Kleine gelukjes …

Groot geluk komt je meestal niet zomaar aanwaaien, dat groeit en het ultieme moment zie je van ver aankomen. Tenzij je de lotto wint, natuurlijk. Maar je trouwt meestal niet binnen 5 minuten met iemand die je net leert kennen en in die ooievaar met die gevulde luier in zijn bek geloof ik na 1 miskraam en 2 bevallingen ook niet meer.

Kleine gelukjes zijn van die niemendalletjes waar je van moet leren genieten en vooral: waar je de tijd voor hebt/neemt om van te genieten. Het zijn vaak van die meevallertjes die je dag kleuren, zodat je je later nog herinnert dat “dat dié dag was dat je …”.

Dié dag vorige week, bijvoorbeeld, dat ik me bij het opstaan realiseerde dat ik de hele nacht aan één stuk diep geslapen had. En toch niet opstond met rugpijn. Of met méér rugpijn dan anders, laat ik het zó stellen. Het werd dan ook dié dag waarop ik ongestoord mijn werk kon doen, zonder voortdurend mijn eigen tanden te horen knarsen (vervelend geluid!).

Nog maar net beneden en nog slaapdronken, hoorde ik de eerste vlucht ganzen van de dag overvliegen. Ik haastte me naar buiten om ze na te kijken. Het zullen er – los uit de pols geschat – zo’n 50 à 60 geweest zijn. Grauwtjes, want ze zaten hoog in de lucht en maakten een hels kabaal. Een héérlijk kabaal overigens om je ogen definitief bij open te pellen. Er zouden er die dag – en de volgende dagen – nog duizenden voorbij komen, maar die eerste groep ’s morgens is altijd een tikkeltje ànders.

Na het ontbijt met hond Jeppe de polder in. Met mijn neus tegen de wind in gaan staan, net als hij. Alleen haalt hij er informatie uit. Ik ruik al jaren nog niet eens een berg mest, al lig ik er met mijn gezicht in. Maar dat gevoel van frisse lucht die langs je huid strijkt, je gezicht doet tintelen en je ogen tranen. Zàlig!

En dan wacht thuis Manlief met een kop hete sterke koffie en zitten we samen door het raam van de tekenkamer te kijken naar de bende vogels die op de feeders, de zaaddozen van verdorde bloemen en de bessen aan de struiken aanvallen. Ik tel (nou ja, ik schàt, want ze zitten geen seconde stil) een mus of 30, 6 spreeuwen, 5 tortels, 2 merelmannen en 1 lijster. In de boom van de achterburen zitten een paar pimpels, een koolmees, een stuk of 5 distelvinken en 3 groenlingen in te schatten waar ze de beste kansen maken om ook iets mee te pikken. De vijverrand is nog steeds geliefd drink- en baddergerief. Al ligt de tuin er nu echt wel desolaat bij, dit is Genieten met een grote G.

Zonder extra venijnige pijnscheuten in mijn rug is het vlot werken. Géén tegenvallertjes die vertraging brengen. De zon die nog steeds schijnt als ik afgerond heb. En een natte neus tegen mijn hand. “Vrouwtje, gaan we nog even naar buiten?” Nog even dan, om van het laatste licht te genieten. En daarna weer naar binnen, een kop thee, wat bijpraten terwijl we met een half oog op tv mensen zien zoeken naar hùn plekje in the country.

Avondeten, omkleden en in een lekker dikke kamerjas opkrullen op de bank. Koffie mèt binnen handbereik, maar ook niet te dicht, want we zitten klaar om te supporteren voor onze Duivels en dan wil er nog wel eens iets óm gaan.

En ze winnen …!

17 gedachtes over “Kleine gelukjes …

    1. Affodil

      Doorgaans is dat voor mij ook de max en in de zomer kom ik er zelfs niet in de buurt. Maar ik ga nogal met de seizoenen mee en nu ben ik aan mijn “winterslaap” begonnen: dat wil zeggen dat ik toch wel een uurke méér op kan. En vermits ik tegenwoordig slaap vóór ik mijn hoofd neerleg, en vermits ik tegenwoordig mijn hoofd neerleg tussen 22u en 23u en niet zoals gewoonlijk na middernacht, scheelt dat geen slok, maar een vat op een borrel! 😉

      Geliked door 1 persoon

        1. Affodil

          Het is ooit anders geweest. Tot 4 jaar geleden was ik al blij met een totaal van 4 uur onderbroken per nacht. Je wil niet weten hoeveel strijk ik gedaan heb ’s nachts! Maar sinds we hier wonen weet ik niet hoe groot mijn geluk is.

          Geliked door 2 people

    1. Affodil

      Thx.

      Die zegening valt me nu toch regelmatig te beurt sinds 4 jaar. Daarvóór “sliepen” we met de 24/7-file aan de Kennedytunnel op 240m van ons bed. Als je dan, zoals ik, ook nog “gezegend” bent met een heel scherp gehoor, komt er van nachtrust niet veel in huis.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.