2022 – week 1 …

Het nieuwe jaar is alweer “oud nieuws”. En hoewel de festiviteiten grotendeels samenvielen met een weekend, ben ik deze week nog flink in de war voor wat de dagen betreft. Als pensionada heb je sowieso al behoefte aan een paar routines om je week aan op te hangen, tenzij je voortdurend in een agenda kijkt. Mijn “kapstokken” waren tot hier toe: donderdag = Hooperstraining met Jeppe en vrijdag = boodschappendag voor mijn moeder.
Tot het begin van corona was dat ook de dag waarop ik mijn eigen boodschappen deed (woensdag = marktdag niet te na gesproken), maar die worden nu thuis afgeleverd. Meestal op vrijdagavond, maar als ik wat te laat ben met het doormailen van mijn lijstje kan dat wel eens een andere keer zijn, dus dat is ook geen zekerheid meer.

Het nieuwe jaar begint echter met een reeks ongewone afspraken en verschuivingen, waardoor ik me voortdurend genoodzaakt zie om te checken of ik nog wel “mee” ben. De kliko staat nog net niet op de verkeerde dag buiten. Ik moet hollen om de naar donderdag verplaatste afspraak met mijn moeder te halen. En hoewel ik heel goed weet dat het dinsdag is, ben ik maar net op tijd in de hondenschool voor Jeppe’s pedicure-afspraak vóór de les. Met een beetje geluk vallen we vanaf vandaag in de goede plooi.

Zaterdag 1 januari ben ik al goed op tijd bezig met het slopen van de kerstversiering. Normaal zou die volledig – kerstboom incluis – weer in de daarvoor bestemde kast moeten zitten tegen de tijd dat ze in Wenen uitgewalst zijn, maar halfweg trap ik een beetje op mijn adem. In de woonkamer en de hal is alles weg, maar de kerstboom in de tekenkamer houdt het vol tot zondag 2 januari. Dan ken ik echt geen genade meer. Het enige wat nu nog aan die periode herinnert, is een bloemstukje (eigenlijk een mandje met plantjes) waar nog een paar piepkleine goudkleurige bolletjes in zitten. Die mogen nog even door tot ik de plantjes buiten zet (heide, helleborus, een paar hyacintenbollen en veenbesjes).

Maandag 3 januari. Ding!!! het belletje van mijn gsm kondigt een afspraak aan. ??? Miljààr! Nog net de tijd om me om te kleden voor mijn jaarlijkse afspraak met de cardioloog! Die is normaal in oktober en dan hou ik het ook in de gaten. Maar doordat die coronagewijs opgeschoven was en ik enkel een mailtje heb gekregen met datum, uur en plaats, ben ik dat helemaal vergeten. De eerste sprint van het jaar. Het zal de laatste niet zijn …

Dinsdag 4 januari is koud, nat en winderig. Dé omstandigheden om in een oefenwei te staan met de hond. Al een geluk dat de anderen de afspraak vergeten zijn en we dus de hele tijd zelf aan het werk kunnen. Blijven we tenminste warm.

Echt geconcentreerd werken is het niet, maar trainer Kathleen gilt Jeppe over de meet. Die heeft maar één vraag in zijn hondenkopje: “Waar blijft mijn lief?

Woensdag 5 januari is vooral memorabel omwille van de bos rode tulpen die ik te pakken krijg. Een kunststukje op zich wegens bloemenwinkels gesloten, want niet essentieel.

Donderdag 6 januari met mijn moeder op shopping tour. Het is eens wat anders dan prei, tomaten of schoenen. Het is eindelijk doorgedrongen dat boven slapen geen optie meer is. Die steile donkere trap met die verraderlijke bocht is geen route voor een 91-jarige die de afgelopen paar maanden sterk achteruit gegaan is op haar mobiliteit. Er moet dus een éénpersoonsbed komen, een klein tafeltje en 2 lichte stoeltjes. De grote tafel met 6 loodzware eiken stoelen verdwijnen volgende week. Dat is al confronterend genoeg voor zo’n menske, maar daar komt nog bij dat ze na nog geen kwart van de afstand in de meubelzaak haar rollator moet inruilen voor een rolstoel. Dat is een drama waar ze wit en grauw van wegtrekt in haar gezicht! Ik heb met haar te doen, maar ik heb zodanig mijn handen vol aan dat onwillig vehikel, mijn jas, haar nieuwe dekbed, overtrekken en hoeslakens, dat ik pas achteraf de kans krijg om haar wat te proberen opbeuren.

Vrijdag 7 januari kom ik niet verder dan een pas-afspraak bij de naaister. Mijn koopjes zijn – helemaal volgens de traditie – te lang (of ik te kort), en vermits ik die 1) niet bij mezelf kan afmeten en 2) ik geen naaimachine heb, heb ik de rok en jeans in Grauw afgeleverd. Een ritje langs de Graauwse Kreek en een kwartiertje in de ijzige wind met Jeppe en weer naar de warme huiskamer. Na de middag mijn nieuwe “hondenjas” opgehaald en om gamba’s voor ’s avonds. Een Thaise groene curry gemaakt met volkorenrijst en gamba’s in een tempurajasje. Dàt jasje valt een beetje tegen. De volgende keer moet ik maar op zoek naar een ander recept voor het beslag, want dit geeft niet wat ik er van gehoopt had.

Zaterdag 8 januari en dan zitten we datum-gewijs al in week 2, maar ik doe nog even stug door want mijn weken beginnen op maandag. Anders word ik helemaal gek.
Vandaag is eigenlijk de dag dat Manlief de hond uitlaat (of omgekeerd), maar ik heb zin in frisse lucht en Jeppe vindt het dubbel leuk als de baasjes allebei meegaan. Aan de kleur van de lucht te zien wordt het een mooie zonsopgang. Voor even moeten we Perkpolder delen met de “bouvierburen” (elk een kant van het terrein, want er is er eentje bij die niet met andere honden kan) en een bulletje. Volgens zijn vrouwtje een Frans exemplaar, maar naar mijn gevoel lijkt ie daarvoor ietsje teveel op Churchill …
Vandaag kook ik niet wegens gebrek aan inspiratie. Maar als we ons aanmelden bij Tommy’s, houdt het op met een pak friet en bijbehoren om thuis op te eten. Ik ben blijven steken in het scenario van “lunch kàn, maar om 17u naar buiten”. Wie kan er nog volgen? Vooral als je de beide kanten van de landsgrens moet in de gaten houden.

Zondag 9 januari gaat zeker geen potten breken. Op de ochtendlijke hondenwandeling na, kom ik niet buiten, denk ik. Misschien wat was opvouwen? Het strijkijzer in stelling brengen voor die paar stukken die daar op liggen wachten? Misschien. Als de dag niet te hoog is.
Ik moet trouwens nog een stuk of 20 blogjes van collega-bloggers lezen …

11 gedachtes over “2022 – week 1 …

  1. MyriamC 8 januari 2022 / 16:16

    Ik ben ook helemaal niet meer mee met de dagen, én met afspraken. De oude dag zal er ook wel iets mee te maken hebben.
    Tulpen staan hier ook te pronken. AH heeft altijd voorraad, in alle mogelijke kleuren.
    Moeilijk voor je moeder om te aanvaarden dat ze achteruit gaat.

    Like

    • Affodil 9 januari 2022 / 13:07

      Bij mij is het echt: kerstboom weg = tulpen in huis. Ik ga er echt als een gek achteraan. En dan moet je weten dat ik in principe niets heb met tulpen. Alleen: Ze bieden het eerste uitzicht op de lente en daar ben ik wel aan toe. Ik heb ze trouwens ook bij AH gekocht.

      Geliked door 1 persoon

  2. Matroos Beek 8 januari 2022 / 16:24

    Een gezellig overzicht. We zijn met z’n allen veel thuis, denk ik… Ja, je moedertje… vanaf 90 gaat het bergafwaarts, maar toch… als ik kijk naar mijn moeder die maandag 99 wordt. Ook dat had ik nooit verwacht. Dus je moeder mag zeker niet wanhopen, maar de zorg wordt wel steeds intensiever, dat kan nu eenmaal niet anders.
    De tulpen zijn heel mooi.
    Mijn vakantie zit erop en ik zie er niet echt tegenop om weer te gaan werken, maar de kans dat ik omikron te pakken krijg is nu wel héél groot. Gelukkig kreeg ik een booster.

    Like

    • Affodil 9 januari 2022 / 13:09

      Zwijg me over die booster! Ik ben in geen jaren zo ziek geweest. En de miserie hangt nog in mijn lijf, want mijn lymfeklieren zijn gezwollen en af en toe pijnlijk. Ook dàt met dank aan Moderna, naar het schijnt.

      Ik wens je in elk geval een fijne eerste werkdag en alvast gefeliciteerd met de verjaardag van je moeder!

      Like

  3. Thomas Pannenkoek 9 januari 2022 / 08:20

    Vaste routines helpen mij ook om de dagen uit elkaar te halen. Je zorg voor je moeder is bewonderenswaardig! Je zult je later niet moeten beklagen dat je er niet alles voor gedaan hebt. Bewondering!!

    Like

    • Affodil 9 januari 2022 / 13:12

      Ze blijft uiteindelijk wel mijn moeder. Al heeft het ruim 50 jaar geduurd eer we samen door een deur konden, nu het allemaal een beetje op een normaal niveau is, wil ik nog wel van haar genieten zoals ik die halve eeuw ervóór ook had willen doen. Soms zitten mijn tenen wel opgekruld in mijn schoenen, maar die schop ik dan wel uit op weg naar huis. 😉

      Geliked door 1 persoon

  4. Nina 9 januari 2022 / 09:10

    Leuke inkijk en interessant om te lezen wat er met ‘tijd’ gebeurt, soms herkenbaar en soms ook weer niet… uiteraard. Toen we jong waren (eigenlijk moet ik zeggen ‘ik’ want kan natuurlijk niet met stelligheid ‘we’ beweren) hadden we veel om het hoofd. Toen was de gedachte ‘ooit, als er meer tijd is’ en dan dachten we waarschijnlijk aan ‘kinderen de deur uit’ en ‘pensioen’. Valt dat tegen zeg, tijd is er nog steeds te kort. Enerzijds, gelukkig maar, anderzijds wordt hij al langer hoe kostbaarder.

    Like

    • Affodil 9 januari 2022 / 13:15

      Doe maar “we”. Als ik terugkijk, vraag ik me dikwijls af hoe we het allemaal voor elkaar kregen. Ik word doodmoe als ik er aan denk! Het zal daarvoor wel zijn dat kinderen komen als je jong bent, zeker? Het is niet dat er minder minuten in een uur zijn, maar ze zijn korter geworden. 😉

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.