1000 vragen aan jezelf (31)

561. Heb je ergens spijt van?
Daar verdoe ik mijn tijd niet meer mee.

562. Wat is je favoriete tekenfilm?
Ik zou het niet weten. Ik kijk geen tekenfilms.

563. Wat zou je aan je kind willen meegeven?
Wat hebben we onze kinderen mee willen geven (of het altijd gelukt is …)? Voldoende zelfvertrouwen om opnieuw te beginnen als iets van de eerste keer niet goed lukt. Op voorhand goed alle pro’s en con’s afwegen, maar eens de keuze gemaakt: er vol voor gaan. Rijden en niet omzien.

564. Welk boek sloeg je onlangs met een diepe zucht dicht?
Een zucht van opluchting dat het uit is? Dat moet nog komen: ik ben begonnen met “Classroom in a book: photoshop”. Een vrij dikke pil vol theorie, maar ik moet me er eindelijk eens doorheen wringen, want anders kom ik niet verder dan uitsnijden en opslaan.

Of een zucht van het nagenieten? Dat is héél lang geleden. Ik geniet bij perioden wel van een boek, maar er blijft toch echt niets van hangen. Ik kies met opzet licht verteerbare kost. Maar als boek 2 een vervolg is op boek 1, moet ik geen dag wachten om er in te beginnen, want dan ben ik al helemaal uit de richting geslagen. Pure ellende!

565. Zou je weer terug willen naar een leven zonder internet?
Een deel van mij zegt volmondig ja. Al is het nog zo handig om snel iets op te zoeken, veel van die dingen zou je uit jezelf kunnen/moeten weten als je even goed nadenkt. Wat dus niet meer gebeurt, want google maakt je hersens lui. Kijk 5 minuten naar een quiz als Blokken of De slimste mens, en je broek zakt af van de onkunde.
Dat is zoiets als hoofdrekenen. Wie (van de jongeren, vooral) doet dat nog? Even het mobieltje erbij (want je hebt zelfs geen rekenmachine meer nodig) … klaar!

566. Wanneer heb je voor het laatst een kleurplaat ingekleurd?
Een tijdje geleden. Ik heb zo’n kleurboek voor volwassenen. Eigenlijk best leuk, maar het wordt zo’n gepriegel dat mijn ogen scheel draaien na een kwartier.

567. Wie was je jeugdliefde?
De jongere broer van de turnjuf. Maar verder dan wat verlegen blikken zijn we nooit geraakt.

568. Voor wie heb je het laatst ballonnen opgeblazen?
Voor de schoolverlatertjes van graad 8. In juli ll. Voor het tweede jaar op rij kon het schoolfeest niet doorgaan wegens corona. Daarom gingen de overstappers in stoet door de wijk en hadden de buren hun huisgevels versierd met vlaggen, wimpels en ballonnen. De familie kon dan langs het parcours staan (of zitten op meegebrachte klapstoeltjes) om hen toe te juichen.

569. Hoe zouden anderen jouw huis omschrijven?
Ik zal het eens vragen als ik de anderen nog eens zie …

570. Met wie haal je het liefst herinneringen op?
Met iemand die die herinneringen deelt. Dan is een simpel “weet je nog toen …” genoeg. Anders wordt het een onbegrijpelijke monoloog.

571. Hoeveel uur per dag breng je achter een scherm door?
De laatste tijd veel minder. Bewust. Eigenlijk zelfs wat te weinig, want nu laat ik mijn administratie wel eens te lang slingeren.

572. Verzwijg je weleens aankopen voor je partner?
Nee.

573. Wie of wat gebruik je vaak als excuus om iets niet te hoeven doen?
“Geen tijd.” Of ook: “Nog tijd genoeg” en dat laatste is gevaarlijk!

574. Ga je graag naar de bioscoop?
NEE!!!

575. Hoe ruimdenkend ben je?
Hoe moet ik dat nu zelf beoordelen? Wie binnen mijn lijntjes past zal zeggen dat ik héél ruimdenkend ben. Wie er – terecht of onterecht – buiten valt, zal mij een eng kreng noemen. Maar zo scherp trek ik mijn lijntjes nooit. Er zit altijd wel wat rek op gelijk op broekelastiek.

576. Wat probeer je uit angst te vermijden?
Herdershonden. Ik heb er intussen net een akkefietje teveel mee aan de hand gehad. Ik vertrouw ze van geen kanten meer. Vooral niet die die “perfect afgericht” zijn. Die lopen los. En blijken dan hun zin te doen en helemaal niet te luisteren.

577. Wat is je laatste onschuldige obsessie?
Ik denk niet dat ik geobsedeerd ben.

578. Wat zou je dragen op de rode loper?
Platte schoenen. Gewoon om duidelijk te laten zien wat ik denk over stiletto’s:
– het zijn geen schoenen maar foltertuigen
– niemand, NIEMAND!, kan er elegant mee stappen. Zelfs mannequins breken er hun enkels mee.
– het ziet er niet uit. Vooral kleine vrouwen moeten zeker GEEN hoge hakken dragen, want dan zien ze eruit als een reiger met kromme poten. Je lijkt er niet groter door, je benadrukt dat je benen te kort zijn. Je gebruikt ze als protheses. En – most unlike eender welke andere prothese – kan je die stelten beter onder een lange rok wegstoppen. Waar je dan onvermijdelijk een gat in trapt want je strompelt door het leven …

579. Hoe gaat het echt met je?
Goed, dank u. Op wat roest tussen de scharnieren en een zure oprisping af en toe na (letterlijk en/of figuurlijk) ben ik behoorlijk tevreden met mijn leven.

580. Waar heb je onlangs met pijn in je hart ‘nee’ tegen gezegd?
Als ik ergens “nee” tegen zeg, is dat in de overtuiging dat dat de beste keuze is en dan moet ik daar geen hartzeer van hebben. “Ja” is een andere keuze, maar kiezen is altijd verliezen. Om iets anders te winnen, maar dat vergeten we er meestal bij te zeggen.

13 gedachtes over “1000 vragen aan jezelf (31)

  1. Matroos Beek 21 september 2021 / 07:08

    Op de rode loper zou ik ook sportieve, platte schoenen dragen. Die draag ik trouwens iedere dag. Op hoge hakken kan ik enkel strompelen, net als zovelen. Het is inderdaad geen gezicht. En zeker niet onder korte beentjes, zoals je schrijft 😁

    Like

    • Affodil 21 september 2021 / 10:58

      Zelfs diegenen die niet zichtbaar worstelen met de zwaartekracht als ze op die stelten lopen, slagen er niet in om elegant te bewegen. Die lopen met stijve poten (net zatte paarden, zei mijn grootvader altijd), durven nauwelijks hun hoofd te draaien en speuren – onmerkbaar, hopen ze – naar gaatjes en naadjes waar hun hakken in kunnen blijven haken. Bovendien zijn zulke schoenen per definitie voorzien van spits toelopende tippen. Moet je bij zo’n galadiner eens een mobiele camera onder de tafels loslaten! Al die schoenen liggen her en der uitgeschopt en al die blote voeten zijn compleet misvormd … Belachelijker kan haast niet!

      Geliked door 1 persoon

      • Matroos Beek 21 september 2021 / 12:56

        Ik noem ze dan ook zitschoenen, aangezien je er niet kan mee stappen, enkel zitten. Je hebt ze aan voor de sier.

        Like

        • Affodil 21 september 2021 / 13:54

          Ik noem ze “stap in – stap uit”-schoenen: enkel om in en uit de auto te komen. Of ook nog “onder-tafel”-schoenen. 🙂

          Geliked door 1 persoon

  2. Thomas Pannenkoek 21 september 2021 / 08:12

    Wat een flutvragen zitten weer in die serie! Je verdient een medaille voor moed en zelfopoffering om te blijven volhouden.
    ‘Herdershonden’ betrouw ik ook niet. Gisteren nog een akkefietje gehad met zo’n baasje met een super wild exemplaar. Als hij hem uitlaat, moet hij de leiband zo strak bij zich houden dat het een belachelijk zicht wordt. Het beest zag mij wandelen met mijn stok en vond dit blijkbaar een bedreiging. Nog nooit zoveel hondentanden in een bek gezien toen hij zich probeerde los te rukken om mij aan te vallen.

    Like

    • Affodil 21 september 2021 / 11:02

      Een wandelstok of paraplu is sowieso al een trigger voor veel honden en herders zijn dan nog eens extra “waaks” (ik noem het oncontroleerbaar). Door hun gestalte en fysieke kracht zijn ze meestal hun baasjes te sterk, dus ronduit gevaarlijk. Let wel: je kan van elke hond een gevaar voor de mensheid maken, maar sommige soorten worden er op ge(in)teelt. Een tijdje geleden zag ik een docu over politiehonden in Nederland (en dat zal echt niet alleen hier zijn!). Die worden geselecteerd, getraind, … en zijn uiteindelijk nog altijd ongeleide projectielen. Als ik een agent met zo’n kreng zie rondlopen, ga ik een blokje om.

      Geliked door 1 persoon

  3. MyriamC 21 september 2021 / 09:03

    564b:: dat heb ik ook. Boek is nog niet uit of ik weet al niet meer waarover het ging. Concentratie nul tegenwoordig.
    Verder ook weer heel veel herkenning, maar dat is geen verrassing meer.

    Like

    • Affodil 21 september 2021 / 11:11

      Vroeger ging de inhoud van een boek voor mij langer mee. Misschien had dat ook te maken met het feit dat ik toen “anders” las, omdat ik recensies schreef. Maar tegenwoordig moet ik echt van een leesperiode gebruik maken om zoveel mogelijk te lezen, want als het op is, is het koken gedaan. Dan kan het best wel een half jaar of langer duren eer ik weer aan het lezen kan. Daar heb ik dan liefst een beetje rust en stilte bij.

      Stel je mijn ergernis dan voor afgelopen zondag. Mooi weer, heerlijk om in het tuinhuis in de zetel te zitten en mijn boek uit te lezen! Heeft die kleinste van hiernaast alweer zo’n dag dat hij om de paar seconden hysterisch begint te krijsen omdat hij zijn zin niet krijgt. Zij roept daar dan met een schelle stem overheen en als dan tijdens de kindersiësta eindelijk de rust zou kunnen terugkeren, komt er een bende familie die de kleuters ophitsen en gaat het weer van vooraf aan. Om de schreeuwers stil te krijgen gaan de twee schoonzussen met hun speenvarkentjes op de arm staan schommelen in de trampolinekooi, die amper 20cm van de omheining af staat en er ruim een halve meter boven steekt. Kunnen ze tijdens hun roddelpraatjes fijn onze tuin bekijken en becommentariëren.

      Ik ben dus maar binnen gaan zitten …

      Geliked door 1 persoon

      • MyriamC 21 september 2021 / 12:07

        Een hutje op de hei, dat is wat we nodig hebben om rust te vinden. De buren naast ons hebben ook een lawaaierig kind. Hij is braaf en welopgevoed, maar hij babbelt de hele dag door. En op de leeftijd van zes zijn de stemmen nog zo schril. Ik hoor de mama ook wel eens zeggen ‘Melvin, wees nu eens even stil …’.
        Het lijkt ook wel of ik mijn gading niet meer vind. Ik heb altijd graag psychologische thrillers gelezen. Ik kon er me echt helemaal in verliezen. En nu, het boeit me allemaal niet meer en ik ben toch zó snel afgeleid.

        Like

        • Affodil 21 september 2021 / 12:54

          Ik heb nog het minste tegen kinderen, hoewel er een verschil is tussen wenen en wat er naast ons gebeurt: vandaag of morgen stikt hij in zijn temper tantrums. Oudste heeft dat ooit ook eens gedaan. Die heb ik het voor ééns en altijd afgeleerd met een koude douche. Al was dat vooral om er zijn adem terug door te krijgen, want hij zag al blauw. Met zíjn oudste heb ik (met succes) een wat kindvriendelijkere methode geprobeerd: zonder tekst en uitleg oppakken en net buiten het gezelschap zetten en er niet meer in laten tot de woedeaanval over is. Bij een volgende gelegenheid ging ze uit zichzelf even apart staan tot het gezakt was. 🙂

          Ik las ook altijd het liefst psychologische thrillers. Maar daarvoor moet je echt – bewust of onbewust – bepaalde dingen opvangen en onthouden voor verder in het verhaal. En dat lukt me dus voor geen meter meer.

          Geliked door 1 persoon

        • MyriamC 21 september 2021 / 14:38

          Negeren en laten uitrazen, zo doen wij dat met kleinzoon ook als hij een bui heeft.

          Like

  4. Menck 21 september 2021 / 16:55

    Sinds de komst van het internet, is het toch een heel pak makkelijker geworden om dingen op te zoeken. De tijd dat ik nog frequent de Larousse raadpleegde, ligt gelukkig ver achter me. Nee, ik zou het www niet meer kunnen missen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.