Groepsreizen…

Eerst was er die eenzame fietser. Maar ik wist direct: busje komt zó. Het duurde amper een week of zo en toen waren het al hele busladingen. En nu? De Chattanooga Choochoo en de City of New Orleans aan elkaar gekoppeld. Propvolle forenzentreinen! En al die reizigers moeten dringend de nodige tickets, reisinfo, een goede plaats vinden in de groep, … Een hels kabaal bij tijden.

Niet schrikken. Onze rustige stek wordt niet overspoeld door het massatoerisme. Ik heb het over de groepen vogels die hier elke dag groter worden. Het groepje van zo’n 20-30 zwaluwen dat hier de hele zomer boven de tuin en de achterliggende velden scheerde, is inmiddels een groep van minstens twee keer die omvang. De eenzame grauwe gans die als eerste het pas geoogste graanveld ontdekte heeft nu al een paar honderd volgelingen. En daar zitten ook canada’s tussen.

Ze komen van de omliggende plassen (de Putting, Luntershoek, …) overvliegen om te kijken waar er een nieuw banket geopend wordt, de grauwtjes vrij hoog, de canadaganzen net boven de daknokken zodat je de lucht door hun veren hoort suizen. Even flink opvetten vóór de noorderlingen alles komen claimen en de magere tijden aanbreken. Flink bunkeren om een lange reis aan te kunnen.

Als in het haventje van Perkpolder de slibplaten droog vallen, zitten er groepen rosse grutto’s, de lepelaars verzamelen ook (jeugdgroeperingen voor een nazomerkamp?), groenpootruiters, en vanmorgen ook een regenwulp.

Groenlingen waren vroeger voor ons slechts occasionele trekgasten. Ze bleven soms wel een paar dagen pleisteren maar gingen er daarna toch weer vandoor. Niet zo in deze buurt. We hadden bij het begin van de lente een koppeltje groenlingen als eetgasten op onze feeders. Ze moeten bij de buren een goeie nestplaats gevonden hebben, want van 2 kwam allengs 4. Duidelijk 2 flinke jongen die intussen ook vertrokken zijn, op zoek naar een eigen stek. Pa en ma hebben even vakantie genomen denk ik, want ze waren een tijdje niet gezien. Maar nu zijn ze terug.

Ik heb de feeders al een beetje gevuld, hoewel er nog eten in overvloed is. Het gesponsorde aanbod is nog maar beperkt: een beetje gemengd zaad en wat zonnebloempitten. Net genoeg om de habitué’s te laten weten dat wij er klaar voor zijn. Naast de granola’s is er ook fruit bij het ontbijt: onze voorgangers hebben druivelaars en (gelukkig doornloze) braamstruiken geplant en daar mag ook à volonté van genoten worden.

Voor wie een tijdje wil uitrusten of hier wil overwinteren hebben we comfortabele suites die de gast naar eigen goeddunken mag inrichten. Hond Jeppe ruit de matrassen wel bij elkaar:

dsc00020.jpg

Een nieuwigheidje voor de hotelgasten: er is nu ook een drinkfontein cum douchegelegenheid:

Wij gaan écht voor die 5 sterren!

Advertenties

U telt toch ook ..?

Vlindertelweekend. Zowel in Vlaanderen als in Nederland (wil nog wel eens een week verschil op zitten).

Nu de borrelsteen op miraculeuze wijze (ik bedoel dan: zonder noemenswaardige ongelukken) in de vijver geraakt is, de vijverpomp aangesloten is (met spitsvondige kunstgrepen, al zeg ik het zélf) en ook nog wérkt, kunnen we in onze tuinkamer (mooi woord, he?) gaan zitten en vlinders tellen.

Door al het geplons, gespetter (en af en toe ook wel gevloek) is de oogst voorlopig karig: 1 koolwitje, één. Geflankeerd door 2 enorme ontzette libellen die hun waterpartij verstoord zien. Die tellen niet mee dit weekend, maar he! van mij krijgen ze toch een eervolle vermelding.

Morgen nog maar eens een kwartiertje tellen. De zon zou dan betrouwbaarder zijn, zeggen ze.

Ook even melden …

Dit blog heeft een side kick gekregen: Zeeuws vrouwtje . Met een knipoog naar het Zeeuws meisje, maar met 63 klinkt dat een beetje gek.

Het is een blog dat speciaal in het leven geroepen is voor het Grensparkproject. De eerste stukjes komen hier vandaan, op termijn worden ze allemaal speciaal daarvoor geschreven. Wie specifiek de natuur in het grensgebied wil volgen, kan daar gaan lezen. Mogelijk komen er op termijn co-auteurs bij. We zien wel.

Ze doen het goed …

… de plantjes die we een paar weken geleden in de zware Zeeuwse klei stopten. Alles sloeg aan, sommigen (de daglelies) zijn intussen uitgebloeid en zien er nu een beetje magertjes uit. Het is wachten tot ze beginnen uit te lopen voor volgend jaar.

Aangemoedigd door dat eerste succes heb ik eergisteren nog een drietal soorten gehaald.

DSC00028

Heuchera, in een tere rozige tint om wat tegengewicht te geven aan de donkere Ajuga repens die er naast staat en in heel goede doen is. De bladeren glanzen als spiegels. De Helleborussen staan er vlak achter, zodat hun diep ingesneden blad weer variatie biedt op het bijna ronde Heuchera-blad. De achtergrond (de keitjes en de Hortensia’s) moeten nog even wachten. Voor verplanten is het nu nog te vroeg en voor de opruim van eerstgenoemden hebben we de bestelde container nodig.

DSC00030

Laagblijvend gipskruid is naar het schijnt een gewillige bodembedekker. We zijn in blijde verwachting van bevestiging ter zake. Toch ook maar de roze variant gekozen om een beetje in toon te blijven. Misschien meng ik er nog wat wit tussen, maar daar was er maar één meer van deze week.

DSC00034

O, en Leander, die er maar triestig uitzag in zijn kuip (heimwee naar Kruibeke?) is nu ineens heel erg blij in zijn nieuwe vollegrondstek. Niets dan diepgroene blaadjes en witte bloempjes.

DSC00037

Vanuit een ietwat onhandige hoek gefotografeerd, maar mijn kruidenpotten zijn er en ze doen het ook goed. Laurier, krul- en platte peterselie, melisse (verscholen achter de platte peterselie) en in het kleine potje op de voorgrond heb ik bieslook uitgezaaid. Vorige week. De pot is nu al aan het ontploffen! Dat spul groeit terwijl je er naar kijkt.

DSC00036

Bijna afgewerkt (de trapneuzen zijn in bestelling): ons “openluchtsalon”. Zàlig toeven! Ik weet het, de dekentjes halen er een beetje de mooie strakke lijn uit, maar er zijn hondjes die niet altijd vragen of iets wel mag. En als hen gezegd wordt dat het niet mag, hebben ze soms nét een beetje last van selectieve doofheid…

Als het nu nog een beetje wil zomeren, want op het ogenblik hebben we hier code geel: windrukken tot 85km/u. En de wind zit … juist, ja.

Een wolkje aan de lucht …

Wat ons hier elke dag opnieuw opvalt zijn de fantastische luchten. Die hingen er ongetwijfeld op onze oude stek ook, maar omdat er in alle richtingen wel vanalles in de weg stond om het totaalplaatje te kunnen zien, heeft het ons nooit zulke fascinerende beelden opgeleverd. Ik zou best wel een hele dag in het straatje achter “onze” dijk kunnen zitten met een camera om wolk voor wolk vast te leggen. Maar dan zou ik al die andere dingen missen die in onze buurt – en in onze tuin – te vinden zijn. Stemmige plaatjes, intieme beelden, en af en toe een wat schokkerige video want je kan van een hond niet verwachten dat hij de hele tijd mee naar de lucht staat te kijken. Die ziet in de verte een vriendje en wil daar naartoe. Een selectie van vandaag.

Bij de ochtendwandeling vertrokken we langs de kerkhofdreef. Het licht, de lucht en de lindendreef zorgden voor de perfecte sfeer:

IMG_20170724_080956

 

Waar men gaat langs Zeeuwse wegen, komt men soms heggerank tegen:

IMG_20170724_082412

 

Niet helemaal wat mensen verstaan onder een rouwmaal, maar in de natuur gaat zelden iets verloren:

IMG_20170724_090924

 

Raamsex:

 

Een prachtig beeld om de dag mee af te sluiten. Het geluid is afkomstig van een elke avond aangroeiende groep ganzen die zich tegoed komen doen aan de achtergebleven graankorrels op pasgeoogste akkers. Het zijn er inmiddels wel een paar honderd. Overwegend grauwtjes, maar de canadaganzen hebben het El Dorado ook ontdekt en komen zo laag over onze tuin ingevlogen, dat je de lucht in hun vleugels hoort suizen.

Relativiteitstheorie …

Begin dit jaar (januari, dus) moest ik in Terneuzen naar het gemeentehuis voor een aantal formaliteiten. Omdat je voor online zaken nogal vaak naar een 06-nummer gevraagd wordt, had ik eerder (in november) in Hulst in de Ritelshop snelsnel twee prepaid kaarten SIM-only van KPN gekocht.

In Terneuzen loop ik in januari dus gelijk de KPN-winkel binnen om “even” die nummers te laten omzetten in abonnementen. “Ah, mevrouw, maar voor dat van uw man moet hij zélf komen, want hij moet dat tekenen.”

Na de middag terug, mét mijn echtgenoot (die slecht te been is en voor wie dat dus wel een hele opgave is). Andere verkoper, dus opnieuw ons verhaal gedaan. “Ah, meneer en mevrouw, hiervoor hebben we wél een geldige identificatie nodig.” Ja, we hebben een Belgische identiteitskaart en een Europees rijbewijs, maar het kaartnummer past niet in hun format. “Heeft u een BSN-nummer?” Ja, maar niet op zak. “Dan zal u daarmee toch eens terug moeten komen. Maar als u die twee abonnementen samen op uw naam zet, hoeft meneer niet mee te komen” :shock:

Een week of wat later: terug, mét de inschrijvingsbewijzen die de gemeente Hulst ons eerder, na registratie, had toegestuurd en waar dat rotnummer op vermeld staat. Wéér iemand anders die het hele verhaal opvroeg. “Jammer, mevrouw, maar dat formulier is meer dan 3 maanden oud en dus niet meer geldig”

Ik ben toen heel stilletjes ontploft. “Of ze dat dan niet allemaal ineens konden zeggen en of er dan echt niemand in de winkel was die van alles op de hoogte is en een beetje klantvriendelijk kan helpen ipv met de mensen de zot te houden?” :evil:

Intussen had ik al een tijdje geen zin en al helemaal geen tijd meer om er nog iets aan te doen. Via opwaarderen beloonden we KPN voor zijn onkunde, maar er waren teveel dingen die voorrang hadden.

Dus eergisteren moest ik in Hulst zijn en besloot ik nog eens bij Ritel binnen te lopen. Maar eerst maar eens naar de gemeentewinkel om een nieuw bewijs van inschrijving (€ 7,80 of zoiets). Daar hebben ze de dame die mij hielp moeten oprapen want die was van haar stoel gevallen van mijn verhaal. “Je BSN-nummer? Dat hebben die helemaal niet nodig! Dat mogen die zelfs niet vragen! Heeft u een NL bankkaart? Dan moet dat voldoende zijn!” Haar collega gaf me de raad eerst geld af te halen en een ticket uit te printen zodat ze konden zien dat de kaart werkt.

Op naar Ritel. Daar was het hondsdruk, dus alles bij elkaar heeft het wél 1,5 uur geduurd incl. wachttijden (jobstudent die hulp nodig had van senior, die op zijn beurt met een klant bezig was, etc) MAAR!!! ik ben naar buiten gewandeld met 2 SIM-kaarten met een abonnement. Alleen niet van KPN, want de invoersite viel voortdurend uit of ze liepen vast op beperkingen van de formats. :roll: Sinds vanmorgen zijn we mobiel bereikbaar via T-Mobile, mét behoud van nummer, aan minder dan de helft van de prijs. Zónder BSN-nummer en de geldigheid van de bankkaart werd gewoon gecheckt door € 0,1 te pinnen. 8-[ #-o

Ter vergelijking: op 2 januari om 10:00 hadden we een afspraak bij de notaris voor de aankoop van ons huis. Om 10:10 stonden we weer buiten, mét de koopakte, mét een fles bubbels en inclusief verwelkoming, weerpraatje en babbel over het feit dat het spekglad lag op de parking van het notariaat en dat ze daar direct iets aan gingen doen.

Alles is relatief … :--

Mazzel tov – Margot Vanderstraeten

Flaptekst:

Zes jaar lang begeleidt Margot Vanderstraeten de kinderen van de Schneiders bij hun huiswerk. Via dochter Elzira en zoon Jakov krijgt ze geleidelijk aan toegang tot de gesloten orthodox-Joodse werld van dit Antwerpse gezin. Hier heersen religieuze wetten en eeuwenoude tradities die de Vlaamse studente maar moeilijk kan rijmen met de tijd: de jaren negentig. Maar ook de familie wordt beproefd door de open, maar kritische werkstudente. Dat zij ongehuwd samenwoont met haar Iraanse vriend Nima wekt achterdocht.

Gaandeweg winnen – aan beide zijden – respect, nieuwsgierigheid en humor het van verontwaardiging en verwerping. Als de kinderen afgestudeerd zijn zal Vanderstraeten ze jaren later in Israël en New York opzoeken. Mazzel tov biedt een indringend, uniek inkijkje in de onbekende wereld van de ander, die toch zo nabij is.

 

Recensie:

Wie gehoopt had door de ogen van de auteur een kijkje te kunnen nemen in de erg besloten wereld van die onbekende buren, komt min of meer bedrogen uit. Daarvoor is het boek te anecdotisch. Vanderstraeten zet zich ook net iets te hevig af tegen “al die regeltjes en wetten” die het leven van de Joodse gemeenschap en haar leden in haar ogen nodeloos gecompliceerd maken. Dat draagt er duidelijk toe bij dat ze gedoemd is een buitenstaander te blijven, zonder enig begrip voor wat ze registreert. Achteraf gezien is de flapekst niets meer dan een misleidend verkoopspraatje.

“Al die regeltjes en wetten”, of dat er nu zijn in de Joodse cultuur of in welke religieuze gemeenschap dan ook, zijn om een welbepaalde reden ontstaan. Men mag niet vergeten dat geestelijke leiders in het verleden vaak de enige gezags- én verantwoordelijkheidsdragers waren. Bekijk de verre geschiedenis van een volk met een open en praktische geest en veel van die – in onze moderne wereld onzinnige – regels hadden een goede reden van bestaan. Het apart houden of verbieden van bepaalde voedingsmiddelen had vaak te maken met snel bederf of gevoeligheid voor ziekten in een warm klimaat en een wereld zonder koelkasten en diepvriezers. Voor ons mag het dan archaïsch en totaal onzinnig lijken, in die tijd werden er ongetwijfeld vele levens mee gered. En na al die eeuwen maakt dat dan vaak deel uit van de identiteit van een gemeenschap. Heeft het nog praktisch nut? Waarschijnlijk niet. Maar vooral voor een volk als de Joden, dat erg gehecht is aan die eigen identiteit, in een wereld waarin hun volk verspreid en versnipperd is, kan het van groot belang zijn voor hun voortbestaan als natie.

De auteur is een beschrijvende machine, zonder empathie en – naar mijn gevoel – zonder echte belangstelling. Ze heeft een unieke kans voorbij laten gaan en dat maakt haar boek enigszins overbodig. Het is dan ook niet verwonderlijk dat je als oprecht nieuwsgierige lezer op je honger blijft zitten.

 

Auteur   Margot Vanderstraeten
ISBN10   9789045033853
:2: