1000 vragen aan jezelf (32)

581. Hoe kun je het voor jezelf simpeler maken?
Ik kan nog wel het één en ander bedenken, maar dat lukt altijd maar voor een korte periode. Me niet van alles in mijn mandje laten schuiven door anderen, bijvoorbeeld.

582. Waar huil je in stilte om?
De gemiste jaren met de (klein)kinderen, door allerlei misverstanden.

583. Heb je ooit een liefdesbrief geschreven?
Nee, we werkten samen. Hij heeft me eens knettergek gemaakt door me voortdurend op te bellen, terwijl mijn telefoon in een lade verstopt zat en als revanche heb ik de voering van zijn vestmouwen aan elkaar geregen. Langs de binnenkant, dat was nog niet eens zo eenvoudig.

584. Heb je ooit een liefdesbrief gekregen?
Als antwoord op hierboven heb ik dan weer eens een halve dag naar mijn lunch mogen zoeken …

585. Geef je altijd aan een goed doel?
Nee. We kiezen elk jaar (of om de 2 jaar) iets uit, de éne keer in de humane sfeer, de andere keer dieren/milieu en die mogen dan op ons rekenen.

586. In hoeveel wereldsteden ben je geweest?
Brussel, Amsterdam, Parijs.
Barcelona, al heb ik er niks van gezien, want ik ben het vliegveld niet af geweest tijdens mijn repatriëring.

587. Welke kledingtrend van vroeger vind je nu echt lachwekkend?
Superkorte rok met daarover een lang vest. Net of je hebt snel “iets” over je ondergoed aangetrokken toen je je verslapen had …

588. Is je basishouding positief?
Jawel.

589. Hoe rijk zou je willen zijn?
Genoeg om toe te komen (en ik heb niet zoveel nodig) en niet zoveel dat ik er slapeloze nachten van heb.

590. Mag je liegen om iemand te beschermen?
Die vind ik moeilijk. Help je die persoon wel écht met die leugen?

591. Wat heb je onlangs tweedehands aangeschaft?
Een boek dat nieuw uitverkocht was.

592. Wat is nep beter dan het origineel?
Ik kan zo gauw niets bedenken.

593. Luister je goed naar je lichaam?
Luisteren wél, maar of ik er altijd rekening mee hou?

594. Van welk beroep begrijp je eigenlijk niet wat het precies inhoudt?
De meeste beroepen waarvan men de naam “vertaald” of afgekort heeft (om te verhullen dat het lege worsten zonder vel zijn)

595. Wat klopt er niet als je nu om je heen kijkt?
Heb je even?

596. Wat is je wens voor de mensheid?
Politici met gezond verstand (al weet ik dat dat meer een utopie dan een wens is).

597. Zoek je gezelschap op als je je alleen voelt?
Nee. Alleen is iets anders dan eenzaam. Je kan eenzaam zijn op een feest met 500 gasten. Je kan genieten van de rust en stilte als je alleen bent.

598. Van welke ‘viezige’ geur kun je heel blij worden?
Ik heb nagenoeg geen reukzin. En àls ik iets ruik, is het vaak een geur die er – gelukkig -niet is. In stress-situaties is er nog wel eens “stront aan de knikker” of er staat frituurolie aan te branden. Oh, en ik loop soms uren te zoeken of er ergens iets aan het smeulen is. Blij? Nee, dat word ik er niet van …

599. Wanneer had je voor het laatst kriebeltjes in je buik?

600. Hoe vaak zet jij je telefoon uit?
Ik zet alleen het geluid uit. Als je in noodsituaties nog eerst een smartphone moet opstarten en dan nog je code invoeren, is het kalf verdronken vóór je aan het dempen van de put kan denken.

Ik wist het, he …

Speciaal voor week 26 van DÉ challenge had ik mijn best gedaan om de allerlaatste zomerblinkers in onze tuin voor de lens te halen. En toen ik aan vorige blogje begon vond ik ze niet meer. Weer eens de schijf van mijn camera gewist zonder de foto’s naar de pc te kopiëren? Gelukkig niet. Maar wél in de verkeerde map gezet. Zo kan je lang zoeken.

En omdat ik al een tijdje gewrongen zat met de layout van mijn fotoblog, heb ik me daar ineens ook eens op gegooid. Ik vind dat altijd zó moeilijk kiezen, vooral omdat je het effect wel even op voorhand kan testen, maar de gebruiksvriendelijkheid niet. En dus staan de laatste kleuren van deze zomer voor de verandering eens op dat blog. Zo komen jullie daar ook eens. Met deze link komen jullie natuurlijk meteen bij de juiste beelden, maar vanuit de home-pagina kan je gewoon een foto aanklikken en je komt in de reeks die daar achter schuil gaat.

Trouwens, daar gaat binnenkort nog wel é.e.a. veranderen en bij komen. Ik heb een Photoshop cursus gekocht. En Manlief deed mij een lesproject aan de hand: Terschelling. Een bloemlezing uit al het beeldmateriaal dat we in de loop der jaren daar verzameld hebben. Maar niet elke dag gaan kijken vanaf nu, hé. Het zijn veel foto’s, een dikke cursus en een klein geduld …

Groenten om te vergeten …

De stoom die net uit mijn oren kwam, begint te vervagen. Nee, de verwarming staat nog niet zo hoog dat ik zou verdampen als ik er zou op gaan zitten (wat praktisch gezien niet eens kàn). Ik bekeek terloops even een filmpje op de site van NOS.nl (jammer genoeg laat de link zich niet kopiëren) en zelfs zonder naar het getater te luisteren (het geluid stond uit) kreeg ik het al Spaans benauwd.

Groenten modificeren om verspilling tegen te gaan … Écht of wat …? Deftig leren koken zou misschien ook al helpen, denk je niet?

Eerst iedereen zot proberen maken met “bloemkoolrijst” en “broccolirijst”, of courgettenlinguini (is nog het minst erge) en dan die bloemkool en broccoli gaan modificeren omdat anders de stelen overschieten. Terwijl je die perfect in de soep kwijt kan.
Sla (mis)kweken zodat de bladeren preciés passen onder een hamburger. Hoe bedénk je het? Dat slablad kan je perfect in twee scheuren en overlappen. Heb je meteen nog extra vitamientjes.

Ooit heb ik me ongans gelachen toen ik hoorde dat men overwoog vierkante tomaten te kweken omdat dat beter stapelde. Wist ik veel dat er écht zo’n zotten rondlopen!

Tot de heren tv-koks begonnen voordoen hoe je uit een aardappel van die perfecte tonnetjes kan snijden. Dat er meer afval overbleef dan eten, speelde geen rol. Dat ze die dan stoomden tot ze er uit zagen als plastic speelgoed en smaakten als bevroren rapen, ook niet. Dat opeens iedereen om “vastkokers” zou beginnen gillen om ook van die nutteloze toeren uit te halen, vonden ze een groot succes.

Maar ík wil “mousse patatten” (soms zijn ze vér te zoeken en ze smaken naar niets meer), normale bloemkool en broccoli, grote én kleine slabladen, kromme komkommers en wortels in idiote vormen waar je je een breuk om lacht. En tomaten die je niét kan stapelen. Want die onderste zien er dan toch uit als een bloedvlek …

1000 vragen aan jezelf (30)

541. Houd je een dagboek bij?
Mijn blog komt het dichtste in de buurt (al zijn er perioden dat ik gewoon meedrijf met de stroom, zoals nu met die challenges).

542. Wie staan er op je favoriete foto?
Mijn gezin.

543. Voel je je vaak onnodig schuldig?
Die tijd hebben we wel gehad.

544. Wat vind je het leukste aan de zomer?
Lange dagen.

545. Wat kun je het makkelijkst missen?
Kiespijn.

546. Hoe verwen je jezelf?
Dat hangt er een beetje van af. Dat kan een boek zijn, of een leuk nieuw kledingstuk. Een bosje bloemen. Gewoon wat me-time.

547. Wat is je favoriete vervoersmiddel?
De benenwagen.

548. Ben je blij dat je ergens van af bent?
De trillingen en het fijnstof van de dagelijkse urenlange file aan de Kennedytunnel. Zowel mijn wasgoed als mijn longen zijn er een stuk op vooruit gegaan.

549. Wat denk je s’ochtends als eerste?
Welke dag is het vandaag?

550. Wat herinner je nog van de kleuterschool?
De avond van de eerste dag. Mijn moeder werd gelijk op het matje geroepen bij de non die het eerste kleuterklasje onder haar hoede had. Ze beklaagde zich erover dat ik niet luisterde als ze me riep. Komt er van als je een kind van 2,5 bij zijn officiële naam roept in plaats van de naam die ze thuis gebruiken …

551. Welk uitje staat er op de planning?
Op korte termijn: niets speciaals. Dat is vaak inspiratie van het ogenblik. Op middellange termijn: een paar weken Texel.

552. Aard je beter in een dorp of in een stad?
Aan de rand van een dorp. Eén voet erin voor het gemak van alles bij de hand te hebben. En één voet erbuiten om snel in de natuur te zijn.

553. Met welke persoon die je niet persoonlijk kent, voel je je verbonden?
Goh. Daar moet ik zó lang over nadenken, dat het waarschijnlijk “van moetes” is en niet spontaan.

554. Waar houd je je aan vast in moeilijke tijden?
Aan de overtuiging dat voor elk probleem ergens een oplossing is, en dat het een kwestie van geduld en goed nadenken is om die te vinden.

555. Ben je lief voor jezelf?
???

556. Wat houdt vriendschap voor jou in?
De soort vertrouwelijkheid waarbij je urenlang in stilte samen kan zijn zonder dat het onbehaaglijk wordt.

557. Door wie ben je onlangs verrast?
Hier kan ik inmiddels de vraagtekens vervangen door “mijn garagist”. Ik ging vanmorgen bijna onderuit toen ik zijn recentste factuur in handen kreeg. Zonder noemenswaardige verschillen met het nazicht van vorig jaar, “mag” ik nu ruim het dubbele betalen. Mogen is niet moeten, he? Wordt wél vervolgd …

558. Durf je vragen te stellen?
O ja. Maar wie durft er op antwoorden?

559. Heb je dingen op voorraad die je zelf nooit eet of drinkt?
Nooit is veel gezegd. Maar er zijn wel dingen hier in huis waar ik zelden aan kom: chips, bier, chocolade, zilveruitjes (ik geef de voorkeur aan zoetzure augurken), …

560. Leg je jezelf zelfverzonnen regels op?
Er zijn al regels genoeg. Waarom zou ik er zelf nog verzinnen?

1000 vragen aan jezelf (29)

521. Van welke documentaire was je onder de indruk?
Met terugwerkende kracht: voor één keer geen documentaire, maar een film. Contagion . We hebben hem een keer getoond aan de studenten tijdens een veiligheidsdag met als thema besmetting. Wisten wij veel …

522. Ga je altijd je eigen gang?
Nee. Mijn vrijheid houdt op waar die van anderen in het gedrang komt. (Maar soms loont het weleens om je kont tegen de krib te gooien 😉 )

523. Hoe ver heb jij je verleden achter je gelaten?
Hoe ver kan je je verleden achter je laten? Vaak heb ik een hele periode dat ik er niet meer aan denk. Maar dan gebeurt er iets, of ik vang iets op dat mij terugvoert en dan zit ik er weer middenin. Vroeger panikeerde ik dan. Nu laat ik het over me heen komen, dan is het het rapst voorbij.

524. Wat zou je eigenlijk niet meer moeten doen?
Me ergens druk in maken.

525. Houd je van klassieke muziek?
Soms wel, soms niet. Hangt van de stemming af. Ik luister wel veel minder muziek dan vroeger. Eender welke muziek.

526. Hoe opgeruimd is het in jouw hoofd?
Zoals in huis, he. Op regelmatige basis wordt er eens grondig schoongemaakt. En binnen de kortste keren ligt er weer stof en rommel …

527. Welk gedicht vind je heel mooi?
Ik kan er niet zo direct één aanduiden. Maar ik heb een boontje voor het werk van Herman de Coninck en Judith Herzberg. Van die laatste heeft Herman van Veen een prachtig intimistisch gedicht opgenomen op zijn album met het Rosenberg Trio: Je zoenen zijn zoeter

528. Ben je een goede verliezer?
Ik heb minder moeite met het verliezen van een bordspelletje dan als bijvoorbeeld mijn favoriete sportteam verliest. Maar als die er een potje van maken, dan kan ik ook van de weeromstuit de tv uit zetten en iets anders gaan doen.

529. Wie zou jou moeten spelen als je leven werd verfilmd?
Dat wil ik niemand aandoen. Tenzij … nee, toch niet.

530. Hoelang heb je nodig om je klaar te maken voor een feestje?
Half uurtje. Ik ben tenslotte maar 1m52.

531. Wie is je rolmodel?
Heb ik een rolmodel? Ik geloof het niet. Er kruipt veel tijd en moeite in jezelf uitvinden, maar dan ben je ook wie je bent.

532. Zou je iets stelen als je er niet voor zou worden gestraft?
Nee.

533. Past je naam bij je?
Pfff … Geen idee.

534. Wat is het grootste verschil tussen jou en je partner?
Mannetje-vrouwtje. Verder liggen de kaarten kort bij elkaar. Alleen: hij doet langer over een keuze dan ik. Op een gegeven moment moet je gewoon doorpakken. Je kan zolang aarzelen tot er geen keuze meer is.

535. Welke gekke eetgewoonte heb je?
Geen, denk ik. Ik lik mijn bord niet uit, ik eet de soep niet met mes en vork, ik hou mijn boterham niet onderste-boven, ik knabbel geen figuurtjes uit de kaas, …

536. Als alles mogelijk was: welk dier zou je willen hebben als huisdier?
Onze Jeppe. Maar als alles mogelijk is, dan graag ook onze vorige schatten erbij. Eén meute en wij daar tussenin.

537. Op welke vraag wist je onlangs geen antwoord?
Op vraag 535.

538. Wat is de allerbeste uitvinding geweest?
Het warm water?

539. Als je moest emigreren, naar welk land zou je dan gaan?
Been there, done that. Het was de best haalbare keuze. Vroeger zou ik voor een onbewoond eiland gegaan zijn, maar met die stijgende zeespiegel …

540. Waar zoek je een film op uit?
De kortste duur. Ik ben geen filmmens.

1000 vragen aan jezelf (28)

501. Laat je je graag verrassen als je uit eten gaat?
Jaaaahhh!!! Ik speel niet graag op safe. Als er iéts op de kaart staat wat ik niet ken, dan moet ik het proberen. Kan goed zijn dat het tegenvalt, maar dat weet ik dan ook weer.

502. Wat is je beste besluit in je carrière?
Het was natuurlijk vanuit een luxe-positie als vastbenoemde, maar als het “vuur” eruit was, vroeg ik een overplaatsing. Nieuwe uitdaging, nieuwe kansen.

503. Wat is je favoriete bloem?
Moeilijke keuze voor een bloemenliefhebber. Maar de wilde lelie die op Corsica bloeit, heeft mij mijn blog-pseudoniem bezorgd. Dat zal wel iets zeggen.

504. Zou je onder hypnose te brengen zijn?
De meeste mensen hebben een totaal verkeerd beeld van hypnose. Ze stellen zich dan iemand voor die als een strijkplank door de lucht zweeft of zich voor een volle zaal uitkleedt. Onzin!

Een goede hypnotiseur brengt je in een (wakkere!) staat van ontspanning, waardoor je je innerlijke weerstand tegen bepaalde barrières opgeeft. Maar er worden nooit morele grenzen verlegd want wat je in bewuste toestand niet wil doen, doe je onder hypnose ook niet. Je hoort bijvoorbeeld geluiden van buitenaf, maar je geest doet daar niets mee. Bijvoorbeeld: buiten loopt iemand de sterren van de hemel te vloeken. Normaal zou je je daar een idee over vormen. Nu registreer je dat, maar je doet er niets mee.

Je sluit je op in een cocon waar je alleen bent met jezelf en de stem van de hypnotiseur. Die vraagt je op zoek te gaan naar de bron(nen) van je probleem en leidt je doorheen het proces om die bron(en) te neutraliseren. Maar dat doe je dus wel zélf, want niemand kan dat voor je doen. Het ontbrak je eerder enkel aan de moed om het probleem te doorgronden of om de oorzaak (die bij jezelf of daarbuiten ligt) aan te pakken. Je wordt er bij herhaling van overtuigd dat je het aankan, dat je het aandurft en dat je in jezelf alles beschikbaar hebt om dat te doen.

Eigenlijk is een hypnose gewoon een geleide meditatie, die je op moeilijke momenten bij jezelf kan herhalen om je er doorheen te helpen.

505. Wat moet je hoognodig weggooien?
Een bordje waarvan ik net ontdekte dat er een barst in zit. Ik had het vorige week in de microgolfoven gezet (mocht volgens de verkoopster) en ik hoorde een ping!-geluid. Toch zag ik er niets verkeerds aan. Maar toen ik het net stond af te drogen hoorde ik de barst “knarsen”.

506. Welke buitenlandse stad zou je graag willen bezoeken?
Barcelona. Gaudi …

507. Draag je vaak lippenstift?
Soms, maar niet vaak. Ik moet daar heel zuinig mee omspringen, want de huid van mijn lippen is zo dun dat ze binnen de kortste keren afbladdert als oude verf.

508. Wat is je favoriete taartje?
Pasteís de nata

509. Bezoek je wel eens een kerkhof?
Ja. Ook op vakantie. Daar kan je soms een hele geschiedenis van een gemeenschap aan aflezen. Vooral omdat wij graag eilanden en kuststreken bezoeken. Dan vind je soms de bemanning van een visserschip dat in een storm vergaan is, of een duidelijke verwijzing naar een conflict dat ooit die kleine gemeenschap verdeeld heeft een dreiging die van overzee kwam …

510. Hoeveel wil je maximaal uitgeven voor een goede fles wijn?
Laat het duidelijk zijn: goede wijn behoeft geen krans in de vorm van een duizelingwekkend prijskaartje. We zijn ooit door iemand uitgenodigd voor een etentje. Er werd een fles ontkurkt die qua prijs het dure vijfgangenmenu veelvoudig overtrof. En ik vond hem niet lekker.

511. Hoe zou je je kledingstijl omschrijven?
Ik zou het met een groot woord eclectisch kunnen noemen, maar de waarheid is prozaïscher: “wat voor weer is het + wat ga ik vandaag doen + wat zit dan het comfortabelste”.

512. Wat is er terechtgekomen van je tienerdromen?
Ik heb (on)bewust die periode in een oude koffer op zolder gezet (en vergeten mee te verhuizen). Toen de sloten van die koffer dicht klikten, heb ik nieuwe dromen gemaakt. En daarvan zijn er een deel bewaarheid en een deel bleek te hoog gegrepen. Er zijn er ook nog een paar die ik behoedzaam van jaar naar jaar meeneem, omdat een droom een dierbaar goed is op zichzelf.

513. In welke zee heb je voor het laatst gezwommen?
Ik zwem niet in zee. Daarvoor ben ik veel te onervaren als zwemmer. Ik ben al blij dat ik tegenwoordig niet meer kopje onder ga als ik een tegenligger zie bij het baantjes trekken in het zwembad.

514. Kook je vaak uit pakjes en zakjes?
“Uit pakjes en zakjes koken” is nog iets anders dan een ingrediënt uit een pakje gebruiken om een vers gerecht op smaak te brengen, bijvoorbeeld. Of omdat een bepaald ingrediënt hier niet vers te verkrijgen is. Basmatirijst kan je hier ook niet vers bij de boer halen, dat koop je in pakjes. En tegenwoordig koop ik vaak van die soep-verspakketten. Daarvan kan je ook zeggen dat het “in een pakje zit”, maar het is een doos met net dié groenten en kruiden die je nodig hebt om een pan soep te maken voor, zeg maar, 4 borden.

515. Waar voel je je geborgen?
Thuis. Maar ook buiten, aan het water, in de stilte van de natuur.

516. Wat is je beautygeheim?
Niet te vaak in de spiegel kijken.

517. Ben je soms streng voor jezelf?
O ja. Maar ook heel vergevingsgezind.

518. Welk verhaal gaat al jaren rond in de familie?
Ik neem aan dat bedoeld wordt een verhaal over mij? Dan vertellen ze dat alleen achter mijn rug, dus ik weet het echt niet.

519. Wanneer ben je voor het laatst een hele dag in de buitenlucht geweest?
Gisteren.

520. Hoe vaak schrijf je met de hand?
Dagelijks.

1000 vragen aan jezelf (27)

481. Bij welk tv-programma zap je meteen verder?
Eender wat waar die Derksen zichzelf interessant zit te vinden. Dan kijk ik nog liever reclame voor waspoeder …

482. Wanneer heb je voor het laatst iemand voorgelezen?
De voorlaatste keer dat de kleinkinderen kwamen logeren. De laatste keer waren ze zo moe dat ze sliepen vóór ik het boek vast had.

483. Ben je goed in smalltalk?
Nee. Dan zwijg ik liever. Smalltalk is zo echt iets voor mensen die bang zijn voor stilte. We zijn ooit eens met mijn schoonzus en schoonmoeder gaan wandelen. “Oh, hoort eens hoe stil dat dat hier is! Zó stil!” “Ja, dat vind je nergens meer , he? Zóóó stil” En dat maal 100 …

484. Welk nieuws greep je onlangs enorm aan?
Het recentste klimaatrapport, in combinatie met de beelden van de overstromingen en bosbranden. Het is al bijna 50 jaar dat we verwittigd worden dat er van alles moet veranderen. Om de paar jaar wordt ons gezegd dat de tijd dringt. 5 vóór 12. 2 vóór 12. Ik ben van nature geen zwartkijker, maar volgens mij is het intussen 10 na 12.

485. Welke taal zou je graag kunnen spreken?
Ik heb 2 jaar Spaans gevolgd (en met succes afgerond) in avondonderwijs. Maar omdat ik het al jaren niet meer spreek of lees, is het zo goed als weg. En ooit ben ik – ook in avondonderwijs – begonnen aan een cursus gebarentaal. Maar toen veranderde mijn werksituatie waardoor ik ’s avonds echt de puf niet meer had om dàt er nog eens bij te doen. Vind ik nog altijd jammer!

486. Kun je bellen blazen van kauwgum?
Ik ben niet van het herkauwen, dus nee.

487. Wat was je favoriete verjaardag?
???

488. Wat is je stopwoordje?
Dat weet ik dus niet, dus …

489. Kun je je makkelijk in tekenfilms inleven?
Nee, dus …

490. Zoek je je wasmiddel uit op geur?
Nee. Zelfs niet op merk. Uiteindelijk komt het allemaal uit hetzelfde vat. Bovendien heb ik geen reukzin.

491. Is het gras altijd groener bij de buren?
Ik zou het niet weten. Ik heb niet de gewoonte om over de schutting te loeren. Uit het raam boven kan ik wél zien dat de tuin van de buren inmiddels zó vol speeltuigen staat, dat de kleine mannen geen plaats meer hebben om te vallen. Laat staan dat er nog gras kan groeien …

492. Wat is je favoriete gezonde snack?
Stukje fruit of rauwe groente. Maar ik ben niet erg van het (gezond) snacken.

493. Hoe stevig is je handdruk?
Stevig. Niet dat ik iemands handen fijn knijp, maar stevig. Ik ga dubbel over mijn nek van “slappe pollekes”. Precies of je hebt een pakske gesmolten boter vast. (Die heb ik gepikt, hoor. Ik geloof dat dat uit een interview met Yvonne Lex komt)

494. Schrijf je vaak dingen op om ze beter te kunnen onthouden?
Oh ja. Boodschappenlijstjes, he. En dan sta ik in de winkel en het briefje ligt thuis. Maar tóch heb ik dan meestal wel alles bij, gewoon door het opschrijven.

495. Waar heb je voor het laatst ‘ja’ tegen gezegd?
Op de vraag of het vandaag maandag is. (Ik werk op voorhand aan dit blogje)

496. Wat is je favoriete maaltijd van de dag?
Tegenwoordig de broodmaaltijden. Omdat ik met miserie zit aan mijn maag en regelmatig al over mijn nek ga als ik warm eten ruik (voor zover mogelijk, meestal is die geur dan nog vervormd ook).

497. Val je weleens in slaap voor de tv?
Hangt af van het programma. De laatste tijd wel vaker. Dat zegt vooral veel over de programma’s.

498. Hoe erg is je verzamelwoede?
Manlief en ik hebben er jaren over gedaan om àlle Maigrets (in de Bruine Beertjesreeks) en alle Agatha Christies tweedehands op de kop te tikken. Bij de Maigrets is dat gelukt, op 1 na. Ze liggen nog op de bovenste planken van de boekenkast, maar de lol ging er allengs af. Ik kan er (nog) geen afstand van doen, maar dat komt nog wel.

499. Houd je je altijd aan je zelfopgelegde schema?
Ik maak geen schema’s meer. Ik ben met pensioen en leef aan de dag. Het enige waar ik meestal niet omheen kan is de vrijdag. Dan ga ik naar mijn moeder. Maar vooral omdat me dat het handigste uitkomt. Als het anders moet, gaat het anders.

500. Welk kunstwerk heeft grote indruk op je gemaakt?
Ik moet een jaar of 6 – 7 geweest zijn. Mijn grootvader nam me mee naar Antwerpen naar een tentoonstelling in het toenmalige Koninklijke Paleis op de Meir (tiens, is dat daar nog?). We liepen van de éne zaal in de andere zoals te doen gebruikelijk en toen zag ik een doek hangen dat op het eerste zicht gewoon wit was. Maar naargelang je er schuiner tegenover ging staan, zag je een bewegende regenboog verschijnen. Ik ben zeker een kwartier bezig geweest met meer naar links, naar rechts, naar achter, naar vóór te gaan staan. Mijn grootvader kreeg er op het einde zenuwen van, denk ik. Maar nu, 60 jaar later, zie ik dat nog vóór me. Wie dat gemaakt heeft, weet ik uiteraard niet. Maar het was beslist een blijvertje!

Wat me opeens een farce van onze oudste in herinnering brengt. Zo heel af en toe vroegen die gasten wel eens of we naar het Museum voor Schone Kunsten konden gaan. Meestal was dat aan het eind van de zomervakantie. Uitgespeeld en moe verveeld, waarschijnlijk. Oudste was toen goed op weg naar zijn 6de verjaardag. De zaalwachter vond het waarschijnlijk aandoenlijk dat die twee smurfen zo aandachtig naar de schilderijen stonden te kijken (of deden alsof). Het kan ook zijn dat hij het niet vertrouwde, natuurlijk, en dus volgde hij ons.
We passeerden door de Delvaux-zaal en kwamen in de volgende zaal voor een groot doek te staan. Zo te zien had de kunstenaar zich goed geamuseerd met waterpistooltjes en verf. De oudste deed een paar passen naar achter, trok een rimpel in zijn voorhoofd en maakte er een hele studie van. En toen kwam het oordeel: “Dàt kan ik ook!” Ik heb nog net een wegduikende beweging van de zaalwachter gezien en heb zelf een half pakje papieren zakdoekjes in mijn mond moeten stoppen om mijn lach te dempen!

Achterlopen, inhalen, …

Ik ben tegenwoordig best wel “afwezig” op tinternet. Af en toe een bewuste keuze, en indien niét is daar ineens gebrek aan tijd of inspiratie. Of een teveel aan goesting om eerst dat boek uit te lezen waar ik in begonnen ben.
Resultaat: de beide wekelijkse challenges (1000 vragen en de fotochallenge van Saturn9) liggen al sinds half juli op apengapen en het is nu bijna eind augustus.

Aan de éne kant zot om dat allemaal in te willen halen. Aan de andere kant een extra uitdaging om weer “mee” te geraken of op z’n minst iets af te werken waar ik aan begonnen ben. Zoals met dat boek.

Van “heel stillekes” gaat het hier de e.v. dagen misschien wel “heel druk” worden, alvorens weer op een min of meer normaal tempo terug te vallen.

Niemand moet zich verplicht voelen om nu ook als een razende te gaan reageren. Al is dat natuurlijk wel altijd welkom …

Uit de oude doos ..

Als reactie op dit blogje dacht ik terug aan een tekst die ik alweer een ferm aantal jaren geleden, in volle verkiezingsperiode, aan toenmalig minister van mobiliteit Steve Stevaert stuurde. Het was een ietwat ludieke evocatie van mijn ervaringen als tijdelijk rolstoeltoerist, maar wél met een opsomming van de obstakels waar minder fortuinlijke – want permanente – lotgenoten dagelijks mee geconfronteerd worden. Gedurende die zes weken heb ik méér geleerd dat in al de cursussen die ik heb gevolgd als preventieadviseur. Ik heb meermaals voorgesteld bij de inrichters daarvan om de kandidaten als praktijkopdracht eenzelfde traject te laten doen. Bij uitbreiding zou dit héél goede leerstof zijn voor openbare technische diensten en ontwerpbureau’s. Verplichte leerstof!

De wereld vanuit rolstoelperspectief.

Je kijkt al een tijdje uit naar de vakantie. Bij aankomst ter plekke lijkt alles even paradijselijk en dan … knapt er iets en voor je ’t weet, bezie je de samenleving vanuit een heel ander perspectief. Vanuit de laagte vooral. Vanuit het  “daar-kan-ik-net-niet-bij” –perspectief ook. Het overkwam mij afgelopen herfst. Mijn eerste gedachte toen ik zat te wachten op de hulpdiensten: ”Al goed dat het geen arbeidsongeval is. Ik zou als preventieadviseur nogal wat mogen horen!”  En ik had nog meer geluk: ik wist dat ik vroeg of laat weer uit m’n karretje zou opstaan en kunnen rondstappen. En de kers op de taart: ik heb de keerzijde van de medaille gezien en daar héél veel uit geleerd. Een paar van die waarheden waar ik met mijn gezicht ben ingeduwd, wil ik u niet onthouden. Mind you: ik had overal een lieve, bereidwillige “piloot” bij. Sommige mensen moeten solo door  de hele rit.

Neem nu de dagdagelijkse obstakels als je met zo’n rolstoel door het leven rijdt. Het klinkt heel aanlokkelijk om na 4 weken binnen zitten eens “naar ’t Stad” te gaan winkelen bij het zachte oktoberweer van dit jaar. Maar de nacht daarvoor schiet je plots wakker en realiseert je, dat dat niet zomaar kan. Je had namelijk gedacht om aan de nieuwe terminus in Zwijndrecht de metro te nemen. Dat zijn toch van die handige, gastvrije lage drempelmodellen? Alleen jammer dat het perron ter hoogte van de wachthokjes te smal is voor een rolstoel … Maar goed, je moet niet bij de scouts of het leger geweest zijn om je plan te trekken. Je komt op één of andere manier toch aan boord en ter hoogte van het Van Eedenplein duik je de ondergrond in. Voor altijd, want in de metrostations zijn geen liften en ik zie mij –met of zonder begeleider- niet in een rolstoel op een (rol)trap naar het daglicht ploeteren.

Grappig? Om te lezen wel, ja … Om mee te maken: iets waar je de wenkbrauwen bij fronst.

Neem nu de staat van de voetpaden in de stad. Noodgedwongen gingen we via de oude voetgangerstunnel, want daar heb je wel een lift. En dan kom je aan de andere kant boven en het kegelspel begint. Eerst moet je een oversteekplaats vinden. Makkelijk zat. Op veel plaatsen is de stoeprand vanzelf ingezakt. Pas als je bijna uit je rolstoel gekatapulteerd wordt, merk je dat het nieuwe asfalt zo’n 10cm hoger ligt dan de stoep. Je had dat kunnen zien, natuurlijk, maar je was samen met je “duwer” aan het zoeken naar een voldoende brede doorgang tussen de paaltjes op het voetpad. Bovendien moet je het stadsverkeer in de gaten houden, zorgen dat je geen voetgangers aanrijdt, de vuilnisbakken annex sluikstort ontwijken, tussen de hondenpoep laveren … de Dakar is er kinderspel bij. Aan de overkant is een winkelwandelstraat … met kasseien. En wat verder één met arduinen tegels die afhellen naar een roltrap van de metro.

Grappig? Niet als je door mekaar geschokt bent en kramp in je vingers hebt van het bijsturen.

Neem nu de toegankelijkheid van winkels en eet- en drankgelegenheden. Nu ik intussen uit dat vehikel ben, kan ik eindelijk een verjaardagscadeau voor mijn moeder gaan kopen. Op wielen raak je geen winkel in. Soms leggen ze een ramp buiten en denk je: ”Daar kan ik naar binnen”, maar eens over de drempel is er nauwelijks plaats voor een visgraat tussen de schabben. Een rolstoel kan niet langs de kleurige flesjes en geurige potjes zonder een spoor van vernieling (ook op je kneukels!) achter te laten. Zin in koffie? Jammer. Staan de stoelen niet te dicht bij mekaar, dan is het een etablissement met banken. Terug  naar “af”. Tenzij je die éne zaak vindt, waar men de deur al vriendelijk voor je openzwaait terwijl je de bocht nog moet nemen om de ramp op te rijden. De tafeltjes staan heerlijk ver van mekaar, de ober vraagt waar je graag wil zitten en haalt de overbodige stoel weg zodat je zonder problemen plaats kan nemen. Laat ze daar dan nog lekkere koffie hebben ook! Ik kan geen naam noemen want ik heb er niet op gelet. Maar het was op de Wapper. Je kan het niet missen.

Grappig? Tegen die tijd heb je al het gevoel dat je blij mag zijn dat je mag buiten komen!

Ik ben niet groot. Met 1,52 m ben ik wel gewend dat je soms alleen maar kan kijken, maar aankomen niet. Maar als je leven zich op wieltjes afspeelt, betekent dat nog niet dat het soepel bolt. Meestal draait het vierkant. Balies zijn zo hoog dat men je niet ziet zitten. Als je je dagje niet hebt, zit je daar bij sluitingstijd nog. Koeltogen zijn lager maar te breed, zodat je niet bij dat lekkere slaatje kan en genoegen moet nemen met een broodje. Automatische deuren zijn inderdaad stout zoals op de kindvriendelijke stickertjes staat. Net als je eindelijk met je rolstoel over het drempeltje bent, schuiven ze dicht. Met wat geluk ben je nog niet uit het gips, dan voel je de pijn niet zo. Trouwens, de hulp is vlakbij. Het was de schuifdeur van het ziekenhuis. Een draaideur zoals aan sommige winkelcentra, daar begin je beter helemaal niet aan. Oh, en dan heb je natuurlijk de klapdeuren. De naam alleen al … Grappig? Als je single bent en voor de rest van je leven aan een rolstoel gekluisterd, is verhongeren op duur de enige uitkomst.

De scènes zijn bewust grotesk getekend. De gebaren zijn uitvergroot, de muziek te luid, het licht te fel. Als de clown in de kleedkamer de schmink weghaalt, is er nog tijd genoeg voor machteloze woede. Leven in een rolstoel is surrealisme pur sang.

Geklopt en gemeten 2 weken na ontvangstbevestiging (toen had men nog het fatsoen om dàt tenminste te versturen) hoorde ik “Steve Storm”, zoals hij genoemd werd, in het avondjournaal zeggen dat er meer moest gedacht worden aan toegankelijkheid van de metrostations voor rolstoelgebruikers en dat Antwerpen als proeflocatie zou dienen. En warempel, een paar maanden later schoten de werken in gang. Nog een flink aantal maanden later was de lift af. Ik vertelde dat aan mijn baas (preventieadviseurs onder elkaar) en het volgende weekend haalde hij prompt zijn schoonvader met rolstoel op om de Koekestad in te trekken. Het was een ultrakort uitstapje, want bij aankomst aan station Meir bleek de lift … 1,5cm te smal …

Het getal: 40 …

Het is het seizoen van de records, al valt dat tot nog toe redelijk tegen op de O.S.

Zelf heb ik er blijkbaar wel een gescoord. In het mailmapje voor de meldingen van mijn blogmaatjes zitten momenteel 40 titels. Dat zijn 40 blogjes die ik nog moet lezen om weer “bij” te zijn. Sinds 4 juli. En dit is van hieruit het eerste in evenveel tijd dat vertrekt. “Als het af geraakt vóór er weer eentje bij komt”, denk ik onder het typen (met opmerkelijk veel fouten).

Het Groote Smoelenboek staat al net ietsje langer op (bijna) non actief. Als ik dat niet nodig had voor de meldingen van/over de gemeente (i.f.v. de nieuwsbrief en website van de dorpsraad) en de hondenclub, ging het helemaal toe. Want dààr heb ik het helemaal mee gehad. Posten doe ik er niets meer. Moet je soms eens zien wat voor reacties er dan tussen terechtkomen!

Dat is in blogland vooralsnog niet het geval voor mij. Maar die paar dagen zomer die we onlangs hadden, de topdrukte in en om het huis (vooral óm), onverwachte maar zeer gesmaakte logeerpartijtjes van de kleinkinderen en de plots grotere aandrang om wat meer mijn benen en wat minder mijn kont te gebruiken nu de pijn in mijn rug en heup weer dragelijk is, zorgen er voor dat de pc op sommige dagen enkel gebruikt wordt voor huishoudelijke administratie of om iets op te zoeken.

Ik leef dus nog, gezond en wel zelfs, en aangezien het komende weekend er weer behoorlijk nat uit ziet denk ik dat het aantal items in de map “nog te lezen” wel zal slinken. Of er ook inhaalbewegingen komen voor de onderbroken challenges? Ik durf het te hopen, maar ik geef er geen garantiebriefje bij. Tenzij er van de zomer echt niets meer te maken valt.