1000 vragen aan jezelf (23)

Ik loop alweer achter. Vandaag dus vragen stellen, morgen prentjes kijken.

401. Wat is je favoriete troosteten?
Dat is heel lang iets hartigs geweest, bij voorkeur kaas. Maar aangezien ik om ik-weet-niet-welke reden al maanden een soort walg heb van eender welke eiwitbron, zit ik jammer genoeg (te) vaak aan zoetigheid.

402. Heb je weleens iets bovennatuurlijks of onverklaarbaars meegemaakt?
2001. We hebben een vakantie in Lierta in de Spaanse Pyreneeën geboekt. Een dikke maand op voorhand begint de miserie: elke nacht nachtmerries: één van de honden valt in een ravijn en breekt een poot. Badend in het zweet en trillend als een riet word ik wakker en na een paar weken durf ik nog amper naar bed.

We komen zaterdag aan op onze bestemming en op dinsdag hebben we een wandeling gepland aan de Mallos de Riglos. Als we willen vertrekken moét ik opeens dringend terug het huisje in, de kip die ik uit het vriesvak genomen had moet er terug in en ik heb de onbedwingbare behoefte om het pas half gevulde afvalzakje in de container te gooien. Opgeruimd staat netjes. Oh ja, en ik zal maar een blister paracetamol meenemen en dat rolletje stretchverband.
We kunnen eindelijk vertrekken. Als we door het volgende dorpje rijden, staat er opeens een aartslelijke, verschrikkelijke hond midden op de weg die ons zijn blikkerende tanden laat zien. Hij ziet er zó angstaanjagend uit, dat Manlief met beide voeten bovenop de rem gaat staan. Onze honden – die anders blaffen naar alles op vier poten -merken niets en opeens is het beest weg. Opgegaan in rook, zeg maar. Het meeste deed hij nog denken aan een Tasmaanse wolf en dus dopen we hem Tasman.

We maken een prachtige wandeling onder het wakend oog van de gieren die daar tegen de rotsen wonen, eten onze picknick op een bergweitje en beginnen aan de afdaling. Na een 100-tal meters vraagt mijn andere helft hoe de nieuwe wandelschoenen zitten en ik steek de loftrompet. Net op dàt moment trap ik op een rolkeitje ter grootte van een kippenei, sla mijn voet om en hoor het geluid van een droge tak die knapt. Geen pijn, wél een voet die los hangt te bungelen: dubbele enkelbreuk. Een paar uur later word ik opgepikt door een helicopter en naar het ziekenhuis van Huesca gevlogen. Manlief laadt onze bagage in, zet de honden op de achterbank en vertrekt richting huis, want die verwacht dat ik de volgende dag daar aan ga komen met een repartiëringsvlucht (dat horrorverhaal vertel ik nog wel eens op een andere keer). Intussen bel ik vanuit mijn bed de huisbaas (gelukkig een Nederlander, want op dat moment was mijn voorraadje Spaans opgebruikt), vertel hem dat de boel er verlaten bij ligt en dat er een kip en twee zeebaarzen in de vriezer zitten, die hij zich mag laten smaken.

2004. We hebben opnieuw de Spaanse Pyreneeën geboekt, maar deze keer in Sipàn, bij dezelfde verhuurder, maar niet te dicht in de buurt van het vorige huisje, want Manlief is nog niet over de emoties heen.
Een goede maand vóór het vertrek schieten we allebei recht in ons bed, midden in de nacht. Aan het voeteneind ligt Tasman, rustig, helemaal niet angstaanjagend. Hij geeuwt en wij vallen allebei geschokt terug in de kussens en in slaap. Het wordt een prachtige vakantie, zonder ongelukken …

403. Welke uitdaging moet je overwinnen?
Ik kan niet zo gauw iets bedenken.

404. Wie heeft je het meest beïnvloed in het leven?
Dat zal mijn (v)echtgenoot wel zijn, zeker. Na 45 jaar heeft hij er in elk geval het meeste tijd voor gehad.

405. Wat is klein geluk voor jou?
’s Morgens wakker worden van een zanglijster die op ons dak van jetje geeft. Dàt soort dingen.

407. Wanneer was je laatste spelletjesavond?
Dat herinner ik me niet eens meer. We hebben wel spelletjes liggen, maar er zitten er zelfs nog in hun plastic verpakking. Ik zou bekijken hoe ze gespeeld moeten worden, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat ze eens in een tombola van een carnavalsvereniging gaan verzeilen …

408. Ben je goed in je werk?
Dat mag ik hopen. Ik deed er toch de nodige moeite voor en méér.

409. Wie bewonder je?
Mensen in de zorg en dat mag je breed opvatten.

410. Heb je een goede gewoonte die je iedereen zou aanraden?
Maak geen goede voornemens, want die volgen de verkeerde wegwijzer.

411. Wat sla jij over in de krant?
Het meeste.

412. Wat doe je met grijze haren?
Af en toe eens laten knippen. De tijd van de camouflage is voorbij. Kleur bekennen is wel zo handig.

413. Wat stond er op je laatste Instagram-foto?
Ik ben nog niet eens aan de eerste toe.

414. Sta je liever op de voorgrond of de achtergrond?
Ergens tussenin.

415. Hoe vaak lak je je nagels?
Soms twee keer per week, meestal één keer in màànden. Het vaakst zet ik er nog een kleurloze lak op als ik een werkje ga doen waar mijn nagels van verkleuren. Ter bescherming dus. Ik vind namelijk moeilijk passende werkhandschoenen. Mijn handen zijn zo klein dat ik onder het verbod op kinderarbeid val …

416. Filter je het nieuws voor jezelf?
Ja.

417. Voor welk tv-programma zou jij jezelf opgeven?
Manlief en ik hebben allebei nog meegedaan aan “Leven en laten leven”, een natuurkwis. Het leverde ons allebei een Nikon-camera op, dus dat was mooi meegenomen. Zou ik het nu nog doen? Ik weet het niet.

418. Hoe beleg je het liefst je boterham?
Aan de bovenkant. Maar als hij valt is het toch altijd van dàdde.

419. Wat is je grootste zwakte?
Het zou zomaar ook mijn grootste sterkte kunnen zijn: ik zie in alles ook iets van (zwarte) humor. Het houdt het leven leefbaar, maar het is niet altijd handig als je de slappe lach krijgt op het moment dat iedereen bloedserieus is.

420. Hoe amicaal ben je?
Als daarmee bedoeld wordt dat kleffe, plakkerige “schatje” hier en “lieveke” dààr, drie kussen en voortdurend aan elkaar zitten met schouderklopjes en elleboogstootjes: totààààààl niet!
Als ik iemand de eerste keer ontmoet, ben ik meestal best wel gereserveerd. Niet onvriendelijk, maar ik kijk de kat uit de boom en probeer vooral de lichaamstaal te lezen. Scheelt een hoop ontnuchtering achteraf en ontdooien kan nog altijd.

En deze was onder de tafel gevallen:
406. Doe je wel eens iets uit medelijden?
Al wat zich bij ons ooit “huisdier” mocht noemen kan daar “ja en amen” op zeggen. Van de eerste tot de laatste zijn het allemaal adoptiegevallen. Al moet ik zeggen: ons Nicky heeft óns geadopteerd. Het zou niet bij haar status van diva passen om de waarheid toe te geven …

11 gedachtes over “1000 vragen aan jezelf (23)

  1. MyriamC 26 juni 2021 / 12:24

    Oh, wat herken ik weer veel. Vanaf vraag 407 zouden de antwoorden ook van mij kunnen zijn. Vooral die laatste!!

    Like

    • Affodil 26 juni 2021 / 12:40

      Ja, vanaf vraag 406 zou moeilijk zijn, die is er tussenuit gevallen merk ik nu.

      Like

        • Affodil 26 juni 2021 / 13:18

          Ik eerst ook niet, en dan had ik alles al 2-3 keer nagelezen op typefouten. Kan je nagaan!

          Like

    • Affodil 26 juni 2021 / 15:54

      En echt gebeurd. En dan moet je het meemaken. Dat komt nog dikwijls boven, hoor

      Like

  2. djaktief 26 juni 2021 / 16:06

    Een juweeltje dit blog. Zulke boeiende antwoorden. Wat een ellendige vakantie met die dubbele enkelbreuk moet dat geweest zijn.

    Like

    • Affodil 26 juni 2021 / 16:55

      Dat was inderdaad geen succesverhaal

      Like

  3. saturnein 27 juni 2021 / 11:37

    Elke keer opnieuw leuk om de antwoorden te lezen. Herkenning 🙂 En regelmatig eens lachen bij de heersende droogte in de antwoorden 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.