat deugt en alleen maar vegeteren op kosten van de struik …

Sommige mensen zullen zeker niet dood gaan aan teveel verstand. Voor deze zelfverklaarde schrijfster wordt het dus ook wachten op verdorren of corona …

Een vorm van noodzakelijkheid …

Sinds vandaag mogen we de grens over om familie te bezoeken in de buurlanden. Ook om te winkelen mogen we naar de buurlanden, staat te lezen in een ministerieel besluit. “Maar het moet met een vorm van noodzakelijkheid zijn”, aldus minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem (CD&V). “
Zo staat het op de nieuwssite van de vrt.

Dus als de mosterd van De Kroon die ze in Nederland verkopen beter smaakt dan die ze bij De Kroon zélf verkopen …

Who pays the ferryman …?

Hoe gaan we de coronacrisis betalen? En vooral: wie gaat dat doen? “Hef een coronataks op de oudere generatie”

Ik vind dat niet uit, he. Dat was het eerste wat ik las op de website van VRT NWS. How is that for breakfast?

Ouderen zijn de eerste slachtoffers van de gezondheidscrisis die nog altijd aan de gang is. Maar economisch? Nee, die last komt op de jongere generatie terecht. Dat zegt gezondheidseconoom Jan-Emmanuel De Neve, een Belg die les geeft aan de Universiteit van Oxford en de Britse regering adviseert.

Ik moest toch even slikken toen ik dat las vanmorgen. Niet omdat het ook over mij gaat. Maar omdat er in dezelfde split second in mijn hoofd op volgde: “en de zieken, de gehandicapten, de homo’s, de Joden, …  En als ze geen geld (meer) hebben, maken we er zeep van …” Waar heb ik dat nog gehoord?

Superveilig ..!

Ik wil hier geenszins alle voorzorgsmaatregelen onderuit halen die in deze tijden populair zijn/gemaakt worden. Maar in onderstaande video wordt exact en heel goed uitgelegd hoe veiligheidsvoorzieningen zonder degelijke uitleg en kennis van zaken voor een volslagen onterecht veiligheidsgevoel kunnen zorgen.  Jammer genoeg is hij in het Engels, dus wie zich geroepen voelt zijn/haar omgeving hierin te begeleiden: ga je gang!

Ik heb het – na een discussie onder bekenden afgelopen week – gisteren zélf uitgetest. Een dagje goéd rondkijken (ook naar mezelf) en je haren staan recht overeind. Ik heb 20 jaar in labo’s gewerkt met die voorzieningen, heb er mij ook 20 jaar voor ingezet om de mensen te leren bewust om te gaan met risico’s en hun beschermingsmiddelen op de juiste manier en het juiste moment te gebruiken.  Ik heb er op geoefend tot ik blauw zag. En tóch zou ik nu heel goed met een dikke infectie kunnen zitten.

Het énige voordeel van die handschoenen is dat je je handhuid zélf niet voortdurend moet beschadigen met alcoholgel. Doe de handschoenen aan, desinfecteer dié met de alcoholgel om anderen te beschermen, kijk ook goed naar het filmpje hoe je die handschoenen achteraf moet uittrekken, en gooi ze IN de afvalbak, niet ernaast. Wat niet wil zeggen dat je je handen niet grondig moet wassen. Vóór en nà het gebruik van de handschoenen …

 

O ja, en ook nog dít:

  • je bent verplicht een winkelwagentje te gebruiken om de 1,5 m te borgen. Dat wil zeggen dat je ALTIJD bij je wagentje blijft. NIET ergens parkeren en twee gangen verder iets uit de schappen halen…
  • je mondkapje heeft alleen zin om te vermijden dat je anderen infecteert op voorwaarde dat het over mond EN neus zit. Met het beugeltje bovenaan over de neusbrug gevouwen om het op zijn plaats te houden. Als je een bekende tegenkomt in de supermarkt en je wil die iets zeggen: buig je niet in zijn of haar richting terwijl je dat mondmaskertje afneemt…

Mensen …

Steeds vaker heeft nieuws over mensen een sterk emotioneel effect op mij. Het maakt mij extreem boos, extreem droevig, maar gelukkig ook soms extreem blij. Extreem is misschien wel een te sterk woord, maar ik vind er momenteel geen dat een beetje meer gematigd is. En zolang de emotie niet tot daden van hetzelfde niveau leidt, is er niets aan de hand. Toch?

Vandaag waren er twee koppen (geen krantenkoppen, maar op de site van de NOS) die elkaar in evenwicht houden:

Transgenderstel weggepest: ‘Wij zijn vanwege onze geaardheid een makkelijk doelwit’
Ik word hiet triest van. Héél triest. Los van hoe iemand denkt over de voorkeur van anderen, is het systematisch pesten en gebruik van geweld iets waar ik absoluut niet tegen kan.

En ik word ook een beetje boos. Op het systeem, dat – ter goeder trouw, naar ik aanneem – dit pestgedrag mee in stand houdt. Door een nieuwe woning aan te bieden geeft de woningcoörporatie hen natuurlijk wél een uitweg uit een omgeving waar ze trieste herinneringen aan overhouden en waar ze waarschijnlijk toch liever niet blijven wonen. Maar in feite geef je op deze manier vooral de pesters hun zin. Zíj zijn de grote winnaars in dit debat. Want wat is nu helemaal een maandje gevangenis en een werkstraf voor zo’n crapuleke van 17 jaar tegenover de angst en de pijn die deze mensen hebben ondervonden? Alleen omdat ze elkaar graag zien …

Wip op grens tussen VS en Mexico verbindt kinderen met elkaar
Dit vind ik dan weer zo héél mooi. Dat iemand met zo’n simpel idee zóveel meer zegt dan ellenlange petitielijsten en protestbetogingen (pas op: die moéten er zijn!). Méér woorden ga ik er ook niet aan vuil maken. Het idee spreekt immers voor zich.