“De dood of de gladiolen” …

Een mens heeft, vooral in de winter en nog meer in de huidige tijden, iets nodig om naar uit te kijken. Omdat het nog maar de vraag is wanneer we ooit aan onze coronaprik gaan geraken en omdat we besloten hebben minstens te wachten tot het moment dat we daar zicht op krijgen, hebben we al wél ons oog laten vallen op een vakantiehuisje voor het najaar, maar reserveren doen we nog niet. En dus ligt de hele focus dezer dagen op de tuin.

Afgelopen maandag kwamen de tuinmannen voor het zwaardere werk: de eerste schoonmaak na de winter, snoeien, en ook: wat uitleg geven die ik nodig had om nog wat aanvullingen te bedenken zonder de boel te verpesten. We hebben afgesproken dat we het vanaf nu weer zelf overnemen, maar als er dingen zijn die ons boven het hoofd (en vooral boven de rug) gaan, dan hoeven we maar te bellen om af te spreken wanneer ze ons komen helpen. Met een uurtje of drie waren ze er mee klaar en was ook het snoeisel ineens weg. We hebben de hele namiddag zitten genieten van het frisse uitzicht.

Dinsdag gingen we zelf aan de slag: de vijver moest een beurt krijgen (de visjes zijn flink gegroeid!), de pompen hebben in de diepte hun werk gedaan. De bijendrinkschaal is schoongemaakt en gevuld. Ik maakte een inventaris van kale plekken, zodat ik aanvullingen kan bedenken. En in de voortuin werd ook schoongemaakt. Een 5-tal primula’s, die ik in een lampetkom op het tafeltje in de veranda had staan, werden in een plantenbakje gezet en kregen een plaatsje aan de voordeur.

Woensdag moesten de planten in de veranda er aan geloven: waar nodig wat dood blad weghalen of wat potgrond toevoegen, eens goed gieten en meststof geven, de potten weer wat ruimer schikken en het fonteintje vullen.

Donderdag kwam dan de kroon op het werk van de week: de kussens van de zetels werden uitgepakt, nadat er eerst eens goed gepoetst was in ons “buitensalon”. Ik heb wel nieuwe fleece doeken besteld, want die ik had vielen in meer dan één opzicht tegen. Ze waren niet echt easy in onderhoud en ze hadden pompoms aan de randen. Dat lijkt een gezeefde mug, maar als je de bocht van de bank wil volgen, komen die bolletjes óp de kussens te liggen en wie daar op moet zitten heeft een moeilijk leven …

En toen was het klaar! De mini-narcisjes staan in bloei, de primula’s van vorig jaar ook, net als de peperboompjes. Overal zie je knoppen zwellen en soms zelfs al openbarsten. De mussen zijn al volop met nestmateriaal aan het zeulen en je ziet de gekste baltstaferelen in en onder de bomen en struiken.

Nu nog extra kleur voorzien voor de zomer. We waren bij de aanleg zó gefocust op het aantrekken van insecten, dat ik helemaal niet aan snijbloemen gedacht had. Gisteren moest ik voor mijn moeder in de Boerenbond in haar buurt zijn en daar stond een gróóóte mand vol zomerbollen. Tja, jààààààh ..!

Sinds vorig jaar heb ik mijn aversie tegen dahlia’s opzij gezet. Ik herinner mij uit mijn prille kindertijd dat wij op die halve zakdoek grond achter het huis ook dahlia’s staan hadden. En vooral: dat oorwurmen daar zo graag in kruipen. En dat mijn vader mij wijsmaakte dat die “orennijpers” in je oor kruipen en daar flink in bijten. Vandaar mijn slechte relatie tot die schitterende bloemen. Intussen denk ik bij “oorwurmen” meestal aan van die rotdeuntjes die je niet meer uit je hoofd krijgt. De dahlia’s hebben het gewonnen van de stomme verhaaltjes. Dus die heb ik zeker meegenomen.

Papavers vind ik ook zo mooi. Ze hebben iets héél fragiel, maar lijken toch ook stoer zoals ze daar rood staan te zijn. En om helemaal in de sfeer van de streek te blijven, ga ik mijn eigen opiumindustrie beginnen. (De afgelopen 365 dagen zijn er in Zeeuws-Vlaanderen 365 drugslabo’s, hennepkwekerijen etc. gevonden. ’t Is hier goeie grond … )

Manlief was al altijd een fan van gladiolen. Om mij onbekende redenen associeerde ik die altijd met kerkhoven. Eigenlijk zouden dat dan chrysanten moeten zijn, maar gladiolen waren voor mij altijd “kerkhofbloemen”. Bovendien stond het traditionele kleurassortiment mij niet echt aan. Het laatste jaar in Kruibeke had ik me toch laten vermurwen en een toen nieuwe soort geplant (vanillegeel met een sumier vleugje roze erin, geen idee hoe ze heetten). Eigenlijk viel dat nog mee.
Gisteren vond ik een zak bollen met een mengsel van heel donkerrode (paarse?) bloemen in combinatie met limoengele. Ik zag ze al wel in een vaas op een bepaald plekje en dat was voor mij het laatste duwtje in de rug.

De dood of de gladiolen? Het zijn de gladiolen geworden …

25 gedachtes over ““De dood of de gladiolen” …

  1. Vief 27 februari 2021 / 09:37

    Ik heb sedert het najaar een aangelegd tuintje dat ik nu een jaar ga bekijken vooraleer aanvullingen te doen.
    De biobollen die door mij extra in de grond gestoken zijn beginnen nu al overal te piepen.

    Like

    • Affodil 27 februari 2021 / 09:56

      Het is de afgelopen week echt wel explosief vooruit gegaan. Stonden vorige week de sieruien slechts een 5-tal cm boven de grond, nu is dat al ruim 20 cm. Je zag ze zo ongeveer uit de grond kruipen. Ook de peperboompjes hebben mij verrast. De takken zijn al helemaal paars gekleurd van de kleine bloempjes.

      Wij hebben ook stapsgewijs de tuin aangelegd en aangevuld. Teveel ineens maakt het vaak onoverzichtelijk en onbeheersbaar. Onze tuin is door een tuinfirma aangelegd in 2018. Ondanks de daaropvolgende hete zomer, is alles wel in de groei geraakt. Maar in overleg werden er wat plekken vrij gelaten, om te zien hoe we dat zelf het beste konden aanvullen. Je moet dat ook vanuit verschillende hoeken een beetje kunnen bekijken. Hoe ziet de tuin eruit vanaf de zithoek in het tuinhuis? Klopt het perspectief ook vanuit de veranda? Vanuit het huis? Blijft het het hele seizoen interessant of vallen er “dode” momenten? Net als de planten zelf, moet zo’n tuin groeien. En veranderen, naargelang je eigen belangstelling ook verandert. Boeiend, een tuin!

      Like

    • Affodil 27 februari 2021 / 10:03

      Vorige zomer hebben we kunnen ervaren wat voor een onschatbare waarde dat heeft: als je omgeving overspoeld wordt door toeristen, kan je in je eigen tuin nog spannende dingen beleven om te fotograferen. Daar zitten denkelijk wel weer een paar blogjes is, de komende maanden.

      Maar nu even niet: na al het werk van de afgelopen dagen, zien we amper de overkant van onze toch niet zo grote tuin. Al heel de ochtend klagen de misthoorns van de schepen op de Westerschelde dat er niks te zien is …

      Like

  2. MyriamC 27 februari 2021 / 10:39

    Dahlia’s en gladiolen … ik moest er vroeger ook niks van hebben. Maar twee jaar geleden hadden wij dahlia’s gekocht (bloeiende) in heel speciale kleurcombinaties en sindsdien ben ik ‘om’. We waren alleen vergeten de knollen uit de grond te halen in de herfst en hebben vorig jaar geen bloem gezien. En nu vinden we de knollen niet meer terug in de grond. Dus moet ik op zoek naar die bijzondere kleuren.
    Onze alliums staan nog maar 5 cm boven de grond hoor. Buiten de knoppen aan de seringen zie ik hier voorlopig nog weinig nieuw leven.

    Like

    • Affodil 27 februari 2021 / 10:43

      Heeft misschien te maken met het feit dat onze tuin helemaal ingesloten ligt. Op het noorden (ik hield mijn hart vast toen ik tot die constatatie kwam), maar desondanks heel zonnig, rondom afgeschermd dus ook weinig koude invloeden. En dan de invloed van het water dichtbij: dat scheelt altijd een paar graden tegen het binnenland, in beide richtingen. Het gaat hier verbazend goed vooruit!

      Geliked door 1 persoon

      • MyriamC 27 februari 2021 / 10:45

        Het zal allemaal wel komen hé. Voorlopig geniet ik nog van de uitbundig bloeiende helleborussen.

        Like

        • Affodil 27 februari 2021 / 11:20

          Die moeten er bij mij ook nog terug tussen. Maar dan moet ik eens rustig kunnen kiezen.

          Geliked door 1 persoon

        • MyriamC 27 februari 2021 / 11:39

          Bij ons staat er heel veel in potten. Ook de helleborussen. Die gaan dan van zodra ze uitgebloeid zijn met pot en al naar achter in de tuin, uit het zicht. Tegen de winter worden ze weer naar voren gehaald en sieren ze mijn keukenraam.

          Geliked door 1 persoon

  3. djaktief 27 februari 2021 / 12:28

    Afgelopen jaar heb ik zo genoten van de dahlia’s in onze tuin. Gladiolen associeer ik met de Nijmeegse vierdaagse. In de tuin heb ik ze ook al eens gehad maar ze vallen nogal om. Onze tuin op het noorden is laat en ik ben nog later 😂

    Like

  4. Menck 27 februari 2021 / 12:57

    Dahlia’s vind ik echt top, maar gladiolen zijn niet mijn ding. Waar het aan ligt, daar ligt het aan.
    Speur zeker ook eens op zoekertjessites naar dahlia’s. Vorig jaar kocht ik alzo een emmer knollen voor vijf euro.

    Like

    • Affodil 27 februari 2021 / 13:03

      O, bedankt voor de tip!

      Like

  5. Thomas Pannenkoek 27 februari 2021 / 16:51

    De grote manoeuvres laten doen door een aannemer en zelf aanvullen – de ideale combinatie, denk ik. Ben benieuwd naar wat fotomateriaal uit je tuin. Is het een grote oppervlakte om te onderhouden?

    Like

    • Affodil 27 februari 2021 / 23:44

      De aangeplante oppervlakte is ongeveer 220m². Er zit nog een vijvertje naast en aan de straatkant hebben we het heel onderhoudsvriendelijk aangelegd: 2 perkjes met olijfboompjes en lavendel. Veel keuze hadden we daar niet, want de zon zit daar echt van ca. 9u tot 19u in de zomer. Niet veel planten zijn daar tegen opgewassen, vooral gezien de zomers van de afgelopen jaren.
      De zeeklei aakt de grond niet makkelijker te bewerken, dus we gaan zeker om de 2 jaar de bovenlaag met “zwarte grond” en turf luchtiger maken.
      Met de foto’s ga ik nu zeker op regelmatige basis alles volgen. De meeste zullen op het fotoblog komen, maar hier komt er wel een woordje uitleg over.

      Geliked door 1 persoon

      • Thomas Pannenkoek 28 februari 2021 / 07:26

        Ideale oppervlakte!
        Bij ons is het iets groter. Het lot wat we kochten was één van de laatst overblijvende van onze verkaveling, achteraf gezien was het onderhoudswerk misschien de reden daarvan. Nu ligt alles in gras, ook al omwille van mijn beperking, maar het zou tof zijn er toch wat meer vorm en kleur in te krijgen. We zien wel, misschien inspireren je foto’s wel!

        Like

        • Affodil 28 februari 2021 / 08:35

          De totale oppervlakte van het perceel is 491 m². Met aftrek van het huis is er dus wel nog een redelijke hoeveelheid verharding over. We zijn echter niet van plan daar nog beplanting voor in de plaats te brengen. Er zijn 2 opritten (1 vóór de garage en 1 langs waar je de tuin kan inrijden via een hek. Handig om de auto te kuisen, zonder met je kont over de rijbaan te hangen). Bovendien kunnen tuinfirma, aannemers, etc dan van de straat af met hun aanhangwagen. Hoeven ze niet voortdurend naar de straat (hek open -> hond pleite).
          En het tuinhuis werd op de bestaande verharding geplaatst. De betonplaten waar de oorspronkelijke 2 ruïnes op stonden zijn opgebroken en de ruimte in de border begrepen. Al met al hebben we de onverharde oppervlakte ruim verdubbeld, dus de rest moeten ze ons maar gunnen. Op een gegeven moment overwogen we nog wel wat gazon, maar die zou zo klein geweest zijn dat het onnozel was om daar een maaier voor aan te schaffen.

          Geliked door 1 persoon

  6. marieclaire 27 februari 2021 / 17:03

    Gladiolen heb ik leren kennen toen ik iets op tv zag over de aankomst van de wandelaars op de slotdag van de Nijmeegse Vierdaagse. Verlepte lange rode slierten. Ik vond het helemaal niks. De laatste jaren plant mijn gemeente die (uitsluitend rode) in perkjes op kruispunten. Daar zie ik dus helemaal niks. De combinatie van limoengroen met bordeauxrood/bruin vind ik erg mooi (op het plaatje 😉).

    Like

    • Affodil 27 februari 2021 / 23:48

      “De dood of de gladiolen”. Het wordt vaak in sportcontext gebruikt in de betekenis van roemloos verliezen of strijdend ten onder gaan. Eigenlijk zou het moeten zijn “de dood of de gladiatoren”. Gladio = zwaard bij de Romeinen. Gladiolen worden in Zuid-Afrika (waar ze vandaan komen) ook wel zwaardbloemen genoemd.

      Ik ben zwaar benieuwd naar de kleur van de bloemen in het echt, want het klopt niet altijd met het plaatje. Papier is geduldig, he?

      Geliked door 1 persoon

  7. saturnein 27 februari 2021 / 17:51

    Dahlia’s vind ik prachtig. Echt prachtig. Wil ik ook ooit.

    Ik deel je aversie voor oorwurmen. Toen ik klein was, hadden we een caravan in Assenede. Daar moet je je dus echt niet teveel bij voorstellen: mijn vader viste in de kreken daar, en had bij een boer op een erf illegaal een klein oud caravannetje gezet. In het groen geschilderd, zodat het minder zou opvallen. Af en toe ging ik mee, ik vond het heerlijk. Iets minder heerlijk vond ik het feit dat het vol oorwurmen zat, en die beesten kruipen dus effectief wel in je oren. Urgh. Bijten of knijpen doen ze niet, gewoon krawietelen en wriemelen. Aaaaaaaaaaaaaaaaaargh.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.