Mijn leesgewoonten …

Bij (een aantal volgelingen van) Satur9 zag ik deze leuke tag, ik neem hem graag over. Wil je dat ook doen? Ga je gang!

Wanneer en hoe lang lees je?

Jaren geleden las ik op zowat elk vrij moment van de dag (of nacht). Ik had altijd en overal een boek bij: voor in de wachtzaal van de huisarts (die steevast eerst vroeg welk boek ik bij had en of het iets voor hem zou zijn, en pas dan wat er scheelde), voor in een stilstaande file (in die tijd waren ook zware werken bezig op de Antwerpse ring en een half uur, drie kwartier stilstaan was geen uitzondering), voor tijdens de lunchpauze, … Dus hoelang hing vaak af van hoeveel volk er vóór mij in de wachtzaal zat of hoe lang de file duurde. Maar voor hetzelfde geld begon ik ’s avonds aan “De naam van de Roos” en was ik er net op tijd mee klaar om koffie te zetten voor het ontbijt …

Na een flinke burnout pakweg acht jaar geleden, begin ik pas sinds dit jaar terug regelmatig te lezen. En dóór te lezen, tot het boek uit is. Zonder elke paragraaf tien keer opnieuw te moeten lezen om te weten waar het over gaat. Wat heb ik dàt gemist!

Waar lees je?

Meestal in mijn zetel. In de zomer ook wel in de tuin, vooral nu we hier in een rustige omgeving wonen, zonder al te veel storende geluiden.

Koop je vaak boeken?

Ja. Nu ik weer lees, koop ik weer boeken. Omdat ik weet dat ze weer uitgelezen geraken. En dan gaan ze naar mijn moeder (tenminste dié waarvan ik weet dat ze bij haar in de smaak zullen vallen). En als ze terug komen, gaan ze in de mini-bieb naast de deur, of bij de reisboeken in het dorpshuis. En met reisboeken wordt bedoeld: je leest het boek en dan laat je het achter waar je het uitgelezen hebt. Alleen doe ik daar een paar stappen voor uit de weg, want anders slingeren ze in huis rond. 😉 Maar je kan ze bijvoorbeeld in een huurhuisje op vakantie lezen en dan achterlaten voor de volgende gast. Of op de trein, tram, bus … In de wachtzaal van de (tand)arts of in een lunchroom. Te herkennen aan een stickertje dat je achterop kleeft: “Ik ben een reisboek. Een reizend boek, dus, dat je mag meenemen, lezen en dan elders achterlaten

E-reader of papier?

E-reader om mee te nemen in mijn handtas, papier voor op de bank. Alleen worden dikke turven wat lastig, nu ik artrose in mijn handen krijg. Maar dan krijgt mijn boek een eigen boekkussen voor op mijn schoot.

Favoriete kinderboek?

De Roald Dahl-versie van de klassieke sprookjes. Toen ik na een dakbrand op het werk een hele poos mijn stem kwijt was/vaak hees werd, stuurde de NKO-specialist me door naar een logopediste om mijn stembanden op een betere manier te leren gebruiken. Zij werkte normaal vooral met kinderen, dus ze had niet zo direct een “volwassen” oefentekst bij de hand. We hebben toen trààànen gelachen (ik lees nogal “expressief”, inclusief stemmetjes, al zeg ik het zelf). Ook niet goed voor de stembanden, maar ik moést dat boekje hebben voor de kleinkinderen.

Bekende sprookjes, maar met een verrassende twist. Hilarisch!

Favoriete genre?

Literaire/psychologische thrillers, (historische) detectives, reisverhalen, en sinds kort eigenlijk ook chicklits. Absolute favoriet? Factie. Dat is een mengeling van fictie en historisch juiste gebeurtenissen. Zéér delicaat om de juiste balans te vinden.

Van welke schrijver lees je elk boek?

Tomas Ross. Al heb ik nog wel een stapel te gaan. Genre: factie. Hij heeft het recept voor de juiste verhouding historisch/fictie. En een schrijfstijl die me zeer bevalt.

Welk boek moet iedereen gelezen hebben?

Dat kan ik echt niet bedenken. Laat eenzelfde boek aan honderd mensen lezen en ze ervaren het allemaal anders, dus …

Welk genre zou je nooit lezen?

Fantasy, science fiction, horror, erotiek.

Fictie of non-fictie?

Beide.

Is er een boek dat je leven veranderd heeft?

Veranderen is wat overdreven, maar er zijn wel boeken die mijn kijk op bepaalde aspecten van het leven hebben beïnvloed.

Kiezen is …

… altijd een beetje verliezen. En voor een boekengek met te weinig kastruimte is dat niets minder dan een zwaar dilemma. Toch moet je af en toe eens de keuze maken: alles houden en stoppen met kopen? Of scheiden van een aantal gekoesterde boeken waarvan je met zekerheid weet dat je ze nooit gaat herlezen.

IMG_20200109_131744

Vanmorgen was het weer zover. Om de boekenkasten beter te kunnen schikken, moest er geschoven en gekozen worden.

IMG_20200109_132448

De naslagwerken over natuur horen bij Manlief thuis. Nagenoeg binnen handreikwijdte om net dat éne op te zoeken dat hem door het hoofd schiet.

IMG_20200109_132504

Want reken maar dat – als het aan hém ligt – er geen fouten staan in al die ringmappen die hij heeft bijeen geschreven en getekend. Wat begon als een databank(je) van de Belgische zangvogels werd een levenswerk van zo’n 35 jaar. Over alle soorten vogels, over zoogdieren, insecten, planten, … Die mens is niet te stoppen. Als hij niet schrijft, is hij illustraties aan het tekenen of schilderen.

IMG_20200109_132511

Nu de onbereikbare en onhandige hoekjes gevuld zijn met boeken waar we toch (nog) niet van kunnen scheiden, is mijn hoekje weer een paar lege schappen rijker, zodat ik mijn administratie binnen míjn handbereik heb (of toch bijna). De onpraktische hoekkast is de ideale ruimte om souvenirtjes uit te stallen. Het moet niet altijd ernstig zijn, he?

De boeken in de goedgevulde plooibakken krijgen een nieuwe bestemming: het dorpshuis. Want één ding is zeker: boeken worden hier niét weggegooid. De wetenschap dat iemand anders er nog plezier van kan hebben, maakt de scheiding een beetje minder pijnlijk.

 

 

 

 

Mazzel tov – Margot Vanderstraeten

Flaptekst:

Zes jaar lang begeleidt Margot Vanderstraeten de kinderen van de Schneiders bij hun huiswerk. Via dochter Elzira en zoon Jakov krijgt ze geleidelijk aan toegang tot de gesloten orthodox-Joodse werld van dit Antwerpse gezin. Hier heersen religieuze wetten en eeuwenoude tradities die de Vlaamse studente maar moeilijk kan rijmen met de tijd: de jaren negentig. Maar ook de familie wordt beproefd door de open, maar kritische werkstudente. Dat zij ongehuwd samenwoont met haar Iraanse vriend Nima wekt achterdocht.

Gaandeweg winnen – aan beide zijden – respect, nieuwsgierigheid en humor het van verontwaardiging en verwerping. Als de kinderen afgestudeerd zijn zal Vanderstraeten ze jaren later in Israël en New York opzoeken. Mazzel tov biedt een indringend, uniek inkijkje in de onbekende wereld van de ander, die toch zo nabij is.

 

Recensie:

Wie gehoopt had door de ogen van de auteur een kijkje te kunnen nemen in de erg besloten wereld van die onbekende buren, komt min of meer bedrogen uit. Daarvoor is het boek te anecdotisch. Vanderstraeten zet zich ook net iets te hevig af tegen “al die regeltjes en wetten” die het leven van de Joodse gemeenschap en haar leden in haar ogen nodeloos gecompliceerd maken. Dat draagt er duidelijk toe bij dat ze gedoemd is een buitenstaander te blijven, zonder enig begrip voor wat ze registreert. Achteraf gezien is de flapekst niets meer dan een misleidend verkoopspraatje.

“Al die regeltjes en wetten”, of dat er nu zijn in de Joodse cultuur of in welke religieuze gemeenschap dan ook, zijn om een welbepaalde reden ontstaan. Men mag niet vergeten dat geestelijke leiders in het verleden vaak de enige gezags- én verantwoordelijkheidsdragers waren. Bekijk de verre geschiedenis van een volk met een open en praktische geest en veel van die – in onze moderne wereld onzinnige – regels hadden een goede reden van bestaan. Het apart houden of verbieden van bepaalde voedingsmiddelen had vaak te maken met snel bederf of gevoeligheid voor ziekten in een warm klimaat en een wereld zonder koelkasten en diepvriezers. Voor ons mag het dan archaïsch en totaal onzinnig lijken, in die tijd werden er ongetwijfeld vele levens mee gered. En na al die eeuwen maakt dat dan vaak deel uit van de identiteit van een gemeenschap. Heeft het nog praktisch nut? Waarschijnlijk niet. Maar vooral voor een volk als de Joden, dat erg gehecht is aan die eigen identiteit, in een wereld waarin hun volk verspreid en versnipperd is, kan het van groot belang zijn voor hun voortbestaan als natie.

De auteur is een beschrijvende machine, zonder empathie en – naar mijn gevoel – zonder echte belangstelling. Ze heeft een unieke kans voorbij laten gaan en dat maakt haar boek enigszins overbodig. Het is dan ook niet verwonderlijk dat je als oprecht nieuwsgierige lezer op je honger blijft zitten.

 

Auteur   Margot Vanderstraeten
ISBN10   9789045033853
:2:

 

 

Leeuwentemmer – Camilla Läckberg

Flaptekst:

In Leeuwentemmer van de Zweedse thrillerauteur Camilla Läckberg houdt de winter Fjällbacka in zijn greep. Inspecteur Patrik Hedström en zijn team werken aan een vermissingszaak van een jong meisje, die in een stroomversnelling raakt als ze dood gevonden wordt. Ze is ernstig verminkt. Patrik vermoedt een verband met andere verdwijningen en moet alles op alles zetten om andere meisjes eenzelfde lot te besparen. Tegelijkertijd verdiept Erika Falck zich in een oude zaak, een familietragedie die eindigde met de dood van de echtgenoot. Het lijkt erop dat het verleden zijn schaduw op het heden werpt. Leeuwentemmer, nu in goedkope midprice-editie, is de langverwachte nieuwe thriller in de fascinerende reeks over schrijfster Erika Falck en haar man, inspecteur Patrik Hedström.

Recensie:

De Erika Falck-reeks heeft vele verdiensten. Uiteraard zit er altijd een flinke portie spanning in, maar bovenal: ze heeft een hoog ontspanningsgehalte. Eigenlijk zijn het meer kwajongensverhalen. En ja, er rolt wel eens een lijk uit de kast  en we verzeilen – boek incluis – op het randje van onze stoel als Erika zichzelf weer eens van de kant in de sloot geholpen heeft. Maar we proesten het – graag of niet – toch uit als schoonmama weer heel onsubtiel is over het huishouden van jan steen bij haar zoon en schoondochter. En we voelen mee met de arme Patrik, want hij loopt altijd wel een meter of wat achter vrouwlief aan te hinken als ze even fijntjes zijn werk uit zijn handen neemt. Aan de andere kant: zo’n nieuwsgierig Aagje is wel handig bij een onderzoek, als je als politie-inspecteur door de wet aan handen en voeten gebonden bent.

Kortom: ik heb me alweer heel goed geamuseerd met dit nieuwe boek van Camilla Läckberg. Het “serieuze” werk is natuurlijk ook welkom, maar een Erika Falck-avontuur achter de hand als digestief, is mooi meegenomen.

 

Auteur   Camilla Läckberg
Vertaald door   Elina van der Heijden, Wiveca Jongeneel
ISBN10   9026333285
ISBN13   9789026333286

*****

Speel met vuur – Tess Gerritsen

Stel je voor: je bent op reis en trakteert jezelf op een boek in een tweedehands boekenwinkel. Bij thuiskomst wil je er in gaan lezen en plots valt er een gevouwen A4-tje uit waar iemand wat op zitten kribbelen heeft. Vanaf het moment dat je die hanenpoten probeert te ontcijferen gebeuren er allerlei rare, zelfs angstaanjagende dingen in je leven. Niemand in jouw omgeving gelooft dat er een verband is tussen dat vodje papier en de incidenten die zich voordoen sinds je het hebt aangeraakt. Erger zelfs: men begint aan je gezonde verstand te twijfelen. Je kan dan twee dingen doen: óf je laat die boodschap uit het verleden voor wat ze is, maakt er de open haard mee aan en Kees is er klaar mee. Maar dat levert uiteraard geen thriller op. Ons hoofdpersonage gaat voluit voor optie nummer twee. Ze bijt zich vast in het mysterie en trotseert de schijnbare vloek die op haar vondst rust.

Het is in elk geval een sterk gegeven om een spannend verhaal rond te spinnen. Ligt het dan aan mijn ongeduld of aan het feit dat Gerritsen schijnbaar niet op dreef geraakt? In het begin van het boek worden kleine feiten ten overvloede herhaald en herkauwd in de hoop zo de sfeer op te bouwen, maar bij mij had dat op de duur wel het averrechtse effect. Ik betrapte me er op dat ik af en toe diagonaal begon te lezen om die passages wat in te korten in tijd. Ik had er zelfs niet eens veel moeite mee om het even weg te leggen om wat anders te gaan doen.

Naarmate de ontknoping nadert wordt het verhaal ook slordiger en onwaarschijnlijker. De ontknoping komt dan ook als een bevrijding en niet zozeer van de spanning, maar van het ongemakkelijke gevoel dat ik kreeg bij de laatste hoofdstukken.
Niet goed genoeg om met veel sterren te versieren, maar niet slecht genoeg om definitief opzij te leggen. Werken, dus.
Auteur Tess Gerritsen
Vertaald door Els Franci-Ekeler
ISBN10 9044349112
ISBN13 9789044349115

*****

Erfschuld – Arnaldur Indridason

Flaptekst:

Een alleenstaande oude man wordt dood aangetroffen in zijn appartement in Reykjavík. Hij blijkt vermoord te zijn, verstikt met zijn eigen kussen. Op zijn bureau liggen een paar krantenknipsels uit de oorlogsjaren: achter het Nationaal Theater in Reykjavík, dat in die tijd dienstdeed als opslagplaats voor het bezettingsleger, werd een meisje gewurgd aangetroffen. Een gepensioneerde politieman hoort van de moord op de oude man en zijn nieuwsgierigheid is gewekt. Hij is goed bekend met de zaak maar waarom zou iemand daar meer dan een halve eeuw krantenartikelen over bewaard hebben?

Recensie:

Het verhaal speelt zich af in twee perioden: de aanleiding tot het onderzoek dat in deze tijd gevoerd wordt ligt in de maanden vlak vóór de invasie van de geallieerden op de Franse kust. Ijsland herbergt op dat moment een Amerikaanse legerbasis. In afwachting van het grote moment mengen de soldaten zich in het uitgaansleven, tot groot ongenoegen van de lokale bevolking die moet toekijken hoe een generatie jonge vrouwen zich in uitzichtloze relaties stort. De Situatie, de bedekte term die de Ijslanders hiervoor gebruiken, zorgt voor spanningen en hier en daar zelfs voor regelrechte confrontaties.

Twee jonge vrouwen worden aangerand en verplicht met een verhaal te komen dat vasthangt aan de oude sagen uit de streek. De éne wordt midden in de stad vermoord terug gevonden, van de andere wordt vermoed dat ze zelfmoord pleegde, maar van haar lijk is er geen spoor. Een Canadese militair onderzoekt -samen met een Ijslandse rechercheur – de beide gevallen. Maar niets is wat het lijkt. Het doek valt over het eerste bedrijf, zonder dat beide speurders het gevoel hebben de ware schuldige te hebben gevonden.

Jaren later leidt de moord op een oude man in Reykjavik een gepensioneerde politieman terug in de geschiedenis. Hij raakt er zo van in de ban dat hij geen rust vindt tot hij afdoende antwoorden krijgt op de vragen van een halve eeuw eerder.

Je moet houden van de stijl van Indridason om zijn boeken voluit naar waarde te kunnen schatten. Hij gebruikt eenvoudige korte zinnen. Een beetje een droge stijl, die soms somber aanvoelt. Bij Indridason worden de gebeurtenissen en de stemmingen sterk bepaald door het land zelf: het uitgestrekte niets, dat enkel begrensd wordt door de zee. Daardoor komt hij wat zwaarmoedig over. Voor mij is hij één van de beste schrijvers van het moment. Een vertegenwoordiger van de Scandinavische thrillergolf die nu toch al een groot aantal jaren aanhoudt. Terecht, want er zitten pareltjes tussen. Nog meer dan zijn Zweedse, Noorse en Deense collega’s, is hij een auteur voor de echte liefhebbers van het genre.

Auteur: Arnaldur Indridason
Vertaald door: Adriaan Faber
ISBN10: 9021457601
ISBN13: 9789021457604
*****

Inferno – Dan Brown

Flaptekst:

Robert Langdon, hoogleraar kunstgeschiedenis en symboliek, wordt op een nacht wakker in een ziekenhuis in Florence zonder te weten hoe hij daar is beland. Geholpen door een stoïcijnse jonge vrouw, Sienna Brooks, vlucht Langdon en raakt hij verzeild in een duizelingwekkend avontuur. Langdon ontdekt dat hij in het bezit is van een reeks verontrustende codes, gecreëerd door een briljante wetenschapper; een genie dat geobsedeerd is door het einde van de wereld en het duistere meesterwerk Inferno van Dante Alighieri.

De strijd tegen deze mysterieuze vijand voert hen langs tijdloze locaties als het Palazzo Vecchio, de Boboli-tuinen en de Duomo, en Langdon en Brooks stuiten op een netwerk van verborgen doorgangen en eeuwenoude geheimen…

Recensie:

Wat is dat toch met Dan Brown? Van zijn zes inmiddels meer dan bekende boeken heb ik er nu twee gelezen. De hype rond “De Da Vinci code” was al lang geluwd vóór ik mezelf ertoe kon zetten om het boek te lezen. Ik heb een nogal gezonde argwaan voor hypes. De belofte wordt zelden waargemaakt

Omdat ik ook een nogal grote drang heb om een éénmaal begonnen boek ook uit te lezen (tenzij er écht niet door te komen is), heb ik me er doorheen geworsteld. Soms loont dat, omdat een boek pas laat “aanslaat”.Je weet het maar nooit. Heb je je de eerste helft zitten verbijten, blijken alle stukjes toch nog op hun plaats te vallen door één sublieme passage op pakweg bladzijde 301. DDVC was niet zo slecht dat ik het aan de kant gooide, maar het inspireerde me ook niet om in de overige vier te beginnen.

Anders verliep het met zijn nieuwste boek. Ik heb nog niet zo lang geleden een e-reader aangeschaft en de dag dat “Inferno” in e-format op de markt kwam, kreeg ik hem al toegestuurd door een vriendin. In de hoop dat oefening intussen iets gebaard had dat op kunst begon te lijken, ben ik gelijk beginnen lezen.

Al na zo’n 200 van de ruim 600 pagina’s merkte ik dat ik me aan dezelfde dingen stoorde als de vorige keer. Mits enige aanpassing aan de plot en de plaats van actie kan ik mijn recensie bijna volledig overnemen.
Na ongeveer 2/3 kreeg ik weer hoop dat er wat meer diepte in het verhaal zou komen, maar erg lang kon de auteur de schijn niet ophouden. Al snel verviel hij in zijn eerdere stereotiepe stijl.

Dan Brown heeft veel tijd gestoken in de lectuur van de betere reisgidsen voor Florence en van de “Divina Comedia” van Dante Alighieri. Of hij heeft op goed geluk een passage opengeklapt en daar een plot rond gesponnen.
Ik stel me hem voor terwijl hij uitpluist hoeveel treden je omhoog moet rennen in de toren van de éne kerk om dan twee verdiepingen naar beneden te kunnen tuimelen in het museum ernaast. Met grondplannen van Florence en Venetië op tafel en vloer uitgespreid om een zo langdradig mogelijke achtervolging uit te stippelen, die dan moet opgefleurd worden met toeristische tips, de niet te missen restaurants en koffiehuisjes incluis. Sommige van zijn beschrijvingen zijn volgens mij gewoon met knip- en plakwerk van de VVV-sites op het internet gehaald.

Verder heeft het boek zowat alles wat mij op de zenuwen werkt: 500 pagina’s achtervolgingen à la 3de rangs Amerikaans politiefeuilleton, een overdaad aan toeval (alleen deuren vallen toe, jongen) en een afwikkeling met zóveel trompe l’oeil dat de auteur er op het laatste blijkbaar ook niet goed meer aan uit kan en dan maar een fluteinde aan de kous breit.

Brown schrijft om verfilmd te worden, niet om gelezen te worden. Hij kan zich net zo goed meteen op het schrijven van scripts gooien.

Van een debutant pik ik dit. Alles moet geleerd worden. Maar ik had gehoopt dat Brown intussen iets meer body in zijn verhalen zou steken. Ijdele hoop en dat had ik kunnen weten, want waarom zou je het recept van onsmakelijk vette worst veranderen als ze toch goed verkoopt?

Auteur: Dan Brown
Oorsprokelijke titel: Inferno
Uitgegeven bij: Luitingh, in een vertaling van M. Drolsbach, Y. Ligterink en E. Feberwee
ISBN10: 902456185X
ISBN13: 9789024561858

*****

Fiona / Harry Bingham

Flaptekst:

Rechercheur Fiona Griffiths is jong, toegewijd en slim. Maar er is iets dat zij angstvallig verbergt. Iets dat te maken heeft met haar onvermogen om te huilen. Met haar vertrouwdheid met de doden. Met het mysterieuze gat in haar CV. Wanneer ze in haar eerste zaak de moord op een jonge vrouw en haar dochtertje moet onderzoeken, en er meer gruwelijke moorden volgen, wordt Fiona gedwongen de confrontatie aan te gaan met haar donkerste geheimen. En met een verleden dat ze nooit echt achter zich heeft kunnen laten…

Recensie:

Begin maart kregen een aantal forumleden van Ezzulia de kans om een preview publicatie te lezen en te bespreken. Ik stelde me ook kandidaat en viel in de prijzen. Een nog niet gepubliceerd boek lezen en bespreken zorgt er sowieso voor dat je het op een andere, bewustere manier leest. Zo ook bij Fiona, dat voor auteur Harry Bingham zijn thrillerdebuut moet zijn.

De discussie rond de keuze van de cover is in mijn ogen minder relevant, omdat een cover voor mij toch nooit een doorslaggevend element is. Wat wel al snel een issue werd, is het feit dat de uitgeverij rond de publicatie een hele campagne opgezet had met – godbetert – een Facebook account voor niemand minder dan deze Fiona zelf. Dat deed bij mij al een rood lichtje flikkeren, want als men zoveel moeite doet om een hype te doen ontstaan rond een boek…

Bovendien werden al meteen (te) hoge verwachtingen gecreëerd door het centrale personage in de voetsporen te laten lopen van Lisbeth Salander uit de trilogie van Stieg Larsson. Naar mijn gevoel een kapitale fout.

Om maar meteen een zeer belangrijk element te noemen waardoor deze vergelijking zo mank loopt als een paard op 2 poten: Salander is een charismatische, sterke persoonlijkheid die een groot deel van haar leven doorgebracht heeft aan de verkeerde kant van de wet. Dat zij dus bepaalde stappen kan zetten en er mee wegkomen is straf, maar niet tegennatuurlijk. Als je een politierechercheur een zelfde soort trucjes laat opvoeren en haar er even goed laat vanaf komen met een halfbakken uitbrander, is dat zelfs  te onwaarschijnlijk voor woorden. Het idee alleen al dat een labiele persoon wordt aangeworven voor moordonderzoek is te ver van de realiteit. Om er dan een heel boek aan op te hangen, was meer dan mijn geduld kon verdragen.

Een andere hindernis wordt gevormd door het grote geheim waar doorheen het hele boek om de anderhalve bladzijde naar wordt verwezen. Het gegeven op zich zou een stevige cliff hanger geweest zijn als het goed uitgewerkt werd. De mogelijkheden waren er, maar werden op een schaamteloze manier ongebruikt gelaten. In plaats van de lezer er mee te prikkelen en spanning op te bouwen, kreeg ik het ervan op de zenuwen en begon ik te gokken waar weer een verwijzing zou komen en waar ik dus een sprong moest maken om  er overheen te kijken. Op het einde wordt er één of ander (blijkbaar echt bestaand) syndroom bij gesleept, maar de schrijver had duidelijk geen zin om zich daarin te verdiepen om er ook nog iets zinnigs mee te doen, behalve de naam noemen.

Op zijn website beschrijft Bingham dat hem door een bekend iemand werd gevraagd als ghostwriter op te treden voor dit boek. Als voorbereiding op het schrijven van een thriller heeft hij zich naar eigen zeggen een paar dozijn boeken uit dit genre aangeschaft en gelezen. Wel, ik kan het goed geloven. Het resultaat is er dan ook naar. Op een paar bladzijden na wist het verhaal mij nooit te boeien en als het engagement voor het meedoen met de discussie mij niet verplicht had het boek uit te lezen, dan was het na pakweg 50 pagina’s in de vergeethoek beland.

Ik geef nooit 0 sterren aan een boek omdat dat in mijn ogen de toelating is om er de haard mee aan te maken en ik ben principieel tegen boekverbrandingen. Eén ster dus, voor het papier en de inkt.

*****

Auteur: Harry Bingham
Oorspronkelijke titel: Talking To The Dead
Uitgeverij De Fontein
Vertaling: Ineke van den Elskamp
ISBN: 978 90 261 0099 4

Wie is Ezzulia…? Wat doet Ezzulia…?

In de recensies die ik hier plaats verwijs ik wel eens naar Ezzulia. Wie is die mysterieuze verschijning? Ik laat even onze hoofdredacteur Eric aan het woord:

“Het heeft niet echt een betekenis. Het komt uit een stripverhaal van Tardi en was de naam van een vrouw die – zover ik kan herinneren – slechts één plaatje meedeed. … 

Later ben ik op internet begonnen met een website over thrillers en ook dat wilde ik eigenlijk al Ezzulia noemen, maar werd toch maar Spanning & Thrillers. Drie jaar gedaan (onder de subtitel: An Ezzulia production). Deze site werd trouwens door de VN Thriller & Detective Gids de allerbeste internetsite over thrillers genoemd en was sowieso de eerste op dit gebied. Ook hier ben ik echter mee gestopt, maar heeft het wel Sander Verheijen weten te inspireren tot …… Crimezone.”

Zelf ben ik eigenlijk via de KRO-detective website in het recenseren gerold en daar door diezelfde Sander Verheijen weggeplukt voor Crimezone. Na een paar jaar Ezzulia ontdekt en overgestapt en ik heb het er nog altijd heel erg naar mijn zin.

Wat doet Ezzulia? Kijk maar eens op de website . Je vindt er interviews, columns, korte verhalen, recensies, nieuws over o.a. awards die worden toegekend (de long en short lists, de uiteindelijke keuze van de jury, …). Er zijn ook een paar mensen die de op handen zijnde publicaties nauwgezet op de voet volgen en aankondigen. Soms worden previews besproken.

Het gaat ook niet langer alleen om thrillers. Er is bijvoorbeeld een stevige vertegenwoordiging van fantasy. En jeugdschrijvers hebben er ook een plekje gekregen. In de leesclub worden zelfs klassiekers uit de wereldliteratur besproken.

En uiteraard is er ook een forum waar over boeken, maar ook over alles behalve boeken gekwebbeld wordt. De crisis in uitgeversland, e-readers en e-books, boekenclubs, maar ook kookboeken en recepten. 

De zoveelste forum meet is alweer in de maak. Met een groepje boekenfanaten wordt een paar keer per jaar een locatie en tijdstip afgesproken om in één of andere stad de boekenwinkels onveilig te gaan maken. Er wordt op zo’n moment wat papier verplaatst!

De vrouw in de kooi / Jussi Adler-Olsen

Flaptekst:

Op een prachtige winterdag verdwijnt de jonge linkse politica Merete Lynggaard zonder een spoort achter te laten. De media duiken op het verhaal en suggeren van alles: van moord en zelfmoord tot een geplande vrijwillige verdwijning. De politie wordt gesommeerd de verdwijning grootscheeps aan te pakken, maar Merete is van de aardbodem verdwenen. Brigadier Carl Mørk, hoofd van de Afdeling ‘onopgeloste zaken’ Q, forceert na enkele jaren een grote doorbraak in het onderzoek. Samen met zijn assistent Assad is hij een roekeloze crimineel op het spoor die wordt gedreven door haat. Wraak blijkt een cruciale factor in de krankzinnige plot.

Recensie:

De Deen Jussi Adler-Olsen is blijkbaar al wel een paar jaartjes bezig met zijn “serie Q“, want nog deze maand verschijnt deel 5 (op 19 april om precies te zijn). Toch duurde het tot vóór een paar weken eer ik hem ontdekte via Ezzulia. De lof was zo algemeen dat ik een beetje achterdochtig werd. Bovendien werd de vergelijking met de Millenium-trillogie er nog bovenop gegooid. Hypes hebben bij mij nogal eens de neiging dood te bloeden met een afknapper. Tel daarbij het feit dat ik net een desastreuze leeservaring rijker geworden ben (óók al een vermeende opvolger voor de boeken van Stieg Larsson, maar daarover later, want het gaat ook om een boek dat nog moet uitkomen deze maand) en je begrijpt dat ik zéér op mijn hoede was.

Ik begin alvast met te melden dat -vooral in het begin-  het hoofdpersonage Carl Mørk een hoogst onsympathiek karakter is. De lezer leert hem in eerste instantie dan ook kennen door de ogen van zijn collega’s en niet via zijn eigen acties en uitspraken.
De manier waarop zijn terugkeer naar het politiewerk (na een aanslag op hem en 2 collega’s) zich ontrolt en zijn counter daarop zijn elementen die al stof genoeg geven voor een stevige fundering onder het verhaal. Als hij dan ook nog de hulp van Assad toebedeeld krijgt en deze duidelijk meer in zijn mars heeft dan het talent om met een zwabber en groene plastic handschoenen om te gaan, is een nieuw speurdersduo geboren.

Naarmate het verhaal vordert wordt het makkelijker voor de lezer om zich met Mørk te vereenzelvigen of toch op zijn minst hem met andere ogen te gaan zien. De bij momenten gortdroge humor van de auteur is hier zeker niet vreemd aan. Met een haast perfecte timing worden tongue-in-cheeck situaties doorheen de spanning gevlochten zodat het boek heel genietbaar blijft. Naast de vastgelopen onderzoeken van de laatste jaren zal Carl ook nog wel een paar mysteries rond het verleden van zijn compagnon moeten ontrafelen. Dat deze alle schakeringen tussen ontwapenend, zuiders ontroerd, verontwaardigd tot kwaad, en daarenboven intelligent, tot in het extreme kan variëren zal het team vaak van pas komen maar ook soms in verlegenheid brengen.

De plot zelf – de verdwijning van een mooie, talentvolle jonge parlementariër- zorgt voor een spannend en bij tijden bloedstollend verhaal. Er wordt heen en weer gezapt tussen het moment van haar verdwijning en de dagen waarin aan de oplossing van het mysterie wordt gewerkt. Met deze techniek en naarmate de tijd verstrijkt wordt naar het einde toe de spanning opgedreven. Zelfs als je door krijgt wie er achter de verdwijning zit, blijf je doorlezen aan een hoog tempo want de tijd dringt. Kijk dus een beetje uit wanneer je er aan begint, want anders verlies je kostbare nachtrust.

Gisteren uitgelezen, net delen 2, 3 en 4 besteld. Hopelijk haal ik daarmee de verschijndatum van deel 5.

Een vette vijfpunter *****

Auteur Jussi Adler-Olsen
Taal Nederlands
Oorspronkelijke titel  Kvinden I Buret
Vertaald uit het Deens door Kor Vries
ISBN 109044621815