Loze beloften …

Maak ik jullie gisteren wijs dat ik het hier stilletjes ging houden. Ben ik vandaag al terug met een huishoudelijke mededeling.

Zoals ik al aangaf, is Zeeuws vrouwtje wijlen. Maar ze is gereïncarneerd tot een fotoblog .
Tot hier toe plaatste ik mijn foto’s op flickr, maar als ik voortaan steviger aan het fotograferen ga, zal ik snel aan mijn toegestane limiet zitten voor niet-betalende gebruikers. Omdat ik wél content ben over de beeldkwaliteit, maar niet over de mogelijkheden om de foto’s te presenteren, heb ik beslist om Natuur in beeld op te zetten, desnoods enkel voor eigen gebruik. Geen praatjes, enkel plaatjes.

Er zal zeker elke dinsdagavond een post zijn (voorlopig heb ik mezelf wat voorsprong gegeven door thema*series te vormen met de opnames op flickr). Dit om een zekere continuïteit op te bouwen. Daar zullen in het begin beslist wat vertrouwde beelden tussen zitten. Intussen heb ik dan de tijd – zoals deze namiddag – om nieuw materiaal te verzamelen.

Wie zin heeft om binnenkort eens langs te komen, jullie hebben mijn adres. Voorlopig zit er nog maar één blogje op.

Advertenties

Offliner …

De blogspoeling wordt dun, heel dun. In de afgelopen paar weken zijn al minstens 3 bloggers, die ik al lang volg, ermee gestopt. Mijn scroll wordt wel heel kort. En dan zit er nog een link tussen die ik er voor ’t gemak in hou omdat ik die anders moet gaan zoeken als ik iets wil weten over de nachthemel of zo.

Vandaag lees ik op een forum waar ik van bij het prille begin, 15 jaar geleden, bij geweest ben, dat daar mogelijk ook een punt achter gezet wordt. Het zat vast aan een site over boeken. Ik heb er voor vertaald, geïnterviewd, gerecenseerd, … Ik heb er mensen leren kennen die even zot van boeken zijn als ik. Enkele jaren geleden viel de site er af en werd enkel het forum nog verder gezet, voor de gezelligheid. Maar ook daar komen nu vraagtekens achter. Ik zal dat forum missen. Maar, zoals ik ook daar schreef:

Misschien is dit het teken aan de wand dat ik eindelijk eens moet gaan doen waarvoor ik verhuisd ben: meer wandelen, fietsen, fotograferen, nieuwe mensen leren kennen, met de hond gaan trainen, boeken lezen ipv wat over de boeken geschreven wordt, …

En toen ik die tekst zo op het scherm zag staan begon ik ook te twijfelen aan het voortbestaan van Affodil. Zeeuws vrouwtje is inmiddels al afgevoerd wegens nooit van de grond gekomen. Een blog over natuur alleen is gedoemd, want de doelgroep zit buiten, in weer en wind.

Ik ga nog geen onoverkomelijke beslissingen nemen, maar als het hier de komende weken (maanden?) erg stil wordt, dan weten jullie hoe dat komt. Misschien pak ik na een tijdje de draad weer op, als de kriebels te hevig worden. En anders zal ook dit blog mettertijd verdwijnen.

Gisteren genoten van een fietstochtje, vandaag lekker in openlucht gaan zwemmen, morgen …? Vrijheid. Offline …

Krantenkoppen …

Het is alweer een tijdje geleden dat ik me nog eens verslikte in krantenkoppen en -berichten. Vanmorgen kreeg ik toch weer de kriebel in mijn keel. Het onderzoeken van de lading onder de vlag bracht soms verlichting, soms regelrechte ademnood.

Het begon nog vrij onschuldig. Normaal laat ik artikels in de categorie “economie” links liggen wegens saai, maar hier wilde ik toch meer over weten. Al vrij snel werd duidelijk waar het respect op sloeg. En ik kan het standpunt niet genoeg bijtreden. Niet alleen tijdens vergaderingen, maar bij eender welke gelegenheid in het openbaar vind ik de allesoverheersnde aanwezigheid van tablets en smartphones irritant. De stomste tunes en de genantste roepgesprekken die te pas en te onpas de stilte aan reepjes scheuren tijdens een concert, een etentje in een restaurant, op de bus of tram of zelfs tijdens een begrafenisdienst: ik word er rebels van. Toen die dingen pas op de markt kwamen kon je nog meewarig het hoofd schudden en denken:” Die moet zonodig laten zien dat hij een gsm heeft”. Nu heeft iedereen er een op zak, dus bluffen kan je er niet meer mee. En ik ben intussen te oud geworden om nog te geloven dat iemand onmisbaar is.

Ik ben de eerste om toe te geven dat enige bedachtzaamheid bij het kiezen van een uitdrukking of het maken van een grapje soms wonderen kan verrichten. Van wat politieke correctheid gaan we ook niet dood. Maar soms snap ik gewoon niet waar het nu weer wringt. Dat zal dan wel aan mij liggen, maar tussen de jaarlijkse uitbarstingen waarbij iedereen iedereen de Zwarte Piet toeschuift en de moeilijke evenwichtsoefening om niet genderonvriendelijk te zijn, sterft elke vorm van humor, tenzij hij plat en schunnig genoeg is. En je er voor moet betalen. Een goed- (of toch niet slecht-)bedoeld grapje kan ook al niet meer zonder dat je tot de orde geroepen wordt. Zou ik nu nog wel durven lachen met die opmerking?

Waar ik met mijn (blijkbaar wel heel beperkte) verstand helemààl niet bij kan is hoe mensen zich kunnen storen aan het geluid van spelende kinderen. Een paar weken geleden ging er een openluchtzwembad dicht omdat één of andere zure rijke stinkerd vond dat dat afbreuk deed aan de waarde van zijn villa. Nu moeten kinderen de paasvakantie weer binnen doorbrengen – ongeacht het weer – omdat hun speelpleintje voor overlast zorgt. Ik weet nog dat het eerste wat ons hier op onze nieuwe stek opviel het gelach van de buurtjeugd was, die hier op de grasbermen in de straat aan het spelen was. Gelach, gegiechel, elkaar aansporen, … Het zijn zo’n blije geluiden. Ik word er helemaal vrolijk van. Afgelopen weekend was er ook kinderplezier in onze tuin en de buren kwamen gewoon aan de omgewaaide schutting meekijken en -genieten van het jonge geweld. Toch ook oudere mensen die vermoedelijk wel op hun rust gesteld zijn, maar evenzeer van de jeugd kunnen genieten.

Tijd om de krant maar weer even te laten voor wat ze is …

 

 

 

 

Bezint, eer ge begint …

Mei wordt in de landen van de EU weer het moment om een keuze te maken over wie “op hoog niveau” de plak gaan zwaaien de komende jaren. Met reeds een aantal verkiezingsuitslagen “op lager niveau” in gedachten, is een moment van bezinning zeker op zijn plaats. Vooral voor en door de vrouwen, want als de tendens zich voortzet, kan het wel eens één van de laatste keren zijn dat zij een oproepbrief ontvangen om hun stem uit te brengen.

Aan deze tekst hoef ik niet zo veel meer toe te voegen. Het gevaar komt niet altijd uit de richting van hoofddoeken en nikabs. We drukken een adder aan de borst en hebben geen tegengif in huis.

Tien favoriete dingen in de natuur …

Een variante op dit thema want als ik de originele lijst zou overnemen, zou die er té gelijkaardig uitzien. Mogelijk krijg ik dan een plagiaatproces aan mijn been. 😉

  1. Licht. Al die verschillende soorten licht, waar je het uur van de dag of het seizoen aan kan aflezen. De gloed van een zonsop- of ondergang, licht weerkaatst in een dauwdruppel, licht dat moeite heeft om zich te tonen …

    img_20161026_092933

  2. Water. Ik kan niet zonder de nabijheid van water. De zee, of een rivier, een meer. Een bescheiden beekje is al voldoende, als het maar een beetje wil klateren. Maar het liefste is mij het geluid van de branding.

    de slufter 017

  3. Wolken. Als ik mezelf niet in toom hou, heb ik enkel foto’s van wolken. En onze verhuizing naar Zeeuws-Vlaanderen is op dat punt een hele goeie zet geweest. Ik ga nog nekklachten krijgen van het omhoog kijken.

    IMG_20170918_173516

  4. De natuur als studiemateriaal. Al ben je op dat punt wel eens aangewezen op een post mortum.

    tafel01 001

    5. Zo af en toe de natuur een handje toesteken. Mensen nemen steeds meer plaats in die vroeger voor de natuur beschikbaar was. Daardoor verdwijnen materialen, dieren die die materialen gebruiken, en uiteindelijk (maar dat wil hij nog niet inzien) de mens zelf.

    vogelwerf 012

    6. Bloemen. Spontane overvloed van Moeder Natuur of moeizame eigen kweek, het maakt me niet uit.

    HB003

    7. Onverwachte gasten. Liefst buiten, maar soms moet je een moment van  gastvrijheid betrachten (vóór je die gast resoluut aan de deur zet).

    DSCN1606

    8. De volle maan. Noem mij maanziek, een heks of wat dan ook. De volle maan heeft voor mij iets magisch. Ik blijf er voor/door wakker  en kan er ùren naar kijken.

    3u14
    3u14

    9. Vlinders. Boudewijn de Groot verwoordde het zo mooi:
    “Als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht
    Als een vlinder altijd vrij en voor het leven op de vlucht”

    Koninginnepage op zonnehoed

    10. Vogels. Groot, klein, luidruchtig, stil, opzichtig, bescheiden, …

    vlucht rietganzen 19dec18

 

Making plans …

In dit blogje maakte Djaktief een lijstje van projectjes (ze wil het niet echt “goede voornemens” noemen) die ze wel ziet zitten voor 2019. En ze vraagt er meteen achter of haar lezers ook zoiets in gedachten hebben. Zo’n lijstje lijkt me ook aangenamer dan “goede voornemens”. Als daaruit iets niet in praktijk omgezet wordt, voelt het veel minder aan als een mislukking en meer iets om dan volgend jaar naar uit te kijken.

De rust lijkt dit jaar eindelijk echt neer te dalen ten onzent. In elk geval binnen in huis moet er niets méér gebeuren, dan de gewone dagdagelijkse dingen. Buiten staat de herbestrating om het huis nog op het programma en de constructie van een zonnekamer, zoals dat dan mooi heet. Maar dat hoeft niet zo veel invloed uit te oefenen op onze plannen. Tijd dus om een paar projectjes op poten te zetten.

Kijk eens naar het vogeltje

Om te beginnen zijn wij nu (bijna) officiëel Sovon-tellers van ganzen, zwanen en ander waterwild in een gebied dat ons eerstdaags door Sovon wordt toegewezen. Wat mij er aan doet denken dat we tegen 16 februari wel een mailtje van hen moeten krijgen, of we kunnen onze tellingen niet invoeren. In de gaten houden!

Tijdens het weekend van 12 – 13 januari ging de jaarlijkse midwintertelling door en mochten we al eens “proeftellen” samen met een geroutineerde medewerker. Het was koud en vooral heel erg nat. We waren doorweekt tot op het vel, want net toen het begon te hozen zagen we een gemengde groep van wel 6-700 ganzen en die moet je per soort tellen. Dat duurde tot de bui over was en wij dropen alsof we met kleren en al onder een koude douche gestaan hadden. Maar ach, het was dan ook een midWINTERtelling, he? De nood aan handtellertjes liet zich allengs voelen en dus hebben we die nu klaar liggen voor onze eerste (hopelijk van vele) solotochten.

Kijk eens naar het vogeltje (bis)

… en zeg “cheese“. Mijn eerste Nikon had ik bijeen gekwist bij Leven en laten leven zaliger. Dat was een superleuk toestel, zonder automatische instellingen evenwel, maar dus mét het voordeel dat je na een tijdje “vanuit de buik” je belichtingstijd, diafragma, … kon instellen. Als je maar genoeg oefende en dat deed ik.

Intussen zijn we al vele digitale stappen verder en de toestellen van vandaag kunnen zowat àlles behalve een maanraket lanceren. En wat doet een mens als hij weinig tijd heeft? Altijd maar op de automatische stand werken. Je zou er op de duur al dat buikgevoel bij verliezen en dus is het hoog tijd om mijn technische kennis over mijn huidige toestel (nog altijd Nikon) bij te schaven en me te verdiepen in de slimme en/of linke trucjes van (beroeps)natuurfotografen.

Derhalve heb ik me nu geabonneerd op “Natuurfotografie” en kan ik ook dagelijks online tips opvissen via hun smoelenboekpagina. Dat resulteert dan in naarstig lezen en noteren op momenten dat ik eigenlijk in bed zou moeten liggen, maar dat dat toch geen zin heeft wegens klaarwakker.

Als een vis in het water

Het zwemmen was er sinds voorjaar 2018 een beetje bij in geschoten. Hoewel net dié bezigheid tijdens warm en héél warm weer aanlokkelijk zou moeten zijn, zag ik tegen de verplaatsing op als tegen een berg. Zelfs toen het openluchtzwembad aan het eind van onze straat open ging op 1 mei, kwam het er niet meer van. Wist ik toén veel dat dat één van de tekenen aan de wand was dat er iets niet in orde was met mijn motortje. Of liever: met de brandstofleiding er naartoe. Na de herstelling moest ik terug een beetje “in rodatie” komen, dus bleef ik de rest van het jaar op het droge.

Eergisteren ben ik terug het water ingedoken in het zwembad van Hulst. Een noodoplossing, want eigenlijk vind ik het er niet zo heel erg leuk. Baantjes trekken wordt er flink bemoeilijkt omdat ze er ter hoogte van de overgang naar het diepe een dwarskoord in hangen. Moet je daar elke keer onderdoor óf je kiest zoals de meesten (die zijn met 4, mij incluis) om te keren achter het koord en kortere baantjes te zwemmen. Wat dan weer het probleem oplevert dat je bij het keren geen afstoot hebt. Nog 3 maanden en “de Honte” gaat weer open…

Kijk, dit lijstje vind ik nu net de goede lengte hebben. Méér moet dat niet zijn. Hopelijk wordt het ook niet minder.

Niet geloven in verkiezingsonzin …

Eerst goed 3.000, de volgende keer een dikke 12.000, deze week 35.000, volgende week ..?

Onze jonge mensen zijn geëngageerder dan sommige mensen lief is. Ze willen vechten. Voor de toekomst. Hùn toekomst. Als daar nog wat van overblijft als we niet gauw het roer omgooien. Te beginnen met het buitengooien van het soort politiekers die niet verder willen/kunnen/durven kijken dan hun bankrekeningnummer lang is. Het wordt tijd dat we die eens een geweten schoppen. Figuurlijk kopschoppen, zeg maar.

Geert Bourgeois vindt dat hij en zijn cornuiten “een degelijk milieuprogramma hebben opgesteld” of zoiets. Je moet het maar durven uitspreken! Hij “wil geen ambities formuleren die hij niet kan hard maken” of zoiets. Tja, zo dek je jezelf al bij voorbaat in omdat je van jezelf weet dat je er niks van bakt. Dat is een voorgeprogrammeerd excuus om niet op het figuurlijke gaspedaal te moeten trappen. “Achter ons de zondvloed” of zoiets.

De Schauwe Vliege “heeft puntjes genoemd”. Vliegenscheten op een grauw laken, zeker. Voor elke milimeter vooruitgang die ze – na te lang aarzelen en delibereren – maakt, bolt ze een kilometer achteruit.

En dan de meester-provocateur himself :

“Als ze naar het verleden kijken zullen ze zien dat de mensheid voortdurend grote problemen heeft gehad en we hebben altijd oplossingen gevonden door innovatie. Het is aan de generatie van de jongeren om op school wiskunde, fysica… te volgen en ons die oplossingen mee te helpen aanreiken. De oplossingen zullen er komen, we moeten onze schouders daaronder zetten.”

Als men nu al schuldgevoelens moet hebben omdat men op citytrip gaat met het vliegtuig, dan zijn we fout bezig

Wablief, Bart Trump? Nóg meer nutteloze technologie (behalve voor diegenen die daar dik geld mee verdienen)? Om de waarheid te verdoezelen, misschien? Diepvriezers om blokken poolijs te fabriceren die dan naar Antarctica gevlogen worden? Plastic flessen met leidingwater die we uitvoeren om de groeiende woestijnen te bevloeien? Get real!

Grappig, als het niet zo dramatisch was: “doemdenkster” Anuna heeft als familienaam … Zit er dan toch ergens gezond verstand in de familie? Of is dit een bewuste speling van het lot? Want de realiteit is vaak straffer dan de fantasie, toch?