En toen …

… begon het warempel een beetje op een tuin te gelijken:

XYZ_0560 (2)

De “hoge berg”. Hier zie je goed hoeveel grond er weggehaald is.

XYZ_0558 (2)

De ruif en de hangmandjes zijn gevuld. Laat de petunia’s nu maar groeien!

XYZ_0559 (2)

De kuipen vóór het tuinhuis hebben ook weer kleur gekregen.

XYZ_0553 (2)

Op nadrukkelijke vraag van Jeppe wordt het verhoogde bed niet volgeplant. Het is en blijft zijn zandbak, waar hij lekkers en speelgoed kan verstoppen.

Tweede helft van de week zien we het plantschema. En vooral: wat dat gaat kosten. Benieuwd naar beide.

Nu nog wachten tot het stukwerk goed droog is en ik mag met verf gaan smossen. We korten af. Woensdag leveren ze de keuken, donderdag om 7u staan de installateurs hier al. Dus: tegen ’s avonds kan ik weer een koelkast vol laden! 🙂

Advertenties

Kroniek … (jaja, we gaan onverdroten verder)

Dag 5 (dat was gisteren)

De boordstenen staan achteraan tegen de hoge haag, om te voorkomen dat de aarde afschuift of -regent. Waar het eerste tuinhuis afgebroken is, moeten binnenkort nog 6 coniferen bij geplaatst worden, zodat de rij volledig is.

Rond de voet van de grote spar wordt een vergelijkbare grondvang geplaatst. De voet van de boom staat een stuk hoger dan de rest van de tuin. Het was ófwel omhakken (jammer voor een nog gezonde boom) óf hem op deze manier redden. Bij deze. Hij is een beetje terug in model gesnoeid, want hij was behoorlijk verwaarloosd.

 

 

 

Wat de keuken aangaat: de oude kasten zijn er uit gesleurd, de leidingen zijn verlegd en de schuine wandjes geplaatst. Maandag komt de stukadoor en dan is het 2 weken kamperen in eigen huis. Doen we nu al. Gelukkig hebben we vandaag bbq-weer en morgen een uitnodiging van Schoonzus …

 

Kroniek van … (vervolg)

Woensdag (was dag 3)

Het grote gele monster is de hele dag heel druk in de weer geweest. Je gelooft niet hoeveel er afgegraven en afgevoerd is. Heb ik al verteld dat de vorige eigenaar telkens opnieuw zijn nieuwe tuinplannen bovenop de vorige uitvoerde? Het ziet er naar uit dat hij zowat om het jaar van gedacht veranderde, dus kan je nagaan.

Aan het einde van de dag kon het nivelleren eindelijk beginnen. Leek zijnde vonden we het alleen maar vreemd dat op de plek van het gesloopte krot het rijnzand bleef liggen en waar het eerst gesloopte tuinhuis vorig jaar verdween, niet alleen het rijnzand maar ook de klinkervloer. Daar werd wel heel goed zichtbaar hoeveel er afgegraven was. Die mannen hebben gewoon een dijk verplaatst…

XYZ_0218 (2)

Woensdag eindigde overigens met een “Franse kollère” want dat mens van de keuken had vergeten de installateur te bellen. Ik vond het al verdacht dat die nog niets van zich had laten horen, dus ik nam zelf het heft en de telefoon in handen. Bleek hij niet te weten dat hij op donderdag en vrijdag verwacht werd om de oude keuken er uit te slopen en de leidingen vast aan te passen. Volgende week moet de stukadoor nog komen zodat ik de muren kan bijschilderen vóór binnen 2 weken de nieuwe keuken geleverd en gemonteerd wordt (dat hoop ik dan maar, want ik vertrouw die trien voor geen cent meer). Uiteindelijk kon hij mij geruststellen dat hij – zij het met een dag vertraging – toch de planning kon aanpassen. Oef!

 

Donderdag (dag 4 uiteraard)

Vanmorgen werd al snel duidelijk wat de plannen met het rijnzand en de klinkers waren. Achter het (nieuwe) tuinhuis wordt een klein plekje klaargemaakt waar eens een kruiwagen of zo kan gestald worden. De arm van het gele monster greep handvol (op zijn maat) na handvol en spreidde dat netjes uit zodat de mannen enkel de klinkers moesten pakken zo’n meter verder en ze konden inbedden tot een mooi “plankliertje”. Naderhand kon dan de laatste heuvelrug worden afgeschept. Als de éne met de kraan bezig is en zijn maat even niet verder kan, gaat die vast aan de slag met de snoeischaar om de hagen te kortwieken. Onnodig te zeggen dat ik me met graagte onledig hou met het aanslepen van sloten sterke koffie en versnaperingen?

Aan het eind van de dag stelt Jeppe zich duidelijk vragen. “Zag het er nu gisteren niet beter uit? ”

XYZ_0220 (2).jpg

En vooral: “Something to pee on?”

XYZ_0224 (2)

Kroniek van …

Maandag (of dag 1)

Eerst moest het oude tuinhuis er aan geloven. De deur hing er al uit, dus tot daar kon een kind de was doen. Ik kreeg zowat een rolberoerte toen één van de mannen op het dak klom om het asfaltpapier los te trekken. Ik zag hem al met minstens één been door het dak schieten. Naar binnen dan maar, want ik kan zoiets niet lang aanzien zonder krampkes in mijn darmen te krijgen. Tegen de lunch was het kaartenhuisje om en afgevoerd.

De begroeiïng werd (zoveel als mogelijk) met wortel en al verwijderd. Op dat moment begon je de grootte en vooral de leegte goed te zien. En ook: hoeveel méér licht we in de tekenkamer kregen, alleen omdat er een groot donkergroen kot  weg was. Je staat daar van te kijken, echt waar!

Resultaat na dag 1:

XYZ_0207 (2)

Dinsdag (dag 2 dus)

De dag is gestart met veel handwerk en heen en weer karren met volgeladen kruiwagens puin. De vorige eigenaar had er niks beter op gevonden dan elk nieuw tuinidee bovenop het vorige aan te leggen, dus achteraan hadden we al een geheel eigen, persoonlijke dijk. Hij was nog nét niet hoog genoeg om in het Deltaplan opgenomen te worden. Eerst werd een laag grijze granietgravel weggeschept. Daar bleek dan een nog dikkere laag dolomiet onder te zitten. Toen die afgevoerd was vonden de mannen een dubbele laag worteldoek met daaronder klinkers die onze voorganger overbodig gevonden had. Hoe daar in vredesnaam ook maar iéts kon groeien is nu helemaal niet meer duidelijk. Tegen lunchtijd was er dus dikke 10 ton puin afgevoerd …

Na de middag werd overbodige bestrating verwijderd, de keuze van planten werd besproken zodat er een plantschema kan opgemaakt worden en er werd nog verder gewroet en geruimd, zodat tegen een uur of 4 dit te zien was:

XYZ_0210 (2)

Als dessert kregen we alvast een kraan over de vloer om morgen het serieuze werk te doen (ik heb die mannen nochtans gisteren en vandaag ook niet veel zien lachen). Bij het naar binnen rijden heb ik efkes steentjes gezweet: tussen tuinhuis en dakgoot van de tekenkamer was er amper 6cm speling. Mijn eten kwam er van in mijn keel.

 

Kroniek van een verwoestende week …

 

Wat vooraf was:

Er was de tuin, zoals we die in de eerste zomer wat herschikt hadden. Nog lang niet zoals we hem in gedachten hadden, maar door de talloze paadjes samen te voegen ontstond er niet alleen één pad waar je zelfs over kon wandelen, maar bovendien ook een stuk border, waar je een beetje planten en wat kleur in kwijt kon.

DSCN2070

Gezien de kwaliteit van de grond (voedselrijk, maar bij fijn tuinierweer bikkelhard als – jawel – gebakken klei) begrepen we alras dat de volledige heraanleg van het border niet meer aan ons besteed was. Toen kort na nieuwjaar ook het tweede oude tuinhuis de geest gaf werd beslist een vakman aan te spreken. Wij kienden het plan uit en ergens in het voorjaar zou hij zijn manschappen sturen om het “hard landscapen” aan te pakken. Zoals in: afbreken, uitgraven, leeghalen, uitvlakken, kortom: er een echte tuin van maken. Toen we ons akkoord verklaard hadden met het budget dat hij hiervoor nodig achtte, werd een timing afgesproken: week 15.

 

Er was ook een keuken. Netjes. Op het eerste zicht amper gebruikt. Met – ook op het eerste zicht – niet veel méér plaats om te gebruiken dan voor het afbakken van een pizza of het koken van water. Want er was vanalles voorzien, behalve werkbladruimte. En als er iéts is wat ik véél nodig heb in de keuken, dan is het werkbladruimte. Omdat er enkel een klassieke oven en geen combi aanwezig was, werd het kleine stukje waar ik nog een snijplank kon neerpoten, grotendeels ingepikt door een kleine magnetron die ik gelukkig nog staan had.
Bovendien was -zagen we na een tijdje – voor het afbakken van die pizza’s waarschijnlijk vooral de “hetelucht”-stand gebruikt en daardoor was de afplakstrip op de snede van de beide aanpalende deurtjes losgekomen. Volgende stadium zou mogelijk “koken op open vuur” worden.

Ik zette me aan tafel om een plannetje voor de keuken van mijn dromen uit te tekenen. Met enig zoeken vonden we ook een firma die dat plannetje zou uitvoeren voor – alweer – het budget dat wij er veil voor hebben. En dus kon men een timing doorgeven zodra de fabriek doorgaf wanneer alles verpakt en klaar voor montage zou zijn: week 17.

En daar komt dan de kat van de buren op het slappe koord dansen. Als ze in week 17 de keuken willen leveren en plaatsen, moet eerst de oude gesloopt en afgevoerd worden, moeten de gaten in de muren gestopt en de leidingen aangepast worden. En dat gebeurt dus in week …15.

Er zal deze week dus wel wat méér activiteit op dit blog te vinden zijn, want iets anders dan de kroniek schrijven van een aangekondigde ravage zal ik niet kunnen. Met een dag vertraging komt hier dus telkens het verslag van wat de vorige dag allemaal op de schop, in de vernieling, in de container en op mijn zenuwen komt. Bezigheidstherapie zonder kans op een verdringingsfase. En intussen kan mijn rug dan rusten ter voorbereiding van de opkuis achteraf.

Hopelijk
1) hebben we even mooi weer als 10 jaar geleden toen we een eerste keer zonder keuken zaten. Omdat het leed deze keer in een paar weken zou moeten geleden zijn is de kans klein(er) dat we achteraf de bbq op de straatstenen gooien omdat we hem beu zijn.

2) is het zware werk van het breken, graven en vormgeven in de tuin tegen dan gedaan, zodat we buiten kunnen eten zonder dat we vooral zand binnen krijgen.

Op hoop van zege…!

 

De kogel …

… is door de tuin. En er is niemand geraakt, da’s ook al iets.

Voorlopig is er alleen een offerte en een akkoord gegeven voor wat de Engelsen “hard landscaping” noemen. Slopen en afvoeren van het tweede oude tuinhuis, opbreken van een deel van de bestrating, afgraven van de klei-en-gravel fortificatie die de vorige eigenaar achteraan de tuin aanlegde, vijver verwijderen en alle troep afvoeren, plantklaar leggen van het border en aanleggen (achter het nieuwe tuinhuis) van een stukje bestrating om de kliko’s te zetten. Voor de achterblijvers in Vlaanderen: een kliko is zo’n afvalcontainer met 2 wieltjes en een klapdeksel dat óf op je handen kletst, óf vastvriest.

De prijs viel mee en als we niet oppassen zijn ze dat kot aan het afbreken vóór we de tijd gehad hebben om er nog uit te halen wat we willen houden. Het wordt de komende dagen dus toch wel even aanpakken. En ik wil dus ook nog wat foto’s maken van “vóór”.

Er is al even losjes gepraat over onze wensen voor de beplanting, maar daarvoor komt “de Johan” mee, want dat is de man die de plannen gaat uittekenen. Vast staat (zie de tags) dat er veel aandacht moet gaan naar het aantrekken van wild leven. Een goede spreiding in de tijd van de bloeiers om vlinders, bijen en andere snoepers ter wille te zijn. Zaad- en vruchtdragers, om de reislustigen onder de vogels op hun wenken te bedien. De kortstondige doortocht van een pestvogel in de straat geeft al direct redenen om aan Gelderse roos en dergelijke te denken. Onze palen met feeders moeten ook een (goed bereikbaar) plaatsje krijgen, zodat ik niet de helft van de aanplanting moet plattrappen om bij te vullen, maar het liefst zou ik ook de onderste helft van die palen wat “aangekleed” zien. De luxe nestkast die we vorig jaar ophingen ga ik vandaag nog weghalen, vóór we jong leven moeten kortwieken. Ik heb al een plekje in gedachten waar ze weer bewoners kan lokken. En omdat het zich laat aanzien dat het allemaal nogal rap gaat gebeuren, komt ze zeker nog in aanmerking voor een tweede broednest.
De vijver wordt vervangen door een waterornament dat moet voldoen als douche en drinkfontein voor gevleugelde bezoekers. Bovendien moet het voor een klankspel (zonder licht!) zorgen voor wie in de nabijgelegen tuinkamer zit te genieten van het werk van anderen, bij voorkeur met een koel glaasje wijn of een fris fruitslaatje bij de hand.

De volgende weken zal er hier dus ook weer wat meer beweging komen, want die foto’s neem ik niet alleen maar om ergens op een schijf te bewaren en nooit meer te bekijken natuurlijk. Ook tijdens de manoeuvres zal er gefilmd en gefotografeerd worden. En uiteraard moet er een aanplantingsplan op het scherm komen ook.

Ik ben al even curieus als jullie, denk ik …

 

“Thuiskomen” is ook …

… je nieuwe omgeving gaan verkennen. Gewoon “op de wilden boef” – zoals een Waaslander dat nog wel eens wil uitdrukken – de hort op gaan, de voor de hand liggende wegen vermijden en bewust verloren rijden. Tegenwoordig is dat niet eens een drama, want met een gps ben je zó weer op het rechte pad.

Nu we volledig uitgepakt en opgeruimd leven, vond ik het gisteren na het avondeten het ideale moment om aan die zwerversdrang toe te geven. Mooi, laag licht. De weekendgasten op weg naar huis. Filmtas, verrekijker en statief de auto in en wegwezen. Zo gauw mogelijk de kleine wegjes opzoeken om de verborgen hoekjes te vinden. Of een afslag nemen, enkel omwille van de naam op de wegwijzer: een beproefd recept! Strooienstad, Oude Stoof, Stoppeldijkpolder, … Ze hebben hier wel verbeelding, die Zeeuwen. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat achter elk van die namen een heel verhaal schuil gaat. Daar moeten we ook nog naar op zoek.

Ter hoogte van het Hellegatschor zet ik de auto aan de kant en loop de dijk op. Het is hoog water en tegen de dijk aan zwemt een groep ganzen heen en weer. Net als ik hen wil filmen vliegen ze op. Ik kan niet eens een reden ontdekken voor dit plotse vertrek. Geen loslopende hond, geen wandelaar die te dicht naar de voet van de dijk loopt, … Blijkbaar was het zachte gegak in de groep een overleg over “waar zullen we vanavond eens de laatste graantjes gaan oppikken” en heeft iemand de knoop doorgehakt en het startsein gegeven.

Ik ben al half omgedraaid om de polders achter de dijk in de lens te nemen, als ik een groepje vogels zie landen in de begroeiïng tussen water en land. Verrekijker erbij en Ping! de haartjes op mijn armen gaan steil omhoog staan. Zie ik écht wat ik denk te zien? Mijn wederhelft had een paar dagen terug al een éénling gemeld, maar zijn dit écht elf (11!) regenwulpen? Ik ben nog wat veraf, maar voorzichtig sluip ik een eindje dichterbij. Geen te grote bewegingen, het statief al wat uitschuiven, de camera alvast startensklaar houden, niet vergeten ademen. Vooràl niet vergeten ademen!

Maar nét binnen zoombereik, maar onmiskenbaar zit er een regenwulp wat afgezonderd van de groep.

Nog een paar passen dichterbij en ik krijg er nog een stuk of 10 in het vizier.

De rest van het scenario dat ik in gedachten had, valt in het water vanwege twee fietsers die van de andere kant afkomen en “mijn” vlucht regenwulpen de lucht in jagen. Jammer, want ik had nog een stukje dichterbij willen komen. Maar hoe dan ook: mijn avond kan niet meer stuk.

Langs akkers waar nog volop geoogst wordt onder een lage zon, rij ik richting Kloosterzande. In mijn hoofd zingt Brel over “zijn vlakke land” en ik denk “dat van mij is nog platter, man!”. Want na zes maand voelt het toch ook al een beetje als “dat van mij”.
Als ik thuis de camera aansluit op de pc trillen mijn vingers van opwinding.

De maandagvoormiddag is – voorlopig toch nog – gereserveerd voor de hondenschool, dus het is pas na de lunch dat Manlief me tot bij de vijver wenkt.

Op de armleuning van een stoel zit een bloedrode heidelibel.

Ze lijkt wel zin te hebben om naar beneden, naar het wateroppervlak te vliegen, maar ik zie wat haar tegenhoudt: een uitgerafelde keizerlibel is volop voor de volgende generatie aan het zorgen.

En het is file aan de vijver: een paardenbijter wacht ook op een kansje.