Uit de oude doos (3)

Het toeval wil dat vandaag blogcollega Myriam ook wat ditjes en datjes uit haar oude doos gehaald heeft. Ik had gisteren al dit stukje uitgezocht. En me nog eens in een deuk gelachen ook, toen ik me de scène weer levendig voor de geest haalde …

Thriller…

8 februari, 2006

Ik heb al jarenlang een voorkeur voor thrillers. Vooral boeken, maar een goede serie of een film mag ook wel. Er in meespelen doe ik niet zo graag. Vooral ‘s nachts niet. Ik heb mijn rust nodig, zie je.

Manlief leest wel af en toe eens een thriller. Naar kijken… weinig of niet. Maar de hoofdrol laat hij zich niet afpakken. Vooral ‘s nachts niet. Hij wakker, iedereen wakker.

Afgelopen nacht had ik dus prijs. Ineens vliegt Manlief recht in bed en zegt: “Er is iemand binnen. Ik heb de achterdeur horen opengaan” Nu was ik er heilig van overtuigd dat die op slot was, maar zeg nooit nooit, dus ik speel mijn rol naar godsvrucht en vermogen.

Met kordate stem zegt mijn betere helft: “Bel de polies!” en hij beent intussen richting living. Daar slapen de honden. “Waar zijn mijn honden hier?” Twee slaapdronken hondenkoppen gaan tergend langzaam omhoog en ze kijken alle twee hulpeloos naar mij: “Krijgt die dat dikwijls? Want dan gaan we eens navragen of er in ‘t asiel nog plaats is, zenne” Dit is voor mij al aanwijzing genoeg om te weten dat hij aan ‘t dromen geweest is. Maar hij houdt hardnekkig staande dat hij klaarwakker lag.

In processie gaat het richting berging. Eén van de honden als laatste… de andere bewaakt de zetels. Achterdeur: op slot (what else?). Zolder: verlaten. Afwas: nog niet gedaan (maar als ze daar al iets aan doen, dan is het gewoonlijk aanvullen en niet wegwerken, tenzij er een zilveren bestek zou zijn).

Ik heb intussen krampen in mijn gezicht (van mij serieus te proberen houden) en in mijn tenen (vergeten pantoffels aan te doen, tedju toch). Richting voordeur. Manlief in pyama en blootsvoets rond het huis, ik met een zaklantaarn en een bijna natte broek van ‘t lachen in het deurgat, de honden in de zetel met hun voorpoten over hun ogen om ze voor het licht af te schermen. En de inbrekers? In bed, hun schoonheidsslaapke aan ‘t doen…

Zou het nog op tijd zijn om dit scenario in te sturen voor de Oscars? Of moeten we wachten tot volgend jaar? Ik doe in elk geval mee voor de beste vrouwelijke bijrol (ik heb NIET hardop gelachen!). Mijn (v)echtgenoot had wat last van overacting, dus ik denk niet dat die in aanmerking komt voor de beste mannelijke hoofdrol.

Voor hoofdpijn wél, als hij dat nog eens durft doen…

21 gedachtes over “Uit de oude doos (3)

    • Affodil 8 december 2020 / 10:40

      Die nacht had ik daar zo mijn twijfels over. Maar toen ik eenmaal weer onder de wol lag, kwam ik niet in slaap van het lachen. 🙂

      Geliked door 1 persoon

  1. MyriamC 8 december 2020 / 10:50

    Achteraf kan je er eens smakelijk mee lachen, maar zo midden in de nacht uit je bed gezet worden … het zou ‘de mijne’ zijn beste dag niet zijn!
    Toevallig zeg, dat jij ook de oude doos hebt bovengehaald!

    Like

    • Affodil 8 december 2020 / 10:58

      Ik twijfelde nog tussen weer een relaas van een optreden of de oude doos. De keus viel op het laatste. Het optreden dat ik op het oog had, is verschoven naar een paar dagen vóór kerst, vanwege meer toepasselijk. Vandaar.

      Ik moet eerlijk zeggen: eens ik over de eerste verrassing heen was en door had wat er gaande was, heb ik de hele tijd wel moeten vechten tegen de slappe lach. Zo ben ik dan ook weer …

      Geliked door 1 persoon

      • MyriamC 8 december 2020 / 11:01

        Ik heb ook nog een paar oude dozen klaarstaan. Eens je begint terug te lezen zitten er toch wel leuke dingen bij. Goed als opvulling als de inspiratie wat weg blijft. Het is dat we zoveel meemaken de laatste tijd hé!

        Like

        • Affodil 8 december 2020 / 11:05

          Ja, dan is eens rommelen op de oude virtuele zolder wel leuk.

          Like

  2. Pingback: Uit de oude doos
    • Affodil 8 december 2020 / 13:00

      En vraag je je af hoe het komt dat de jongens soms met volle Franse eiken balken onder hun ogen aan het ontbijt zaten: mekaar bang gemaakt in het donker … Maar da’s een andere doos. 🙂

      Geliked door 2 people

  3. Menck 8 december 2020 / 15:00

    Wel grappig enerzijds, maar anderzijds toch ook onrustwekkend. Moest mijn madam dergelijke capriolen beoefenen, zou ik daar alleszins niet gerust in zijn.

    Like

    • Affodil 8 december 2020 / 16:36

      Ik ben ooit aan het slaapwandelen geweest, wou per sé over een gracht springen. Blijkbaar was ik een wandeling aan het gidsen, want mijn man hoorde mij van alles fraselen wat we tijdens de voorbereiding besproken hadden. Maar er stond een nachtkastje in de weg. Mijn man bestierf het bijna van het lachen. Een knoert van een aanvaring, uiteraard, waarna ik zonder een kik te geven weer in bed stapte. Resultaat: mijn knie zag de volgende ochtend niet blauw, maar zwart en uiteindelijk is er een meniscusoperatie aan te pas gekomen.

      Like

    • Affodil 8 december 2020 / 16:37

      Als er echt “vollek” geweest was, waren die er waarschijnlijk in gebleven van het lachen …

      Geliked door 1 persoon

  4. Thomas Pannenkoek 8 december 2020 / 18:28

    Nog een geluk dat je man een pyjama draagt. Die inbrekers zouden zich rot schrikken moest ik uit mijn bed geforceerd worden…
    Mooi verhaald, heel knap!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.