Van weiden als wiegende zeeën …

… en andere schone dingen.

We zijn er nog eens op uit getrokken. Met de één-na laatste snoepreisbon die ik vorig jaar gekregen heb. Op die paar dagen dat het weer in feeststemming was, de afgelopen week. Ge moet maar chance hebben.

In onderling overleg hadden we eens een keuze gemaakt buiten ons natuurlijke biotoop. We trokken naar de Kempen, op de grens tussen de provincies Antwerpen en Limburg. Naar Balen, om precies te zijn. Waardoor we ons nu een beetje zedelijk verplicht voelen om morgen op tv naar “Groenten uit Balen” te kijken, want dat is er precies om gedaan, he?

We kozen voor de 15inn en kregen de “Terre”- kamer toegewezen, met uitzicht over de weilanden met schaapjes en een prachtige dreef, die we een volgende keer nog eens moeten verkennen wegens nu geen tijd meer. De fietsen mochten mee want we wilden ook voor het eerst eens een knooppuntenroute volgen. Gezien onze beperkte ervaring, het feit dat we de streek van haar noch pluimen kenden en er ons heel bewust van waren dat we dit jaar nog bijlange niet genoeg gefietst hadden voor grote exploten, had ik thuis een paar korte routes uitgestippeld. Er “moest” tenslotte ook nog gewandeld worden.

Om het maximum uit die 2 dagen te halen, waren we tegen 10u al ter plaatse. Uiteraard was de kamer nog niet beschikbaar, maar we konden de auto al op het erf kwijt. De fietsen werden afgehaakt en we maakten al een ritje om de naaste omgeving te leren kennen en een beetje gevoel voor oriëntatie te krijgen. Overal zagen we de knooppuntenpaaltjes staan en we raakten er warempel zelfs wijs uit.

Na een uurtje of 2 waren we weer bij af, stalden de fietsen in het schuurtje en stapten in de auto om op zoek te gaan naar het middageten. En een (regen)jasje voor mij, want door een misverstand was dat ’s morgens thuis blijven liggen en zo erg vertrouwden we het weer nu ook niet. Op beide punten waren we vrij snel bediend, dus keerden we terug naar onze B&B.

De kamer was intussen vrij en we trokken iets handiger kleding aan om aan de overkant van de straat natuurgebied “De Rammelaars” in te trekken. De natuur viert momenteel hoogtij. Het ontbreekt de insecten niet aan een ruime keuze aan nectarwinkeltjes. Ze waren dan ook overvloedig aanwezig. Klein geaderd witje, bruin zandoogje, dikkopje, (de rups van) de dagpauwoog, waterjuffers, glazenwassers, platbuiken, penseelkevers, … iedereen was op pad. In de verte verried een eenzame koekoek even zijn aanwezigheid en Manlief meende een paar keer een wespendief te zien.

Hoewel we eigenlijk slechts via een achterdeurtje in het natuurgebied waren gekomen (de hoofdingang lag amper een paar honderd meter verder, maar dat merkten we pas de volgende dag) haalden we dus een rijke oogst binnen. Waarna we met een fris biertje op het terras van ons logeeradres gingen nagenieten.

Avondeten en nog een ritje richting Lommel-Kolonie (waar we nog verre herinneringen van een wandeling aan hadden) en dan naar bed. Door de ramen konden we net niet de schaapjes tellen, maar één voor één riepen ze ons goedenacht toe, en als je dat telt ben je ook vertrokken.

Dag 2 begon met een lekker ontbijt en één van de fietsroutes die ik thuis uitgeprint had. Uit langvervlogen tijden had ik nog een handig tasje overgehouden om aan mijn fietsstuur te hangen om daar de routebeschrijving in op te bergen, zodat ze de hele tijd zichtbaar was. Het eerste deel was best leuk (via het jaagpad langs het kanaal naar Bocholt), daarna volgde een lang stuk dat vlak naast een drukke weg liep. Dat was dus een stuk minder leuk, maar dat lag vooral aan onze onbekendheid met de streek. Uiteindelijk belandden we bij de watermolen in “het Grote Netewoud”. Een prettig gesprek onder gelijkgestemden (met de verantwoordelijke van Natuurpunt), een paar frisse drankjes (lokaal biertje voor mijn wederhelft, heerlijk appelsap voor mij), een leesboek voor één van de kleindochters en een folder met “3 wilde wandelingen” vielen ons daarbij ten deel. Het laatste stukje van de route leidde langs een uitnodigend terras waar we net op lunchtijd arriveerden. ’t Kon niet beter passen.

Na de middag besloten we eens te gaan kijken wat er nog van “de Kolonie” overblijft. De auto mocht in de schaduw van het Wateringhuis blijven wachten. Wij vertrokken langs weiden en velden. En een groot stuk langs een asfaltbaan. Misschien niet de gelukkigste keuze. Maar dat is leergeld. Nu we de tijd gekregen en genomen hebben om die brochure grondig te bestuderen, openen zich perspectieven voor een andere keer.

Een redelijk mislukt etentje (mijn vleesschotel was onetelijk zout, wat volgens de Thaïse kok de schuld van de slager was ?????), een tweede zalige nacht in schapenland en een tweede heerlijk ontbijt later zat dit uitje er op. Een paar tegenvallertjes, wat leergeld, maar vooral: ons wreed goed geamuseerd!

Thuis werden we al snel op de vingers getikt door ons “eigen” gevederte: we werden dringend verzocht de feeders eens bij te vullen. De bonte heeft er zelfs een trucje op gevonden om zich in barre tijden aan de pindakaaspot vast te klampen:

Pa en Ma Groenling hebben intussen hun zoon/dochter wandelen gestuurd (of ze hebben een nanny ingehuurd), want ze komen nog maar met z’n tweeën eten:

En met wat moeite kon ik nog net door het keukenraam een jonge roodstaart filmen op een boomstomp aan de achterdeur. Blijkbaar hebben zijn oudjes dan toch nog een leuk plekje gevonden in de voortuin:

 

Advertenties

Weer in het land …

Zo, hier zijn we weer. Twee weekjes neergestreken op een ander nest, je weet wel, dit nest. En dan probeer ik het hier een beetje neutraal te houden en niet teveel te schrijven wat kan verraden dat ons nest leeg staat. Wie weet wie er allemaal mee leest.

Het was weer leuk. Erg leuk. Best veel meeval gehad met het weer ook, al hebben we minder kunnen fietsen dan we gehoopt hadden. De Nederlanders stampen er nog altijd even enthousiast op los bij windkracht 9, maar zo gek zijn wij nu ook weer niet. Vooral als het niet echt hoéft. En op vakantie hoeft niets, maar kan alles. Regen: 1 dag met stevige buien en dan nog één waarop je af en toe dacht:”er valt precies een druppel” en dan was het weer over. Maar ook: lekker in het zonnetje, in de beschutting van het huisje op het terras eten of van een glaasje wijn genieten.

Fietsen. We hebben deze auto al 7 jaar en na 2 jaar besloten we een fietsregaal te kopen om af en toe eens ergens een dagje te gaan fietsen. De enigen die dat regaal tot hier toe gebruikten, was een stelletje merels dat er een nest op gebouwd had en er twee klutsen eieren op had uitgebroed. Dat ding is in geen jaren van de garagemuur af geweest. De fietsen schoten ook bijna wortel. Wij en tijd om eens een dagje uit te rijden? Er kwam altijd wel iets tussen en anders was de fut er uit of zat het weer tegen.

Maar ik wilde een fiets waar ik comfortabel op zit tijdens de vakantie en dat blijkt op Texel net een tikkeltje moeilijker dan op Terschelling. Dus: maanden op voorhand gepland om dat regaal eens op de trekhaak te zetten en de fietsen uit te laten. En je raadt het al: dat moest nog dringend gebeuren twee dagen vóór vertrek. Gelukkig hebben we een buurman die wel héél vertrouwd is met fietsvervoer en die bereid was onze opstelling even te keuren, want naar ons gevoel wiebelde de hele handel wel vervaarlijk. Goedgekeurd en gerustgesteld. We konden vertrekken. Intussen hebben we de truc te pakken, zijn we minder ongerust op de baan, want het zijn niet de fietsen die achterover hellen, het is de achterruit van de auto die nogal naar binnen leunt.

Het was er druk. Naar ons gevoel een beetje te druk, maar zonder dat we daar dan ook weer veel last van hadden. Toch willen we in het vervolg onze timing wel wat aanpassen. Behalve de 600e verjaardag van Texel viel er nog een vogeltelweekend in (dit weekend, maar de tellers kwamen al een paar dagen vroeger vanwege een lang hemelvaartweekend). En ik heb veel Duitse koppels met kinderen gezien, dus ik denk dat het daar lentevakantie was.

We waren nog maar net neergestreken op ons vakantienest en er kwam bericht van het thuisfront: op 4 mei, om 4:12 is onze jongste kleindochter geboren. Flink te vroeg, maar een vechtertje dat zich in de couveuse een eigen weg naar de toekomst gaat boksen. Ze lacht ons nu al uit om onze bezorgdheid, want ze steekt standaard haar middenvingertje op naar de wereld. Vijf kleindochters hebben we nu. Als die eens een dagje samen het giechelen in hebben zullen we het geweten hebben. 🙂

Ik denk dat we het onderste uit de kan gehaald hebben deze vakantie. De tweede maandag ben ik zelfs om 5:15 in de auto gestapt om aan de andere kant van het eiland om stipt 5:45 aan een vroegmorgenwandeling aan de Horsmeertjes te beginnen. Een uitgestrekt gebied met duinmeertjes en begroeide duinen. Zo rond 8:15 kwamen de eerste vogelaars aan, met het idee dat zij vroeg waren. Ik kon hen een illusie armer maken, want mijn toer zat er toen bijna op.

Wegens zoveel goed weer is het er ook nog niet van gekomen om in de reisverslagen op de pagina vakanties dichtbij de natuur de foto’s weer te linken. In de gewone blogjes is dat inmiddels gebeurd en de video’s zijn ook bij de reisverslagen gekoppeld gebleven, maar door de blogfusie vorig jaar moeten de foto’s nog opnieuw gelinkt worden. Komt binnenkort wel in orde. Net als het verslag van deze vakantie.

Bij thuiskomst vonden we onze trouwe tuinbewoners in goede orde terug. In het nestkastje achter het tuinhuis zitten mezenjongen hun ouders tot het uiterste op te jagen om maar voldoende eten aan te brengen. Ik had net niet de tijd om te zien of het een kool- dan wel een pimpelmees was die achter het hoekje verdween. Daar kom ik nog wel achter.
Aan de feeders is het nog elke ochtend gezellig samen tafelen: grote bonte specht, koolmezen, mussen en … een stelletje groenlingen mét bedelend jong! Ze kunnen niet ver van ons huis af wonen, want toen ik gisteren de feeders wat bijvulde, zaten ze binnen een halve minuut te smikkelen.
De blauwe reiger zal weer even moeten wennen aan speurende ogen achter het raam en toen ik vanmorgen het rolluik van de slaapkamer optrok, zag ik een mannetjeseend in de voortuin zitten zonnen in de beschutting van de haag.

Moéten we eigenlijk wel op vakantie om vogels te zien?

PS: de nieuwe header is een foto die ik maakte op zaterdagochtend 2 mei, rond 5:45, vanop de vissteiger aan de Roggesloot in De Cocksdorp. Dat van vroeg opstaan en gouden tanden is dus waar …

Nieuwe links voor de vogel/natuurliefhebber…

Al een aantal jaren staat in mijn blogroll de link van het Vogelinformatiecentrum in De Cocksdorp op Texel.

Voor ons is het maandelijkse nieuws over waarnemingen e.a. een fijne manier om voeling te houden met één van onze vaste vakantiestekken. Het verwonderde ons dan ook wel (en ik moet toegeven: het stelde ons ook teleur) dat die korte nieuwsflashes achterwege bleven. In de wetenschap dat maker Marc Plomp aan een lange film werkt over de Wadden, konden we hem dat wel vergeven, maar toch: het bleef een gemis.

Maar er is nu goed nieuws! Na navraag ter plekke (en zoals mocht blijken uit een post op de oude stek, de dag na mijn laatste bezoek aan die site) kan de informatie bijna niet meer op.
Er is de afgelopen tijd heel hard gewerkt aan 2 nieuwe sites: http://www.vogelexcursiestexel.nl/ (met nieuws over geplande excursies onder begeleiding van ervaren gidsen) en http://www.wadden.tv/ met natuurnieuws heet van de naald. Op die laatste staan nu de nieuwsflashes. Ook aan de oude site wordt nog gewerkt, maar daar kan ik ook nog niets over zeggen.

Wie – net als wij – dus op de hoogte wil blijven van wat er te verwachten staat en wat er al gebeurd is op vogeleiland Texel (en af en toe ook op de buureilanden, neem ik aan), die kan de bovenvermelde links best ergens goed bewaren. Of ze hier weer komen ophalen.

Mag het een beetje méér zijn? Nee…!

Vulde net heel getrouw mijn WW-dagboek in en mijn oog viel op de startpagina op een item met de titel “Zon, zee en lekker eten”.

Wij hebben net 2 weken genoten van zon (op 5 minuten na continu, wel met verschrikkelijk veel wind, maar soit), zee (ook heel veel, en  langs alle kanten, want we zaten per slot van rekening op een eiland) en lekker eten, al zijn we maar 2 keer uit eten gegaan.

Niet dat ik per se mezelf wil bestoefen, maar als ik in alle rust en ontspannen aan een potje kan beginnen, dan kan ik er wel eens een lèkker potje van maken. Die 2 keer uit koos ik dan nog voor erg verantwoorde dingen zoals gestoomde vis met groenten of zo. Uiteraard had die vis dan al lang genoeg in water gezwommen en werd zijn uittocht besprenkeld met een wijntje.

Moet kunnen, want van die 2 weken heb ik een halve dag achter een verloren gelopen hond gezocht, een dag met Kleindochter3 het strand van Texel onveilig gemaakt en van dan af -12 dagen na elkaar- minstens een halve dag gewandeld en elke dag (-1) gefietst. En als ik zeg: gefietst, dan mag je je daar wel iets bij voorstellen, want de wind is nooit onder de 4 Bft geweest en een duinfietspad is per definitie niet echt vlak. Meestal gaat die tegenwind dan nog samen met de race (nou, ja) naar de top, dus ik heb zo hard moeten stampen dat ik -als ik per (on)geluk in een luwte kwam- bijna omviel van mijn eigen vitesse. Ik kan niet goed fietsen wegens te laat (lees: op mijn 50ste) begonnen, maar ik heb wat iemand eens heel galant omschreef “force in mijn poten”. 🙄

Aangezien ik de rest van het jaar hoofdzakelijk een zittend beroep heb, kan men zich wel voorstellen dat ik hoge verwachtingen had over het resultaat van al die activiteit. Baskuulgewijs, bedoel ik. Zaterdag kwamen we thuis, zondagochtend “nuchter en puur” op de weegschaal … En dan onder de douche in de hoop dat ik nog 1,5 kg zand tussen mijn haar en tenen had. De realiteit heeft zich inmiddels brutaal een weg naar mijn  bewustzijn gebaand: al dat geploeter was goed voor 1,5 kg gewichtsaanwinst.

Volgende vakantie fiets ik alleen nog meewind en bergaf… 😦

 

Back to the Waddenroots…?

Terwijl blijkbaar 90% van de mensen in onze omgeving met vakantie gaan/zijn, is bij ons de planning nog niet helemaal op gang gekomen. Enerzijds omdat we omwille van mijn werk nog moeten wachten tot het najaar (misschien kan ik beter schrijven “mogen”, gezien het weer tot nu toe), anderzijds omdat er nog enige onzekerheid heerst over de medische toekomst van Manlief.  Een stel pijnlijke knieën heeft geleid tot een afspraak bij de orthopeed ergens begin augustus. Afhankelijk van diens conclusies en agenda wordt er misschien nog wat meer geschoven met de planning. Als de keuze bij ons ligt gaan we eerst met vakantie en volgt dàn een eventuele operatie met een lange winter als ruime revalidatieperiode, maar het moet nog blijken óf de keuze wel bij ons ligt.

Maar zoals het er nu uitziet gaan we waarschijnlijk terug naar onze Waddenroots: Terschelling. De beschikbaarheid van onze thuisbasissen op beide eilanden in de beoogde periode (en de huurprijs, laten we daar niet onnozel over doen) én het feit dat “Rrrrrederij Doéksen, wat kan ik voor u doen?” zijn prijzen nogal gedumpt heeft, geven ons heimwee een extra elan.

Texel loopt niet weg en daar kunnen we volgend jaar mei-juni weer naartoe voor het broedseizoen. Terschelling was eigenlijk even opzij geschoven omdat we allebei een te klein hartje en een te groot verdriet hadden na het verlies van de hondjes. Zij waren ruim 12 jaar onze reisgezellen in  Parnassia op Terschelling en in datzelfde appartement binnenkomen zonder die twee hellevegen was voor korte tijd niet echt ons idee van vakantie.

Maar thuis begint het leven ook weer zijn gangetje te gaan zonder onze vriendinnetjes (al is de logeerpartij van hond Chino van Zoon2 een welkom intermezzo) en ooit moet je de draad weer oppakken. Texel is ons zeer na gekomen, maar Terschelling zal altijd het ultieme thuisgevoel hebben. De huiselijke sfeer, de mentaliteit van de Friezen (Texel is onmiskenbaar Noordhollands), het feit dat we in de loop van de jaren deel begonnen uit te maken van het lokale behang, wat kan je daar tegen beginnen, he?

Vanavond spreken we alles nog eens door en mogelijk hang ik binnen de kortste keren aan de telefoon met Arjen om tenminste een optie te nemen op de beoogde periode. Zodra we meer weten over ventje’s knieën kunnen we definitief vastleggen.

Terug naar de plek waar we wortel geschoten hebben. Terug naar een door beton onbezoedelde Noordzeekust en een (letterlijk!) bruisend wad. Grote boodschappen in de super in Lies of Formerum en het vergeten pakje boter of koffie bij Ben-van-Alles, tapa’s bij De Reis, een borrel bij de Walvisvaarder en hete chocola met rum bij Kaap Hoorn. Fietsen huren bij Tom Terpstra, lekkershoppen in het Pieter Peitswinkeltje in Midsland, het obligate flesje Zuidam in de slijterij in Westterschelling, de auto achterlaten bij het Heartbreak Hotel voor een wandeling op een van god en klein pierke verlaten strand en misschien eindelijk eens met zo’n garnaalvisser mee de zilte zee op.

Ik weet ineens weer waarom we daar onze oude dag willen slijten!

Edit:

Zoals ik al voorspelde vertrok er nog dezelfde avond een mail naar huisbaas arjen en nog geen kwartier later lag de optie vast. Nog een paar klikken op de site van rederij Doeksen en onze tickets zijn gereserveerd. Nu nog alleen maar met zekerheid vaststellen dat de orthopeed niet net en enkel in die 2 weken de knie van Manlief kan onderhanden nemen en het aftellen is begonnen!

Vooruitziend…

Een mens moet vooruitziend zijn. En dus heb ik alweer een weekje Texel gereserveerd. Eigenlijk vind ik dit ook wel leuk: af en toe een weekje of een midweek in plaats van twee weken met onze verjaardag en twee weken als alle zomergasten naar huis zijn. Zo worden de twee werkjaren die me nog resten mooi in hapklare brokjes gehakt. En nu we geen rekening moeten houden met hondjes gaan we er eens een fietsvakantie van maken. Op heerlijk brede en afgezonderde fietspaden in Nederland kan ik zelfs genieten van mijn stalen ros.

Wel moeten we eerst een nieuwe fiets kopen voor Manlief, want voor de zoveelste keer is een “uitleen” weer een “niet meer terug zien” geworden. Ik begin vast mijn conditie op te drijven op de hometrainer. En van zodra het ’s morgens licht genoeg is (heb ik al verteld dat ik zo’n schijtlaars ben die pas op haar 50ste begon te fietsen en dus niet in het donker op de baan durft?) ga ik zoveel mogelijk met de fiets naar het werk.

Dat zal naast mijn conditie en stuurvaardigheid ook mijn gewicht ten goede komen, naar ik hoop. Want ik ben veel van mijn WWinst weer kwijt. Djutoch! Vandaar dat ik gisteren volgend blogje prepareerde op mijn WW-pagina:

Echternach

Er is in de afgelopen maanden nogal wat gebeurd. Dingen die me niet echt veel deugd deden en soms had ik echt het gevoel dat ik aan het duiken was zonder flessen en zonder lijn om de boot terug te vinden. Emoties, emoties en emoties.

Zoals eerder gemeld was mijn weegschaal stuk en dat was al niet erg bevorderlijk voor de motivatie. Bovendien meldde Manlief dat dat springfestijn van de kleindochters op de cijfertjestrampoline niet het eerste was, dus begon ik -en naar zou blijken ook terecht -te twijfelen aan de goede resultaten van de laatste weken.

Bewegen verminderde ook, wegens ellendig druk en de doorwaakte nachten werden nogal eens knabbelend en knagend doorgebracht. In het begin nog met fruit, wortels en selderstengels, maar allengs kwamen daar minder slimme tot zeer dwaze knabbels bij.

Februari: een week vakantie met daarin 3 verjaardagen op 4 dagen tijd. Dé ijsweek van deze winter, op Texel. Het wandelen bleef tot een minimum beperkt wegens de snijdende kou. Er werd knus van de warmte genoten en de vogels die we filmden/fotografeerden zaten niet zelden in de tuin van ons vakantiehuisje. De anderen werden geobserveerd vanuit de auto.

Eén week terug uit vakantie en onze hond Nicky overleed. Nog geen 10 maanden na haar stiefzusje Floor. Net op het moment dat ik volgens mijn praatmeneer op het punt stond om een doorbraak te maken op gebied van rouwverwerking. Nou moe! Ik kon meteen uitproberen hoever ik sta. Huilen, hele nachten opzitten, angstaanvallen, nare dromen… En snoepen. Ik heb in de afgelopen 10 jaar minder rommel gevreten dan de laatste 2 weken.

Vandaag heb ik mezelf eens ferm toegesproken. En een nieuwe weegschaal gekocht. We beginnen opnieuw. Er is behoorlijk wat schade aangericht, maar ik sta niet terug bij “af”. Morgen is de eerste weegdag. En de nieuwe start.

Binnenkort wordt het weer lente en zomer en ik heb die spulletjes die ik vorig jaar kocht in kleinere maten. Die moeten dit jaar weer passen en tegen het najaar plaats maken voor nog kleinere maten.

En vanaf morgen elke dag op de hometrainer. En zo gauw het wat vroeger en langer licht is, op de fiets naar het werk. Want ik heb vandaag terug een week vakantie geboekt op Texel. En dan doen we de fietsen mee. Nu er geen hondjes meer meegaan, kunnen we er een fietsvakantie van maken. Op brede afgeschermde Nederlandse fietspaden. Zelfs voor een schijtlaars als ik voelt dat veilig genoeg.

Gedaan met 3 stappen vooruit en twee achteruit!