Nieuw!!!

Eindelijk bekomen van zondag… Nee, gekheid natuurlijk. Het was dan wel snikheet en pittig, maar ik heb echt geen week voor Pampus gelegen vanwege die introductiewandeling afgelopen zondag.

Introductie? Wandeling? Nieuw? Yes! Het nieuwe infopunt Grenspark aan de Zoeteberm 6 in Beveren is officieel in gebruik genomen. Het moest er eens van komen en geen beter moment dan een stralende zondagnamiddag aan het eind van de vakantieperiode. Geen beter denkbare gids ook dan René Maes, wie de natuur en de streek in het bloed zitten.

Samenkomst om 13:30 binnen in het infocentrum, waar naast documentatieflyers, boeken en kaarten ook projectiemateriaal voorhanden is om met luchtfoto’s en nog meer kaarten het verleden, het heden en de toekomst van het Grenspark te illustreren. De aanwezigen waren bij het buiten stappen helemaal bijgepraat over wat hen te wachten stond voor de wandeling en waar ze in de toekomst zeker voor moeten terug komen om de goede zaak op te volgen.

Na de theorie kwam de praktijk. Op verschillende plaatsen werd de info van de projectie nu in real life nog eens extra in de verf gezet. Intussen was er ook voer voor al de meegezeulde optica: buizerd, bruine kiekendief, lepelaar, torenvalk, … Zelfs een heuse, helemaal échte, jagende, slechtvalk! Het geluk was met de dapperen die de blikkerende zon trotseerden.

OK, ik hoor al jaloers gemompel in de achtergrond. En dat is echt niet nodig, want vanaf nu is het infopunt elke zondagnamiddag geopend vanaf 13:00 tot 16:00. Geleide wandelingen beginnen om 13:30 en duren zo’n 2 uur (maar als er veel te zien/te vertellen is, kan dat wel eens een beetje uitlopen). Hoewel het terrein grotendeels over goed begaanbaar terrein loopt, is een beetje conditie niet overbodig. Hoge hakken, buggy’s en honden thuis laten. Daar heb je niks aan. Zeker wél meebrengen: enig geslepen glas om verlegen pluimbollen dichterbij te brengen, een camera als je thuis nog wil nagenieten, na een aantal regendagen zijn rubberlaarzen misschien ook geen slecht idee. Wat je absoluut niet kan missen: al je zintuigen, opgepoetst, op scherp gesteld en op volle kracht.

Ik beloof hier plechtig: het zal niet de laatste keer zijn dat u het Grenspark opzoekt. Misschien komen we elkaar daar wel eens tegen.

Advertenties

Baardmannetjes (bis) …

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik kennis maakte met de Baardmannetjes . De afgelopen weken werden de vorige reeksen opnieuw uitgezonden als apetizer voor het nieuwe seizoen.

Het concept is – zo heb ik ergens opgevangen – lichtelijk gewijzigd, want Hans en Nico vertrekken vanuit één of andere Nederlandse stad om ook het stedelijke natuurleven te laten zien. Maar op een gegeven moment belanden ze toch weer buiten de stadsmuren.

Voor wie het ook wil volgen: vanaf vrijdag 21 juli stuurt Omroep MAX het kibbelende duo weer op pad.

Oogsten in het voorjaar (1) …

Zaterdagnamiddag en de zon is van de partij. Een schril windje ook, maar we zijn ten slotte geen kasplantjes. Kijkers: check. Camera: check. Vogelgids: check. Notitieboekje: check.

We zijn de straat nog niet uit. Aan de vijver zit een aalscholver uit te rusten in één van de geknotte bomen:

De Putting.

Een weidevogel die het al een paar jaar moeilijk heeft en waar her en der hulpprogramma’s voor opgezet zijn: de tureluur. Onmiskenbaar door de knalrode poten en de donker uitlopende snavel:

Altijd een tractatie: de pijlstaarteend. Een grote, maar elegante grondeleend:

Een leuke verrassing: een groep van een tiental groenpootruiters is op zoek naar eten.

Bij het begin van ons rondje Putting hadden we zo al een vermoeden dat hij hier aan het werk geweest was. Een eind verder maakte hij zijn opwachting, zij het niet ongestoord. Dankzij de kraai die hem bij zijn maaltijd lastigviel, kregen we deze slechtvalk in de gaten. Nadat hij de pestkop had verjaagd, ging hij verder met eten:

Luntershoek

Een supernerveus vogeltje, dat zich niet zo vaak laat zien en àls, dan vaak heel vluchtig: de braamsluiper.

De Chinezen komen tóch…

Ja, ik ben al oud genoeg om me de tijd te herinneren dat een Chinees restaurant nog een nieuwigheid was. Een bezoekje aldaar was een avonturenreis evenwaardig en vormde vaak nog weken onderwerp van gesprek, vooral als er ook nog – bij wijze van grap – iemand in het gezelschap chop sticks gekregen had in plaats van westers bestek. Intussen zijn er vermoedelijk minstens evenveel meeneem- en andere Chinese restaurants als frituren in Vlaanderen. Geen mens kijkt er nog van op.

Als de oosterlingen zich in andere sectoren willen mengen is er blijkbaar wél een probleem. Zo bleek althans vorige week nog in verband met een mogelijke participatie in Eandis. Of de tegenkanting te maken had met de achterliggende gedachte dat we dan straks met evenveel papieren lampions zitten als met elektrische verlichting weet ik niet. Feit is, dat de weerstand hier opeens heel groot is.

Hopelijk valt er vanuit de groene natuurminnende hoek een even grote tegenstand te mobiliseren tegen een andere invasie: de Chinese wolhandkrab. Ik kan hier nu door anderen geschreven duidelijke artikels gaan overtypen, maar ik laat liever de eer aan wie die toekomt. Op volgende links is er klare taal te vinden over deze indringer:
Wadweten over de chinese wolhandkrab en Vlaanderen ten strijde tegen de Chinese wolhandkrab . Zo hebben jullie er meteen ook een paar foto’s bij. Die heb ik alsnog niet zelf kunnen maken.
Ik vond  – uiteraard – ook een artikel over hoe je er geld aan kan verdienen (goed wetende dat je dan groen bloedgeld aan de handen hebt, maar geld vergeeft alle zonden, nietwaar?): Een delicatesse . Hoewel consumptie van de ingeweken exemplaren ten stelligste wordt afgeraden omdat ze – indachtig hun omnivore eetgewoonten – alle beschikbare smeerlapperij meeslepen. Denk: zware metalen, chemicaliën, meststoffen, pesticiden, …

Het zou verkeerd zijn om – zoals ik oorspronkelijk – te denken dat je deze beestjes alleen ver van je bed kan tegenkomen. Toen ik op 13 augustus met Jeppe ons ochtendlijk wandelingetje ging maken, vond ik er een een paar straten van ons huis verwijderd. Gehavend door een auto, een fiets, een vogel? In elk geval flink gehandicapt door een vernielde poot. Eerst dacht ik nog dat het beest een lift gekregen had van een meeuw of een reiger die langs de Schelde naar eens wat anders dan altijd vis had gezocht. Maar bovenstaande artikels leerden me dat dit niet noodzakelijk het geval is.

Vorige week donderdag – ook tijdens de ochtendwandeling – vond ik er een volledig platgereden, om de hoek van onze straat. Twee treffers in zes weken tijd. Terwijl ik er voorheen nog nooit een gezien had. Wat mij meteen aan het denken zette over de rol die de dijkwerken in Kruibeke/Bazel/Rupelmonde daar ongewild in kunnen gespeeld hebben. Ironisch genoeg, want je kan in de geciteerde teksten net lezen dat die beesten dijken behoorlijk kunnen “ondermijnen”. Een goed begin dus.

Ik zou iedereen die die beestjes in zijn/haar omgeving vindt willen aanraden om even contact op te nemen met lokale natuurverenigingen of de gemeentelijke milieudienst om dat te melden. Zo kan de plaag-in-wording in kaart gebracht worden en kan de bestrijding beter georganiseerd worden. Tenzij u het idee van krabben in bad wel ziet zitten …

 

Correctie …

Als je denkt iets te vertellen te hebben, kan je er ook beter voor zorgen dat het verhaal klopt.

Bij nader inzien – vooral in de vogelbijbel van Svensson – gaat het hier niet om een mannetje, maar om een (jong?) vrouwtje. We lieten ons oorspronkelijk misleiden door de kleinere gestalte, vergeleken bij de sperwer die een jaar of 3 geleden in de tuin een mees zat op te peuzelen (tarsels zijn aanzienlijk kleiner dan hun vrouwelijke opponenten) maar de duidelijke witte wenkbrauwstreep deed die theorie de das om.

Just is just, he …

Iemand blij maken …

… met een dooie mus, zegt het spreekwoord.

Het zou er kunnen van komen en dan vind ik dat erg jammer voor die mus. Maar toch ben ik blij met deze super hero in de tuin. Hij komt dagelijks meerdere keren overgevlogen of gewoon op de haag zitten om te kijken of hij met zijn lange poten geen mus uit diezelfde haag kan plukken. Dat die mussen wéten hoelang die poten precies zijn, bewijst het feit dat we hem al meer dan eens in het ijle hebben zien grijpen.

Deze middag wou ik de tafel dekken en zag “een rare duif” op de haag zitten. Mijn ogen een beetje beter focussend op het beest, kreeg ik direct een adrenalinestoot die me naar mijn camera deed grijpen. Een kort fragmentje, maar ik ben er zo blij mee als met een dooie mus:

 

Meer weten over de sperwer?

 

UPDATE 3/3/2016:
Vandaag was onze super hero er weer. Eerst wat op de haag zitten en heel ostentatief NIET in die haag kijken of er een mus te dichtbij zit. Dan – nogal klunzig – een aanval doen naar een vogel op de grond aan de voet van de haag. En aan de verkeerde kant uitkomen, corrigeren, nog corrigeren, nog een derde keer corrigeren en dan maar wegvliegen. Iets doet ons vermoeden dat dit een nog onervaren mannetje is dat zijn jachttechniek nog wat moet bijstellen voor hij aan een gezinnetje begint …