Die ochtend aan het ontbijt …

 

… was er een grote verscheidenheid aan gasten die kwamen aanschuiven. Zelfs soorten die we in Kruibeke nooit aan het buffet hadden (voor zover we weten): spreeuw en distelvink.

Ze kwamen in paren of single. Sommigen hadden alle tijd, wegens vakantie. Anderen moesten zich haasten om nog gauw hun lesmateriaal mandenvlechten bijeen te zoeken…

Brutaaltje …

Donderdag één van onze laatste en voornaamste attributen opgehaald op onze oude stek. Gisteren heeft Manlief het voederstation een nieuwe plaats gegeven, goed in het zicht van de veranda. En binnen de paar uur kwam dit brutaaltje aanschuiven. Hij zag me heel goed staan in de veranda, keek regelmatig recht in de lens. Maar hij is niet eerder vertrokken dan dat hij zijn buikje vol gegeten had aan het laatste wintervoeder dat we nog hadden. Ik serveer liever nog even door tot het op is, dan het oud te laten worden in het schuurtje.

Laat één ding duidelijk zijn: deze groenling weet wat hij/zij lust en wat niet. Gelukkig kwam even later een merel opruimen onder de cilinder …

 

Illusies …

IMG_20170405_100240

Elk jaar weer moet ik bij zo’n zicht denken aan het klavier van een piano, die een lenteliedje speelt.

 

IMG_20170404_110845

Als ik hier nu zou onder schrijven dat dit de nieuwe aanleg van onze achtertuin is, zou iemand daar dan in trappen? 😉 Toch is het bijna waar. Achter onze wijk liggen deze bollenvelden en als ik met Jeppe langs de kerkhofdreef loop, komt de geur van de tulpen me toegewaaid. Alleen jammer dat we dit niet vanuit onze tuin kunnen zien. Er staat nog een rij huizen tussen…

Uitroepteken!!!

Deze namiddag, om 15:48 om precies te zijn, onze eerste boerenzwaluw gezien!!! De Chimay met zeewierkroepoek smaakte opeens zó veel lekkerder!

En om jullie vóór te zijn: er zijn er in de omgeving minstens een stuk of 10 gezien, dus het is helemaal écht: de lente is er! 🙂

En om dat te vieren een voor en na:

 

 

 

Duidelijkheid …

Dat is wat we vooral moeten verkrijgen over de tuin. Over wat de Engelsen “hard lanscaping” noemen, zijn we het al wel eens geworden: welke paadjes blijven, welke worden opgebroken, waar komt gras en wat doen we met die met klimop begroeide “arc de triomphe” en  met die plastic vijver (voor beide geldt: wegwezen).

Over de beplanting is er minder duidelijkheid. Je moet eerst weten wat er staat en naar waar je het eventueel wil verplanten, vóór je over nieuwe aanwinsten kan gaan nadenken. Zoals eerder gemeld, ben ik voorstander van continuïteit in de bloei. Om er zeker van te zijn dat eventuele gaten in mijn geheugen ons geen dubbel werk bezorgen, ga ik nu een fotografische inventaris maken. Jeppe presenteert zich voor vandaag als gids:

DSCN2065

Het tuinhuis aan de rechterkant is gedoemd te verdwijnen wegens zo rot als Brusselse stinkkaas. We hebben het tijdelijk opgelapt zodat de fietsen nog even onderdak hebben tot het nieuwe tuinhuis er is. Intussen staat daar een knalgele forsythia naast te pronken. Blauwe druifjes hebben hier en daar een gaatje gevonden in het plantfolie, dat -samen met een paar ton grind- onder mijn ogen uit moet. We staan nog in dubio of we dit voederhuisje behouden of vervangen door de paal met cilinders die we meegebracht hebben uit Kruibeke. Vermoedelijk het eerste en dan komt die paal in de volgende foto.
Van de scheefgesnoeide boom/struik links van het voederhuisje zijn we nog niet zeker wat we er van mogen verwachten, maar het zou weleens een paarsbladige cotoneaster kunnen zijn. Jeppe wacht vol ongeduld op de ontwikkelingen vooraan in beeld. Hier en daar staan wat plukjes spirea en hortensia’s vinden we overal in volle grond zowel als in pot. De buxushaagjes verdwijnen. Wat er voor in de plaats komt weet ik nog niet, maar het moet in elk geval minder formeel zijn (en geen scheerbeurt nodig hebben).

DSCN2063

Dit is dus die beruchte “arc de triomphe”, van de zijkant gezien. Op zich hebben we niks tegen klimop, integendeel. Maar deze boog staat echt op de meest verkeerde plaats. Tenzij je het naar de straat brengen van een afvalcontainer als een triomftocht beschouwt. Knal in de focus, zodat je erachter net zo goed niets meer kan zetten want je ziet er toch niets van. Weg. En eventueel een beter plekje zoeken om klimop te zetten. Die mini-duiventil staat naast een plastic vijver die over geen enkele vorm van charme beschikt en dus noch vogels, noch andere vormen van leven kan verleiden om onze tuin wat vaker te bezoeken.

DSCN2062

De grijsgele tegels rechts worden vervangen door gras. Het roodgrijze dambord moet plaats maken voor een verbreding van het perk op de voorgrond. Het pad komt dan (met andere tegels) meer naar links, zodat er meer evenwicht in de beplante zones ontstaat. Alle hortensia’s zou ik in het linker perk bij elkaar willen zetten, zodat ze in de bloeitijd één groot boeket vormen (met een beetje geluk zelfs in verschillende kleuren). In dit rechter stuk moeten vooral bollen en veel kleinere bloeiende planten komen (o.a. die schoenlappersplant).

Ik had eerst bedacht om klimop tegen die dode boom in de achtergrond te laten klimmen, maar bij nader inzien is dat misschien niet zo’n goed idee, want de struiken errond gaan ook gewurgd worden. Wat er langs dat klimrekje aan het andere tuinhuis groeit, moeten we nog even afwachten. Een druivelaar? Voorlopig ziet het er nog kaal uit (maar dat is ook in Kruibeke het geval bij onze druivelaars). De afvalbakken zijn wat verplaatst, want de pimpelmezen die in het nestkastje zitten, vonden het niet prettig als hun zicht belemmerd werd door een openklappend deksel. Klant is koning …

DSCN2058

Tussen al dat struikend geweld heb ik toch speenkruid en mini-viooltjes gevonden:

DSCN2066

Van de meeste planten hebben we intussen wel door wat het is en dus wat we er kunnen van verwachten. Maar af en toe zit er toch een verrassing tussen. Zo was tot een paar weken terug absoluut niet te bedenken wat het kleine struikje naast het raam van de voorraadkamer was. Begin deze week kregen we al een vermoeden en sinds gisteren is er geen twijfel meer mogelijk: Magnolia kobus. Ik heb het niet zo voor magnolia’s. Vooral niet voor die met die enorme, bijna kunstmatig ogende lotusbloemen. Té overdreven. Maar deze kleinbloemige soort zou weleens mijn hart kunnen stelen:

En om op een makkelijke manier te weten te komen wat hier allemaal welig zou kunnen tieren, hou ik de voortuintjes in het dorp in de gaten. Van twee planten kan je al met zekerheid stellen dat die zich hier thuis voelen. Overal staat (winter/voorjaars)heide in volle bloei. Stevige, weelderige struiken waar geen takje van te zien is vanwege de uitbundige bloemen waar kilo’s hommels en bijen omheen zoemen.
Een andere plant die het goed doet, is de schoenlappersplant of olifantsoor. Ik had er ook een paar staan in Kruibeke, maar die zagen er altijd uit alsof ze zich afvroegen:”gaan we dit jaar dood of wachten we nog een jaartje?”. Hier heeft iedere voortuin een aanzienlijke partij van die voorjaarsbloeiers staan. Allemaal dingen die ik hier moet noteren (onthouden is hopeloos) voor als we aan de slag kunnen. Als de aannemer nu snel de nieuwe omheining komt plaatsen en al de afgedankte “landschapselementen” uit de tuin meeneemt, kunnen we er in vliegen. Mijn handen jeuken al!

Eén vaststelling hebben we al gedaan: onze tuin mag dan maar 1/3 zijn van onze vorige, het zal ons niet aan “huurders” ontbreken. Van de genoemde pimpels verwachten we dat ze het al naar hun zin hebben. Ze zijn naarstig aan hun eigen verbouwingen bezig. Ook regelmatige bezoekers (al denk ik dat ze bij de buren intrekken): een stel merels, een aantal spreeuwen waarvan er eentje is met een respectabel repertoire imitaties, gaande van buizerd over mobieltune tot een baasje dat naar zijn hond fluit. Bij de vlinders konden we al kleine vos, citroentje, (Icarus?)blauwtje en koolwitje noteren. En vorige week kwam een penseelkever kijken wat er in de postbus stak.

En niet in onze tuin, maar er niet ver vandaan staat al pinksterbloem te bloeien. Iets zegt me dat het een spannende lente wordt!

Een cliché …

Ik durf het bijna niet neer te zetten, zó cliché is het. Maar waarschijnlijk is het juist daardoor dat het zo vaak gebruikt wordt en een cliché blijft. En in ons geval kan het niet échter zijn. Een nieuwe lente, een nieuw begin, dus.

Sinds donderdag heeft de zon een manier gevonden om de winter het leven zuur te maken. En wat gebeurt er dan? Dan ontploft de natuur! Vogels worden opeens territoriaal agressief tegenover hun winterse gezelschap, microscopisch kleine bladknoppen zwellen als een zweer en barsten open, scheurtjes in de grond worden wijder en laten paarse crocussen of ander voorjaarsgebloemte door. De eerste hommel zoemt zich slaapdronken een weg door de tuin, een uitgehongerde bij hoopt dat er al iets te bikkelen valt, een vlinder heeft nog moeite met de voorjaarswind en ’s morgens word je wakker gescholden door merels en mezen, die vinden dat het nu al welletjes geweest is met je winterslaap.

Ik vertelde al dat ik met Jeppe amper een paar honderd meter moet gaan om in het wijdse polderlandschap te belanden. Zó kijken we dan terug, richting dorp.

DSCN2037

Vanmorgen was de zon er weer vroeg bij, wij ook en na de wandeling, het bezoekje aan de slager en het klaarmaken van Jeppe’s ontbijt, kon ik eindelijk de auto in en naar het tuincentrum rijden. Hoewel er binnenkort behoorlijk wat hard landscaping moet gebeuren in de tuin, kon ik daar toch niet op wachten om wat kleur aan te schaffen.

Naar schatting 80-85% van de voortuintjes ziet er ongeveer uit als het onze: een laag buxushegje rond een keien- of grindveldje. De rest vult iedereen in naar eigen geloof, hoop en liefde. Bij ons zijn de halfvergane houten (uiteraard wit en groen geschilderde) kuipjes met de restanten van de geraniums in de afvalcontainer beland. Ik heb hogere kuipen gekocht en voor dit prille lentebegin gevuld met knalgele primula’s. Tegen dat die uitgebloeid zijn, is hopelijk de tuin achteraan in zijn definitieve vorm gegoten en kunnen ze de volle grond in, zodat er plaats is voor weelderige (hang)petunia’s. Onder de brievenbus staat een pot met een witte camelia. Ik vreesde eerst dat die daar té zonnig zou staan, maar in dat hoekje krijgt hij net op tijd (rond de middag) de schaduw van de vooruitspringende gevel.

DSCN2044

DSCN2045

Er valt nog heel wat te doen om de inrichting achter het huis naar onze zin te krijgen. Onze voorgangers hebben blijkbaar hun overschot aan stenen en tegels uitgepast, zodat alles opgebruikt werd en ze niks moesten afvoeren. Het resultaat mag dan op het eerste gezicht wel onderhoudsvriendelijk lijken, er ligt aan de voorkant al grind genoeg. Dat klein beetje harken kan er nog op af, dus de ultrasmalle paadjes, plantfolie en grind moeten verdwijnen. Zo ook de twee kerstbomen die toch te groot zijn om terug in huis te halen als de tijd van het jaar er is.

DSCN2038

Het eerste aperitief in de tuin en we konden op ’t gemakske een inventaris opmaken van de nog uit te voeren werken. Helemaal rechts naast het huis is nog een stukje te zien van de container die we vulden met o.a. een rotte tuinbank, een spiegel die in een nis in de haag achteraan stond (de hond deed er bijna een week over om te beseffen dat hij zichzelf stond uit te schelden), een plastic Boeddha, een serie tuinkabouters, namaakeenden, uitgeleefde nestkasten e.d.
En terwijl we van ons glas nipten en blokjes kaas opknabbelden, hingen er niet minder dan 7 (zeven!) buizerds boven ons hoofd!

Er ligt ook een lantaarn in die zo erg op Manlief’s systeem werkte dat die er donderdagavond een fikse trap tegen gaf. Het onding gaf van ca. 21u tot 7u de volgende ochtend veelkleurig licht (er zaten 5 verschillend gekleurde ruitjes in). Dat werd dan nog eens extra in de richting van het huis weerkaatst door die spiegel. Waar de stroom ergens vandaan kwam konden we maar niet achterhalen. Na de kordate aanpak van mijn wederhelft ging het ligt uit. Ook in huis. Met zaklamp en in pyama hebben we de losse draden geïsoleerd. De aannemer mag het nu uitzoeken.

Een andere opdracht voor die brave man is het slopen van de afsluiting langs het wandelpad (met doorkijkjes, niet alleen naar het pad, maar ook van die kant naar de tuin) en de beide tuinhuisjes. Het ziet er luxueus uit, een tuinhuis en een theeprieeltje zoals mijn moeder het noemt. Maar als je na elke voor- of najaarsstorm de deuren weer in elkaar moet puzzelen is de charme er gauw af.

DSCN2039

DSCN2041

Met de rug in de nieuwe omheining verwerkt moet er nu iets komen met 2 deuren en een overkapping van een zithoekje.

Omdat ik hoop dat de aannemer snel werk kan maken van onze tuin, heb ik voorlopig maar genoegen genomen met kuipen hier en daar. Tegen het “theeprieeltje” de oleander die meegekomen is met de verhuis. Die kreeg viooltjes rond zijn voet. Viooltjes zitten er ook in de andere kuip, in het gezelschap van campanulla’s. De helleborussen vonden een tijdelijk onderkomen onder een halfverhakkeld vogelhuisje. DSCN2047

DSCN2046

Die is hier ongetwijfeld als verstekeling gekomen, maar van mij mag hij blijven:

DSCN2050

Gisteren en nu: hortensia met nieuw kapsel.

De gele tegels moeten er uit. Hier komt een gazonnetje voor onze viervoeter.

DSCN2054

En dit is voor Jeppe een heuse speeltuin: zijn geheime gangetje tussen de omheining aan de kant van de linker- en achterburen. Hier kan hij patrouilleren en verstoppertje spelen.

DSCN2053

Ik ben niet echt een orchideeënliefhebber. Toch niet van die grote cultivars. Maar deze mand van onze vroegere overburen wil ik toch wel in ere houden. Wordt een leerproces! Speciaal voedsel heb ik al in huis.

DSCN2056

Om de hal een beetje kleur te geven tegen al dat bijna-wit: 9 jaar geleden kocht ik dit plantje. Het had ocharme 5 blaadjes en moest een eerste vlekje kleur geven aan onze nieuwe open keuken. Nu heb ik het al een paar keer moeten kortwieken en het mag een wonder heten dat er niks is afgebroken tijdens de verhuis.

DSCN2057

Kleur kan je ook zelf geven. Dit is nog niet geïnspireerd door onze nieuwe stek. Het is mijn aller-, allereerste poging met acrylverf. Alleen ik weet dat het eigenlijk de Dellewal op Terschelling moet voorstellen. 🙂 Nog even de lucht wat bijwerken en dan moet het toch een beetje realistisch zijn.

DSCN2055