Aan Sporza…

Manlief en ik zijn boos. En dan kan het gebeuren dat er iets als het onderstaande de wereld ingestuurd wordt. En ook aan de vrt zélf. Met kopie aan mensen als een minister van sport of zo.

 

Beste,
wij ergeren ons al jaren de pleuris over de manier waarop de sportzendtijd verdeeld wordt over diverse sporttakken.

De afgelopen pakweg 20 weken zijn we bijna dagelijks geteisterd door nieuws over veldrijden. De komende maanden (tot dat moddercircus herbegint) zijn het de wegrenners die ons te pas en te onpas een rad voor ogen draaien.

Voetbal komt ook méér dan voldoende aan de bak. Competitie- en bekervoetbal, internationale wedstrijden, E- en WK’s, …

Maar waar blijven de andere sporten? Wat helpt het om met de wolven te staan huilen dat we in bepaalde sporten nooit meedoen met de besten? Jullie wachten tot er eens iemand ONDANKS jullie toch doordringt tot het internationale forum vooraleer er een paar seconden tijd aan te besteden. Neem eens een chronometer in de hand en vergelijk eens hoeveel seconden er besteed zijn aan onze Olympische winterathleten t.o.v. de uitgekochte boel van de cross. Deze namiddag kon ik mijn ogen niet geloven: er werd zelfs zendtijd besteed aan een stelletje circusapen op wielen. En dan hebben we het nog niet over de ongelooflijk saaie herkauwprogramma’s waar de zelfverklaarde en zichzelf o zo serieus nemende experten elkaar voortdurend in de rede vallen zodat er geen woord van te verstaan is (gelukkig maar?). Het is weerzinwekkend hoe jullie op onze kosten blijven hangen in een klein wereldje waar iedereen de ander zijn dikke pens wrijft.

De vrt, als nationale zender, heeft de belangrijke taak om minder bekende sporten onder de aandacht te brengen. Alleen op die manier zullen meer mensen (vooral jongeren) er aan geïnteresseerd geraken . Kijk wat er gebeurd is met onze hockeyploeg: ze presteren op een gegeven moment zo goed, dat jullie er niet meer omheen kunnen en plots hebben jongeren er zin in en groeien de clubs, krijgen daardoor ook meer fondsen, … Eindelijk eens belastinggeld zinnig besteed!

Advertenties

Ik weet niet …

… hoe dat met jullie zit, maar vanmorgen voelde ik iets wat best wel op lente begint te lijken. Het is misschien meer whishfull thinking dan wijsheid, maar het ochtendlicht zag er vrolijker uit. Frisser wit, vers gewassen en (met het weer van de afgelopen weken) goed nagespoeld. Ik heb zo goed als geen reukzin, maar ik meende ook een beetje lente te ruiken (dàt is al helemaal onzin, vrees ik, tenzij er ergens al een boer mest uitgedragen heeft).

Als ík nu alleen zou zijn met die kriebels, dan zweeg ik er nog even over. Maar vorige week kwam ik tijdens een wandeling in het parkje dit tegen:

DSCN0044

En niet één trosje, maar honderden! Ik was al meteen in de stemming. Zelfs de storm van donderdag kon daar niets aan veranderen.

In de tuin is ons vaste stelletje Turkse tortels al gênant stevig aan het “stouwen”. Vooral híj staat op ontploffen van de hormonen. Zij is nog wat onzeker en probeert de boot nog wat af te houden.
Een merelwijfje nam gisteren de tijd om haar twee aanbidders te taxeren, terwijl die elkaar de pluimen uit het lijf trokken.
Ook in plassen en sloten wordt dezer dagen al geknikt en gebalst. Als je er een tijdje naar blijft kijken, krijg je er warempel last van in je nek.

Ik weet het. Februari moet nog beginnen en het kortste maandje is vaak het felste als het op winteren aan komt. Maar het lengen van de dagen wordt nu echt goed zichtbaar. En dat geeft hoop.

Vanmorgen ben ik met hond Jeppe van de zon gaan genieten tijdens een lange wandeling. Bij thuiskomst werden we opgewacht door een heel speciale gast. Eentje die, naar ik vrees, mijn lentekriebels nog wel even de kop gaat indrukken want als pestvogels afzakken naar onze kontreien zou dat wel eens kunnen betekenen dat er een nog een ferm koudefront op komst is.

Hoedanook, het blijft de moeite om ogen, oren en andere zintuigen op scherp te houden dezer dagen.

Zit me jasje goed …

Geloof het of niet, maar: het stof is weg. Het huis ligt er weer eventjes fris en keurig bij. Het nieuwe deurgat is gemaakt. De deur, dat is iets anders. Ze hadden er een bij, maar daar bleek een olievlek op te zitten en omdat die waarschijnlijk nooit helemaal weg te krijgen is en toch steeds door de verf zal komen, is er een nieuwe besteld. De “oude” hangt voorlopig de tocht tegen te houden.

Het is serieus aanpakken geweest, de afgelopen weken en ik ben eigenlijk best wel een beetje trots dat ik het heb kunnen bijhouden. En daarom gaat moeder morgen op stap. Het zou droog weer blijven. Grijs, maar droog. Ben ik al helemaal blij mee.

Waar naartoe, weet ik nog niet goed. Misschien Terneuzen eens gaan verkennen. Daar heb ik eigenlijk nog maar één straat goed bekeken. Eens zoeken waar de winkels zijn waar ik wel iets van mijn gading kan vinden. En iets lekkers scoren. En op weg naar huis nog even langs Zaamslag, want in het passeren heb ik daar een paar mooie winkels gezien.

Maar het zou zomaar kunnen dat ik Hulst ten gronde leer kennen. Daar weet ik al een paar winkels. Ik heb er al een nieuwe gsm gekocht, en een pedaalemmer voor de badkamer, en pralines. Ik weet waar ik moet zijn voor de officiële administratie. Maar zo gewoon eens flaneren en genieten is er nog niet van gekomen.

Misschien kan ik dan in het naar huis rijden eindelijk onze auto ophalen bij de herstelgarage. Die staat er dan bijna drie weken. Vanmorgen even telefonisch ontploft en misschien zijn ze daar wakker van geworden.

Maar voorlopig denk ik daar niet aan. Eerst even voorpretjes koesteren …