Niet te stuiten …

Vorige week leidde het schitterende weer nog tot euforie alom, het herfstige van de afgelopen dagen deed bij veel mensen die hoopvolle gedachten weer verdwijnen. Vooral gedreven carnavalisten zullen gevloekt hebben omdat de stevige windrukken hun werk van een jaar bedreigen.

De natuur trekt zich van al die teleurstelling niet teveel aan. Eénmaal van start, laat ze zich door weinig of niets tegenhouden. Het startschot is gegeven en de race gaat door, weer of geen weer.

Toen we vorige week in de tuin aan het scharrelen waren, kon je van héél dichtbij de prille knoppen aan struiken en boompjes nét zien. Intussen kan ik vanachter het keukenraam al frisgroene blaadjes zien groeien.

De peperboompjes hebben al een paar paarse bloempjes gekregen, maar die zijn er jammer genoeg afgewaaid/geregend. Drents krentenboompje, boerenjasmijn en de sierappelboompjes zijn ook begonnen met hun aankleding.

De vlinderstruiken hadden hun oude kloffie nog aan, maar dat zag er intussen wel erg sjofel uit. De regen heeft hen duidelijk deugd gedaan. Ze hebben zich gerecht en zijn volop nieuw blad aan het maken. Ze zien er op enkele dagen meteen een stuk frisser  en flinker uit.

XYZ_5615

Intussen is ook op de grond al veel nieuws te zien. De door omstandigheden laat in de grond gestopte bollen hebben al een sprint ingezet om hun oudere broers en zussen in te halen. Helemaal gaat dat niet lukken, natuurlijk, maar dat zorgt er alleen maar voor dat al die voorjaarsbloei nog beter gespreid is in de tijd. Ik heb gisteren zelfs nog een paar zakjes kleine bolletjes in drie lagen in een bloembak geplant. Beter dan ze te laten liggen tot volgend jaar, want dan komt er misschien niets meer van.

XYZ_5602

Was ik in hartje winter niet zo blij met de nieuwe standplaats van de kliko’s, vér van de achterdeur, nu is het elke keer een ontdekkingstocht langs heftig groeiende kruidachtigen en ontploffende knoppen.

Soms heeft àl teveel enthousiasme ook zijn nadelen: één van de rabarbers verging het zoals een praalwagen voor het carnaval bij de Lamsoren (in Lamswaarde, dus): nét iets teveel wind gepakt en schade. Maar ik denk dat hij dat wel kan hebben, te oordelen naar wat er nog te beginnen staat.

XYZ_5616

Volgens de buienradar krijgen we de volgende twee dagen nog rijkelijk regen en wind, maar daarna zou het wat rustiger worden. Afwisselend bewolkt en zonnig, met af en toe wat regen. Zo stilaan terug naar groeizaam weer, dus. Tel daarbij een daglichtwinst voor maart van maar liefst twee volle uren en de winter zal snel vergeten zijn.

Deze vijf zijn zich al volop aan het voorbereiden op het bbq-seizoen:

XYZ_5619

Er komt weer kleur in de tuin. Maagdelijk wit is mooi voor even, maar geef mij maar een bloem en wat gras dat nog groen is …

 

Advertenties

Een nieuwe lente …

… een nieuw begin. Een afgetrapte opener, maar ik ben te moe en te soezerig om iets originelers te verzinnen.

De afgelopen dagen was het fantastisch weer. Onmogelijk om stil te blijven zitten. En hoewel ik ook wel weet dat het nog te vroeg is om al van lente te gewagen (zelfs die eerste zwaluw is bij mijn weten nog niet gearriveerd), kriebelt het toch. Op mijn handen gaan zitten helpt niet, dus ben ik maar aan de slag gegaan.

Uiteraard eerst eens flink de grond aanhakken en ongerechtigheden verwijderen. Snoeien hoeft nog niet, behalve de vlinderstruiken, maar daarvoor is het nog te vroeg. Op één sierappelboompje, twee bellenboompjes en één struikje winterheide na, is alles ready, willing and eager.  Voor zoveel gretigheid is een aanmoedigingspremie op zijn plaats, dus de strooivoedselvoorraad is ook al aangesproken.

Langs de schutting had ik vorig jaar al één klimmer geplant (een trompetbloem), die ook steun kon zoeken bij de voorgevel van het tuinhuis. Benieuwd of die dit jaar al bloem zou dragen. Volgens wat mij beloofd is, zou dat zeker het geval moeten zijn.
Bleven nog drie kale panelen over. Daar zijn een bosrank, een kamperfoelie en een winterjasmijn voor aangeschaft. Laatstgenoemde is nog maar een spriet hoog, maar heeft toch al twee bloempjes en een paar knopjes.

De eerste schalen zijn gevuld met primula’s, klokjes en een veenbessenstruikje dat de kerststukjes overleefd heeft. Ik heb me echt moeten afjagen om die daar in te krijgen, want de bijtjes hingen al hongerig boven mijn handen te zoemen. Zodra ik een paar centimeter afstand nam, doken ze in de bloemkelkjes.

De vijgenboom die vorig jaar nog in een kuip stond, heeft een vaste stek gekregen in volle grond. Zijn plaats is ingenomen door een zachtroze camelia.

Een citroenvlindertje en (vermoedelijk, maar niet zeker wegens te snel weg én de zon in mijn ogen) een gehakkelde aurelia dwarrelden ook al door de tuin. Een aardhommel en een paar wespen zijn ook al even poolshoogte komen nemen en ik heb al maar de vliegenramen en lintengordijnen boven gehaald, want Jeppe heeft gisteravond al zwaar geïrriteerd achter een “ronker” aan gezeten.

En nu ga ik me in het tuinsalonnetje gooien en met een zelfvoldane smile op de lippen genieten van een fris drankje. Want daar is het tenslotte ook een beetje om te doen: kijken naar al dat moois en blij zijn dat je – moe, gewassen en gekamd – een kussen onder je kont hebt …

Just one of those days …

’t Was vandaag weer zo’n dag! Om 5u “moest” ik zonodig en ik had niet het gevoel dat ik nog in slaap zou komen. Dan maar naar beneden. Maar na een uurtje kreeg ik het wat fris en dacht ik dat het tóch nog zou lukken om een paar uurtjes te slapen. Terug naar boven, maar wel de gsm-wekker gezet op 8u, want ik had om 10:15 een afspraak.

Ik moet direct weer in slaap geraakt zijn en beginnen dromen. Vraag me niet van wie die kleine was waar ik mee op mijn arm rondgezeuld heb, want ik herkende er alleszins geen van mijn kleinkinderen in. Ik had ook de indruk dat er algemene chaos was, maar vraag me niet waarom. Maar op een gegeven moment was ik die uk dus kwijt.

Grote paniek! Iedereen aan het zoeken, op de onmogelijkste plaatsen. Opeens begon er een telefoon te rinkelen. De vaste lijn was het niet, mijn gsm ook niet, die van Manlief ook niet (zou al een wereldwonder zijn, want die batterij is meestal plat). En dat rinkelen ging maar door … tot ik doorhad dat het de wekker was. 😳 Ik ben als een zombie uit bed gekomen, op één of andere manier toch beneden geraakt zonder te verongelukken, maar mottig dat ik was! En een halfuur daarna voelde ik nog die paniek in mijn lijf.

Eten, de tafel afruimen, de hond uitlaten, dan met de hond naar de hondenschool want de hondenchiropractor kwam voor de halfjaarlijkse “sportcheck up” (vooral voor de competitiehonden, maar iedereen mag komen). Dacht ik. Kijk, ik kom niet graag te laat op een afspraak, maar een maand op voorhand komen is ook een beetje té, he? 🤗

Ik ben dan na de middag maar een beetje in de tuin gaan prutsen. De waslijn uitgevouwen zonder ongelukken, de was opgehangen en een stuk van de tuin gehakt, gewied en aangeharkt. Morgen weer een stuk. Ik doe het in partjes zodat ik geen ruzie krijg met mijn rug. Dan blijft tuinieren leuk.

Was ik het onkruid aan het uitrapen. Goh, hier ligt nog een steen tussen de planten. Deuh … een beschimmelde dr*l van Jeppe. Kijk, dààr draag ik dus werkhandschoenen voor, he.

Jeppe was thuis, maar bleef om é.o.a. reden liever binnen. Op de duur kwam hij toch eens kijken. “He, vrouw, waarom trek jij al die mooie bruine plantjes uit? Wacht, ik help even. Als je die water geeft, groeien die terug”. Dat kon er ook nog maar bij … 😏

Een uurtje natuur …

De dagen beginnen vroeger en vroeger. Tenminste, het daglicht is elke dag een beetje vroeger van de partij. Een paar weken geleden had de kerkklok al acht slagen laten horen en dan was de lucht nog behoorlijk donker. Vanmorgen haalde ik de rolluiken op iets na halfacht en de straatlantaarns hadden allang het monopolie niet meer. Leuk!

De voormiddag was nog voornamelijk gevuld met taken allerlei, plus (en dat vind ik geen taak, maar een heerlijk moment) een fikse wandeling met Jeppe. We kregen het gezelschap van basset Bengel en zijn vrouwtje en met z’n vieren genoten we van de zon en de toch wel strakke koude wind in onze gezichten.

Terug thuis had ik helemaal geen zin in een bord snert. In de plaats zette ik een eerste “kouwe pla” op tafel. Die erwtensoep komt heus nog wel eens van pas de eerstvolgende weken, maar vandaag was ik helemaal in lente-modus.

Na de middag hield de zon stand, ondanks de eerder sombere voorspellingen van de weermannen en -vrouwen gisteren. De vaat werd gauw geklasseerd (werk loopt niet weg) en Manlief, Jeppe, ikzelf, onze kijkers en fototoestellen werden in de auto geschikt. Ons vaste ritje vanaf Perkpolderhaven, langs de Zeedijk tot Zeedorp, dan richting Hengstdijk en zo naar huis. De tellertjes moesten hard werken, want er was heel wat te zien: brandganzen, kolganzen, grauwtjes, smienten, wulpen (dit jaar is het jaar van de wulp), scholeksters, bergeenden, … We kwamen ogen tekort.

Het weekend van 16/17 februari worden er voor Sovon weer ganzen en zwanen geteld en, de ervaring van de midwintertelling indachtig, reden we even bij de doe-het-zelf langs om een ramenwissertje aan te schaffen. De ruitenwissers van de auto hebben namelijk de onhebbelijke gewoonte de zijramen over te slaan. Gevolg: als het regent, is het moeilijk om zijdelings te kijken of er ergens groepen vogels zitten. Met dat “aftrekkertje” kunnen we af en toe wat meer zichtbaarheid creëren (hopen we). Terwijl Manlief die aankoop voor zijn rekening nam, stak ik snel de straat over naar het Parkje Hof te Zande om mijn belofte van vorig blogje na te komen.

Een wit-met-groen vasttapijt bedekt “kamerbreed” het bosgedeelte van het parkje.

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (1)

Niet verwonderlijk dat ik vorige week vanaf een afstand dacht sneeuw tussen de bomen te zien, toch?

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (3)

Tussen de tienduizenden sneeuwklokjes dienen zich reeds andere voorjaarsbloeiers aan. De grote witgeaderde bladeren zijn van de gevlekte aronskelk.  Nog even wachten en zij laat ook haar bloemenpracht zien.

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (2)

Wie wordt nu niet vrolijk van zo’n helder ruikertje? Ik anders wél!

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (5)

Nog geen nieuwe lente …

… maar alvast een nieuw begin.
Al hangt de lente toch écht wel al een beetje in de lucht, soms zelfs letterlijk. De ochtenden zetten vroeger in en ’s avonds is het al een vol uur langer licht.

Twee weken geleden zag ik op een wandeling al wilgenkatjes en hoorde (en zag) ik een grote bonte specht roffelen. Deze week kon de extra sneeuw niet verhinderen dat een groene collega zijn hinnikende lachje liet horen.

De vogels in de tuin vechten steeds minder om het eten en steeds meer om de vrouwtjes. En deze namiddag was ik getuige van de eerste verleidingsmanoeuvres van een buizerdtarsel rond de boom waar een stevige buizerdvrouw in zat. Eerst speelde ze nog een beetje hard to get, maar na een paar minuten was ze toch al in voor een kort duovluchtje, vreugde(?)kreetjes incluis.

En toen ik een paar dagen geleden met hond Jeppe een rondje maakte richting Zandehofparkje, dacht ik eerst dat er nog flink wat sneeuw was blijven liggen onder de bomen. Maar dichterbij gekomen, bleken het duizenden sneeuwklokjes te zijn. Deze week maar eens van de voorspelde zonnige momenten gebruik maken om op fotojacht te gaan …

Making plans …

In dit blogje maakte Djaktief een lijstje van projectjes (ze wil het niet echt “goede voornemens” noemen) die ze wel ziet zitten voor 2019. En ze vraagt er meteen achter of haar lezers ook zoiets in gedachten hebben. Zo’n lijstje lijkt me ook aangenamer dan “goede voornemens”. Als daaruit iets niet in praktijk omgezet wordt, voelt het veel minder aan als een mislukking en meer iets om dan volgend jaar naar uit te kijken.

De rust lijkt dit jaar eindelijk echt neer te dalen ten onzent. In elk geval binnen in huis moet er niets méér gebeuren, dan de gewone dagdagelijkse dingen. Buiten staat de herbestrating om het huis nog op het programma en de constructie van een zonnekamer, zoals dat dan mooi heet. Maar dat hoeft niet zo veel invloed uit te oefenen op onze plannen. Tijd dus om een paar projectjes op poten te zetten.

Kijk eens naar het vogeltje

Om te beginnen zijn wij nu (bijna) officiëel Sovon-tellers van ganzen, zwanen en ander waterwild in een gebied dat ons eerstdaags door Sovon wordt toegewezen. Wat mij er aan doet denken dat we tegen 16 februari wel een mailtje van hen moeten krijgen, of we kunnen onze tellingen niet invoeren. In de gaten houden!

Tijdens het weekend van 12 – 13 januari ging de jaarlijkse midwintertelling door en mochten we al eens “proeftellen” samen met een geroutineerde medewerker. Het was koud en vooral heel erg nat. We waren doorweekt tot op het vel, want net toen het begon te hozen zagen we een gemengde groep van wel 6-700 ganzen en die moet je per soort tellen. Dat duurde tot de bui over was en wij dropen alsof we met kleren en al onder een koude douche gestaan hadden. Maar ach, het was dan ook een midWINTERtelling, he? De nood aan handtellertjes liet zich allengs voelen en dus hebben we die nu klaar liggen voor onze eerste (hopelijk van vele) solotochten.

Kijk eens naar het vogeltje (bis)

… en zeg “cheese“. Mijn eerste Nikon had ik bijeen gekwist bij Leven en laten leven zaliger. Dat was een superleuk toestel, zonder automatische instellingen evenwel, maar dus mét het voordeel dat je na een tijdje “vanuit de buik” je belichtingstijd, diafragma, … kon instellen. Als je maar genoeg oefende en dat deed ik.

Intussen zijn we al vele digitale stappen verder en de toestellen van vandaag kunnen zowat àlles behalve een maanraket lanceren. En wat doet een mens als hij weinig tijd heeft? Altijd maar op de automatische stand werken. Je zou er op de duur al dat buikgevoel bij verliezen en dus is het hoog tijd om mijn technische kennis over mijn huidige toestel (nog altijd Nikon) bij te schaven en me te verdiepen in de slimme en/of linke trucjes van (beroeps)natuurfotografen.

Derhalve heb ik me nu geabonneerd op “Natuurfotografie” en kan ik ook dagelijks online tips opvissen via hun smoelenboekpagina. Dat resulteert dan in naarstig lezen en noteren op momenten dat ik eigenlijk in bed zou moeten liggen, maar dat dat toch geen zin heeft wegens klaarwakker.

Als een vis in het water

Het zwemmen was er sinds voorjaar 2018 een beetje bij in geschoten. Hoewel net dié bezigheid tijdens warm en héél warm weer aanlokkelijk zou moeten zijn, zag ik tegen de verplaatsing op als tegen een berg. Zelfs toen het openluchtzwembad aan het eind van onze straat open ging op 1 mei, kwam het er niet meer van. Wist ik toén veel dat dat één van de tekenen aan de wand was dat er iets niet in orde was met mijn motortje. Of liever: met de brandstofleiding er naartoe. Na de herstelling moest ik terug een beetje “in rodatie” komen, dus bleef ik de rest van het jaar op het droge.

Eergisteren ben ik terug het water ingedoken in het zwembad van Hulst. Een noodoplossing, want eigenlijk vind ik het er niet zo heel erg leuk. Baantjes trekken wordt er flink bemoeilijkt omdat ze er ter hoogte van de overgang naar het diepe een dwarskoord in hangen. Moet je daar elke keer onderdoor óf je kiest zoals de meesten (die zijn met 4, mij incluis) om te keren achter het koord en kortere baantjes te zwemmen. Wat dan weer het probleem oplevert dat je bij het keren geen afstoot hebt. Nog 3 maanden en “de Honte” gaat weer open…

Kijk, dit lijstje vind ik nu net de goede lengte hebben. Méér moet dat niet zijn. Hopelijk wordt het ook niet minder.