Zó simpel kan het zijn …

En toen kwam de goede tip:

XYZ_7440 (2)

Op diverse fora (over tuinen en over natuur in die tuinen) zette ik een oproep voor tips om wél de egel, maar niet de buurtkatten te kunnen voeren. En kijk: dit is het geworden. De openingen laten met gemak een egel door, maar de kat krijgt hier haar kop niet door en dankzij het feit dat de omgekeerde plantenruif nét tussen het egelhuis en de boordsteen past, is de toegang tot de tuin voor de kat helemaal afgesloten. Aan die kant, tenminste. Maar dat is al één vluchtweg minder en met het gevecht van onlangs in haar geheugen gaat ze toch wel eens een keertje nadenken vóór ze nog langs komt. Ik heb in elk geval al twee nachten geen blaffende hond meer in huis ook.

Advertenties

Op heterdaad …

Volledig stoppen met bloggen gaat niet lukken. Dat heb ik al in de gaten. Daarvoor kom ik te vaak iets tegen dat het vertellen waard is. Of het ook het lezen waard is, laat ik aan jullie over.

Een tijdje geleden hebben we toch een egelvilla’tje geplaatst. Met een gespreid bedje erin en al. Egeleten gekocht en opgediend op het terras van de woning. En elke morgen is dat op.

Omdat we geen rattenplaag willen veroorzaken in onze buurt, is het wél van belang te weten of het echt een egel is die zich tegoed doet aan het feestmaal. Ik had al een paar keer onze camera trap geplaatst, maar omdat het al zolang geleden was dat ik die gebruikt had, was er een verkeerde instelling of zoiets, want ik had nooit buit. Tot nu.

Ik zag vanmorgen dat het eten op was. Ik zag ook dat er beelden op de camera stonden. En ik zag dat het niet goed was:

 

Hebben we nu een kat in een zak gekocht? Zijn we in ’t zak gezet? Welnee, we moeten op zoek naar een manier waarop de speldenkussens wél bij het eten kunnen en Jeppe’s aartsvijand niet. Kat in ’n bakkie!

Rondje tuin …

We hebben na onze Texel-vakantie nog maar eens een rondje tuin gemaakt: wieden, harken, hangmanden en korven vullen, wat groeisel aanvullen in volle grond. En een poging om de bodem wat luchtiger te maken door mengen met zwarte grond. Het cocoscompost zal voor volgend jaar zijn en dan laten we dat in bulk aanvoeren (als dat zo te koop is). Nu was het al een haastkwestie, want als de aannemer van zijn woord is gaat al de bestrating er volgende week uit, komt de tweede week de stratenmaker de nieuwe tegels leggen en volgt de verandaman de derde week om “ons aquarium” te plaatsen.

 

 


Het ziet er niet uit, zo’n kale paal met een wachtende nestkast. Wachtend tot de omringende struiken groot genoeg zijn om ze wat aan te kleden, that is. En dus heb ik zo’n klimrek gekocht om er omheen te zetten en daar komt bij de éne een klimop en bij de andere een klimmende jasmijnsoort langs.

XYZ_6599

In de hoop de egel van de buren naar onze tuin te lokken, hebben we een egelvilla geplaatst, er al een bedje van krantenknipsel in gespreid en varens rond geplant voor de privacy. Als die nu een beetje rap willen groeien …

XYZ_6593

Nog één projectje voor volgend jaar: als bij de werkzaamheden van dit jaar zou blijken dat het afvoerputje in het midden van “het Gele Plein” kan gesupprimeerd worden, komt daar mogelijk een vijvertje met een woestijntuintje errond. Áls.

IMG_20190522_164122

Jeppe vindt het allemaal OK, zolang er maar een zonnig plaatske is voor hem.

XYZ_6594

Niet te stuiten …

Vorige week leidde het schitterende weer nog tot euforie alom, het herfstige van de afgelopen dagen deed bij veel mensen die hoopvolle gedachten weer verdwijnen. Vooral gedreven carnavalisten zullen gevloekt hebben omdat de stevige windrukken hun werk van een jaar bedreigen.

De natuur trekt zich van al die teleurstelling niet teveel aan. Eénmaal van start, laat ze zich door weinig of niets tegenhouden. Het startschot is gegeven en de race gaat door, weer of geen weer.

Toen we vorige week in de tuin aan het scharrelen waren, kon je van héél dichtbij de prille knoppen aan struiken en boompjes nét zien. Intussen kan ik vanachter het keukenraam al frisgroene blaadjes zien groeien.

De peperboompjes hebben al een paar paarse bloempjes gekregen, maar die zijn er jammer genoeg afgewaaid/geregend. Drents krentenboompje, boerenjasmijn en de sierappelboompjes zijn ook begonnen met hun aankleding.

De vlinderstruiken hadden hun oude kloffie nog aan, maar dat zag er intussen wel erg sjofel uit. De regen heeft hen duidelijk deugd gedaan. Ze hebben zich gerecht en zijn volop nieuw blad aan het maken. Ze zien er op enkele dagen meteen een stuk frisser  en flinker uit.

XYZ_5615

Intussen is ook op de grond al veel nieuws te zien. De door omstandigheden laat in de grond gestopte bollen hebben al een sprint ingezet om hun oudere broers en zussen in te halen. Helemaal gaat dat niet lukken, natuurlijk, maar dat zorgt er alleen maar voor dat al die voorjaarsbloei nog beter gespreid is in de tijd. Ik heb gisteren zelfs nog een paar zakjes kleine bolletjes in drie lagen in een bloembak geplant. Beter dan ze te laten liggen tot volgend jaar, want dan komt er misschien niets meer van.

XYZ_5602

Was ik in hartje winter niet zo blij met de nieuwe standplaats van de kliko’s, vér van de achterdeur, nu is het elke keer een ontdekkingstocht langs heftig groeiende kruidachtigen en ontploffende knoppen.

Soms heeft àl teveel enthousiasme ook zijn nadelen: één van de rabarbers verging het zoals een praalwagen voor het carnaval bij de Lamsoren (in Lamswaarde, dus): nét iets teveel wind gepakt en schade. Maar ik denk dat hij dat wel kan hebben, te oordelen naar wat er nog te beginnen staat.

XYZ_5616

Volgens de buienradar krijgen we de volgende twee dagen nog rijkelijk regen en wind, maar daarna zou het wat rustiger worden. Afwisselend bewolkt en zonnig, met af en toe wat regen. Zo stilaan terug naar groeizaam weer, dus. Tel daarbij een daglichtwinst voor maart van maar liefst twee volle uren en de winter zal snel vergeten zijn.

Deze vijf zijn zich al volop aan het voorbereiden op het bbq-seizoen:

XYZ_5619

Er komt weer kleur in de tuin. Maagdelijk wit is mooi voor even, maar geef mij maar een bloem en wat gras dat nog groen is …

 

Een nieuwe lente …

… een nieuw begin. Een afgetrapte opener, maar ik ben te moe en te soezerig om iets originelers te verzinnen.

De afgelopen dagen was het fantastisch weer. Onmogelijk om stil te blijven zitten. En hoewel ik ook wel weet dat het nog te vroeg is om al van lente te gewagen (zelfs die eerste zwaluw is bij mijn weten nog niet gearriveerd), kriebelt het toch. Op mijn handen gaan zitten helpt niet, dus ben ik maar aan de slag gegaan.

Uiteraard eerst eens flink de grond aanhakken en ongerechtigheden verwijderen. Snoeien hoeft nog niet, behalve de vlinderstruiken, maar daarvoor is het nog te vroeg. Op één sierappelboompje, twee bellenboompjes en één struikje winterheide na, is alles ready, willing and eager.  Voor zoveel gretigheid is een aanmoedigingspremie op zijn plaats, dus de strooivoedselvoorraad is ook al aangesproken.

Langs de schutting had ik vorig jaar al één klimmer geplant (een trompetbloem), die ook steun kon zoeken bij de voorgevel van het tuinhuis. Benieuwd of die dit jaar al bloem zou dragen. Volgens wat mij beloofd is, zou dat zeker het geval moeten zijn.
Bleven nog drie kale panelen over. Daar zijn een bosrank, een kamperfoelie en een winterjasmijn voor aangeschaft. Laatstgenoemde is nog maar een spriet hoog, maar heeft toch al twee bloempjes en een paar knopjes.

De eerste schalen zijn gevuld met primula’s, klokjes en een veenbessenstruikje dat de kerststukjes overleefd heeft. Ik heb me echt moeten afjagen om die daar in te krijgen, want de bijtjes hingen al hongerig boven mijn handen te zoemen. Zodra ik een paar centimeter afstand nam, doken ze in de bloemkelkjes.

De vijgenboom die vorig jaar nog in een kuip stond, heeft een vaste stek gekregen in volle grond. Zijn plaats is ingenomen door een zachtroze camelia.

Een citroenvlindertje en (vermoedelijk, maar niet zeker wegens te snel weg én de zon in mijn ogen) een gehakkelde aurelia dwarrelden ook al door de tuin. Een aardhommel en een paar wespen zijn ook al even poolshoogte komen nemen en ik heb al maar de vliegenramen en lintengordijnen boven gehaald, want Jeppe heeft gisteravond al zwaar geïrriteerd achter een “ronker” aan gezeten.

En nu ga ik me in het tuinsalonnetje gooien en met een zelfvoldane smile op de lippen genieten van een fris drankje. Want daar is het tenslotte ook een beetje om te doen: kijken naar al dat moois en blij zijn dat je – moe, gewassen en gekamd – een kussen onder je kont hebt …