Flidder, fladder …

Af en toe zie ik ze vliegen. Écht, niet spreekwoordelijk.

Eergisteravond, bijvoorbeeld. Het begon al te schemeren wegens nog geen zomeruur op dat uur. Jeppe en ik waren aan ons avondlijke inspectierondje bezig in de wijk. Vanuit mijn ooghoek zag ik “iets” fladderen op zo’n meter of drie boven de grond. Het leek wel een dwarrelend blad, alleen bleef het te lang op dezelfde hoogte. Er was ook geen wind om dat dwarrelen te veroorzaken of in stand te houden. Er kwam ook nog een tweede blad aandwarrelen, dus focuste ik op wat twee vleermuisjes bleken te zijn. Het was voor mij onmogelijk om er een soortnaam op te plakken. Zoveel ken ik niet van vleermuizen, maar ik word wel vrolijk van hun aanwezigheid. Einde van de winterslaaptijd enzo.

Gisteren reden we langs de Axelsche Kreek en ook dààr zag ik “ze” vliegen. Ik niet alleen, want Manlief was me vóór bij het vaststellen dat daar een stuk of tien zwaluwen over het water scheerden. Boerenzwaluwen. Flink gevorkt staartje. Ik had de afgelopen week al meldingen gelezen en toch liet ik me er nog door verrassen. Ik herinnerde me een gesprek over zwaluwtrek, een paar jaar geleden, met wijlen natuurgids Giel Witte. Hij vertelde toen dat de boerenzwaluwen, dankzij hun betere vertrouwdheid met donkere ruimten, altijd een voorsprong in tijd nemen op de huiszwaluwen. Die moeten het goede weer afwachten om de Alpen over te kunnen steken. De boerenzwaluwen, die donkere schuren gewend zijn, nemen “gewoon” de Gotthardtunnel … Maar nazicht op waarnemingen.nl leert me dat beide soorten al aangekomen zijn, net als de oeverzwaluwen. Eén zwaluw maakt de lente niet, maar het lijkt me nu toch wel het moment om van het voorjaar te gewagen.

Jeppe heeft de afgelopen weken en maanden weer de nodige handvollen haren verloren. Ik heb die bijgehouden en in het nu lege pindatablethoudertje gestoken dat naast het vogelhuisje hangt. Uiteraard in de hoop dat het pluis van de éne kant van de paal naar de andere zou verhuizen, en we dus “huurders” in de tuin zouden hebben. Ik had nog maar net de hondenharen in de houder gestopt en mijn rug gekeerd, of ik hoorde al een belangstellend gepiep achter me. Tegen dat ik bij de tuinzetels gekomen was, hupte er een nieuwsgierige koolmees onderaan de paal en met een steelse blik op “dat vrouwmens” raapte hij (zij?) alle moed bijeen en ging zich bevooraden. Met het snaveltje vol witte en zwarte pluizen vloog het de tuin van de buren in, om even later een volgende snavel vol te komen halen.

Lente. Zeker weten!

 

XYZ_5657 (2)

Advertenties

Niet te stuiten (2) …

Zondag, 10 maart 2019 en er zit een “stevig briesje”:

 

 

Hopelijk
1) houdt de boom het, want die hangt redelijk scheef in zijn schoenen
en
2) benieuwd hoe het met de bedolven struiken zal zijn. Jonge twijgen, dus het zou kunnen meevallen, maar daar ga ik niet a priori van uit.

 

Niet te stuiten …

Vorige week leidde het schitterende weer nog tot euforie alom, het herfstige van de afgelopen dagen deed bij veel mensen die hoopvolle gedachten weer verdwijnen. Vooral gedreven carnavalisten zullen gevloekt hebben omdat de stevige windrukken hun werk van een jaar bedreigen.

De natuur trekt zich van al die teleurstelling niet teveel aan. Eénmaal van start, laat ze zich door weinig of niets tegenhouden. Het startschot is gegeven en de race gaat door, weer of geen weer.

Toen we vorige week in de tuin aan het scharrelen waren, kon je van héél dichtbij de prille knoppen aan struiken en boompjes nét zien. Intussen kan ik vanachter het keukenraam al frisgroene blaadjes zien groeien.

De peperboompjes hebben al een paar paarse bloempjes gekregen, maar die zijn er jammer genoeg afgewaaid/geregend. Drents krentenboompje, boerenjasmijn en de sierappelboompjes zijn ook begonnen met hun aankleding.

De vlinderstruiken hadden hun oude kloffie nog aan, maar dat zag er intussen wel erg sjofel uit. De regen heeft hen duidelijk deugd gedaan. Ze hebben zich gerecht en zijn volop nieuw blad aan het maken. Ze zien er op enkele dagen meteen een stuk frisser  en flinker uit.

XYZ_5615

Intussen is ook op de grond al veel nieuws te zien. De door omstandigheden laat in de grond gestopte bollen hebben al een sprint ingezet om hun oudere broers en zussen in te halen. Helemaal gaat dat niet lukken, natuurlijk, maar dat zorgt er alleen maar voor dat al die voorjaarsbloei nog beter gespreid is in de tijd. Ik heb gisteren zelfs nog een paar zakjes kleine bolletjes in drie lagen in een bloembak geplant. Beter dan ze te laten liggen tot volgend jaar, want dan komt er misschien niets meer van.

XYZ_5602

Was ik in hartje winter niet zo blij met de nieuwe standplaats van de kliko’s, vér van de achterdeur, nu is het elke keer een ontdekkingstocht langs heftig groeiende kruidachtigen en ontploffende knoppen.

Soms heeft àl teveel enthousiasme ook zijn nadelen: één van de rabarbers verging het zoals een praalwagen voor het carnaval bij de Lamsoren (in Lamswaarde, dus): nét iets teveel wind gepakt en schade. Maar ik denk dat hij dat wel kan hebben, te oordelen naar wat er nog te beginnen staat.

XYZ_5616

Volgens de buienradar krijgen we de volgende twee dagen nog rijkelijk regen en wind, maar daarna zou het wat rustiger worden. Afwisselend bewolkt en zonnig, met af en toe wat regen. Zo stilaan terug naar groeizaam weer, dus. Tel daarbij een daglichtwinst voor maart van maar liefst twee volle uren en de winter zal snel vergeten zijn.

Deze vijf zijn zich al volop aan het voorbereiden op het bbq-seizoen:

XYZ_5619

Er komt weer kleur in de tuin. Maagdelijk wit is mooi voor even, maar geef mij maar een bloem en wat gras dat nog groen is …

 

Een nieuwe lente …

… een nieuw begin. Een afgetrapte opener, maar ik ben te moe en te soezerig om iets originelers te verzinnen.

De afgelopen dagen was het fantastisch weer. Onmogelijk om stil te blijven zitten. En hoewel ik ook wel weet dat het nog te vroeg is om al van lente te gewagen (zelfs die eerste zwaluw is bij mijn weten nog niet gearriveerd), kriebelt het toch. Op mijn handen gaan zitten helpt niet, dus ben ik maar aan de slag gegaan.

Uiteraard eerst eens flink de grond aanhakken en ongerechtigheden verwijderen. Snoeien hoeft nog niet, behalve de vlinderstruiken, maar daarvoor is het nog te vroeg. Op één sierappelboompje, twee bellenboompjes en één struikje winterheide na, is alles ready, willing and eager.  Voor zoveel gretigheid is een aanmoedigingspremie op zijn plaats, dus de strooivoedselvoorraad is ook al aangesproken.

Langs de schutting had ik vorig jaar al één klimmer geplant (een trompetbloem), die ook steun kon zoeken bij de voorgevel van het tuinhuis. Benieuwd of die dit jaar al bloem zou dragen. Volgens wat mij beloofd is, zou dat zeker het geval moeten zijn.
Bleven nog drie kale panelen over. Daar zijn een bosrank, een kamperfoelie en een winterjasmijn voor aangeschaft. Laatstgenoemde is nog maar een spriet hoog, maar heeft toch al twee bloempjes en een paar knopjes.

De eerste schalen zijn gevuld met primula’s, klokjes en een veenbessenstruikje dat de kerststukjes overleefd heeft. Ik heb me echt moeten afjagen om die daar in te krijgen, want de bijtjes hingen al hongerig boven mijn handen te zoemen. Zodra ik een paar centimeter afstand nam, doken ze in de bloemkelkjes.

De vijgenboom die vorig jaar nog in een kuip stond, heeft een vaste stek gekregen in volle grond. Zijn plaats is ingenomen door een zachtroze camelia.

Een citroenvlindertje en (vermoedelijk, maar niet zeker wegens te snel weg én de zon in mijn ogen) een gehakkelde aurelia dwarrelden ook al door de tuin. Een aardhommel en een paar wespen zijn ook al even poolshoogte komen nemen en ik heb al maar de vliegenramen en lintengordijnen boven gehaald, want Jeppe heeft gisteravond al zwaar geïrriteerd achter een “ronker” aan gezeten.

En nu ga ik me in het tuinsalonnetje gooien en met een zelfvoldane smile op de lippen genieten van een fris drankje. Want daar is het tenslotte ook een beetje om te doen: kijken naar al dat moois en blij zijn dat je – moe, gewassen en gekamd – een kussen onder je kont hebt …

Een uurtje natuur …

De dagen beginnen vroeger en vroeger. Tenminste, het daglicht is elke dag een beetje vroeger van de partij. Een paar weken geleden had de kerkklok al acht slagen laten horen en dan was de lucht nog behoorlijk donker. Vanmorgen haalde ik de rolluiken op iets na halfacht en de straatlantaarns hadden allang het monopolie niet meer. Leuk!

De voormiddag was nog voornamelijk gevuld met taken allerlei, plus (en dat vind ik geen taak, maar een heerlijk moment) een fikse wandeling met Jeppe. We kregen het gezelschap van basset Bengel en zijn vrouwtje en met z’n vieren genoten we van de zon en de toch wel strakke koude wind in onze gezichten.

Terug thuis had ik helemaal geen zin in een bord snert. In de plaats zette ik een eerste “kouwe pla” op tafel. Die erwtensoep komt heus nog wel eens van pas de eerstvolgende weken, maar vandaag was ik helemaal in lente-modus.

Na de middag hield de zon stand, ondanks de eerder sombere voorspellingen van de weermannen en -vrouwen gisteren. De vaat werd gauw geklasseerd (werk loopt niet weg) en Manlief, Jeppe, ikzelf, onze kijkers en fototoestellen werden in de auto geschikt. Ons vaste ritje vanaf Perkpolderhaven, langs de Zeedijk tot Zeedorp, dan richting Hengstdijk en zo naar huis. De tellertjes moesten hard werken, want er was heel wat te zien: brandganzen, kolganzen, grauwtjes, smienten, wulpen (dit jaar is het jaar van de wulp), scholeksters, bergeenden, … We kwamen ogen tekort.

Het weekend van 16/17 februari worden er voor Sovon weer ganzen en zwanen geteld en, de ervaring van de midwintertelling indachtig, reden we even bij de doe-het-zelf langs om een ramenwissertje aan te schaffen. De ruitenwissers van de auto hebben namelijk de onhebbelijke gewoonte de zijramen over te slaan. Gevolg: als het regent, is het moeilijk om zijdelings te kijken of er ergens groepen vogels zitten. Met dat “aftrekkertje” kunnen we af en toe wat meer zichtbaarheid creëren (hopen we). Terwijl Manlief die aankoop voor zijn rekening nam, stak ik snel de straat over naar het Parkje Hof te Zande om mijn belofte van vorig blogje na te komen.

Een wit-met-groen vasttapijt bedekt “kamerbreed” het bosgedeelte van het parkje.

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (1)

Niet verwonderlijk dat ik vorige week vanaf een afstand dacht sneeuw tussen de bomen te zien, toch?

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (3)

Tussen de tienduizenden sneeuwklokjes dienen zich reeds andere voorjaarsbloeiers aan. De grote witgeaderde bladeren zijn van de gevlekte aronskelk.  Nog even wachten en zij laat ook haar bloemenpracht zien.

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (2)

Wie wordt nu niet vrolijk van zo’n helder ruikertje? Ik anders wél!

sneeuwklokjes Parkje Hof te Zande 2019 (5)

Nog geen nieuwe lente …

… maar alvast een nieuw begin.
Al hangt de lente toch écht wel al een beetje in de lucht, soms zelfs letterlijk. De ochtenden zetten vroeger in en ’s avonds is het al een vol uur langer licht.

Twee weken geleden zag ik op een wandeling al wilgenkatjes en hoorde (en zag) ik een grote bonte specht roffelen. Deze week kon de extra sneeuw niet verhinderen dat een groene collega zijn hinnikende lachje liet horen.

De vogels in de tuin vechten steeds minder om het eten en steeds meer om de vrouwtjes. En deze namiddag was ik getuige van de eerste verleidingsmanoeuvres van een buizerdtarsel rond de boom waar een stevige buizerdvrouw in zat. Eerst speelde ze nog een beetje hard to get, maar na een paar minuten was ze toch al in voor een kort duovluchtje, vreugde(?)kreetjes incluis.

En toen ik een paar dagen geleden met hond Jeppe een rondje maakte richting Zandehofparkje, dacht ik eerst dat er nog flink wat sneeuw was blijven liggen onder de bomen. Maar dichterbij gekomen, bleken het duizenden sneeuwklokjes te zijn. Deze week maar eens van de voorspelde zonnige momenten gebruik maken om op fotojacht te gaan …

It’s the most …

… stressfull time of the year.

De meest opgeklopte, overgecommercialiseerde, gehaaste en stresserende tijd. Want al prijkt bovenaan op bijna elk lijstje met goede voornemens elk jaar weer: “tijdens een hittegolf al beginnen met in een airco-shopping centrum naar cadeautjes zoeken”, het is ook elk jaar weer rennen om nog voldoende pakjes onder de boom te krijgen. “Origineel” hebben we allang opgegeven.

Alleen al die eindeloos herhaalde, vals klinkende kerstmuziek die door de winkelstraten schalt. Met daarbovenop – in volle klimaatopwarming en met dreigend stroomtekort – knipperende, flikkerende verlichting! Goed om de éne epileptische aanval na de andere te krijgen. Dan is thuiskomen in een stil huis met heel sumiere, discrete, niet-knipperende lichtjes een weldoende verademing.

Mijn neef en ik houden al jààààren ook een soort wedstrijdje om de eerste te zijn met het sturen van wenskaarten. Ook dit jaar beet ik weer in het zand, al lagen de omslagen (toch die voor hem) klaargeschreven en met postzegel klaar nog vóór de sint goed en wel weer vertrokken was. Het zorgt er wel voor dat ik op tijd begin met schrijven, maar dat geeft nog geen garanties. Een paar jaar geleden haalde ik rond Pasen een handtas uit de kast en daarin zaten doodleuk .. juist, ja. Ik koop er dus geen meer waar een jaartal op staat. Kan ik ze het volgende jaar misschien nog op de bus gooien.

Vandaar dat ik via deze weg alvast iedereen fijne feestdagen en een voorspoedig 2019 wens. Helemaal in te vullen volgens eigen behoefte en wens …