Behind closed doors …

Thema 3: Achter de schermen
Waarmee het over de schermen van dit blog hoort te gaan. Ik neem aan dat de opdrachtgever dat vooral in figuurlijke zin bedoeld heeft, want 1) mijn blog heeft maar één scherm en 2) wat daar achter schuil gaat is een schap vol kleine en minder kleine rommeltjes, die ik bij de hand en uit het zicht wil hebben, dus daar heeft niemand anders wat aan.

De 10 inspiratietips die met de opdracht mee kwamen, werk ik maar eens gehoorzaam in volgorde af. Of ik voorzie ze ten minste van de gedachten die daarbij tussen mijn oren opflakkeren. Een beetje aan de luie kant, maar ik ben nog in vakantiemodus. En anders verzin ik wel een ander excuus. 😉

  1. Toon eens de plek waar je blogt & hoe je blogt. Licht toe waarom je voor die plek kiest / waarom die plek er uitziet zoals ze er uitziet.

    Waarom ik voor die plek kies, is een makkelijke: daar staat mijn pc, deuhhh. En waarom die plek er uitziet zoals ze er uit ziet: allereerst, dit is een momentopname. Net terug uit vakantie, dus nog redelijk opgeruimd (al ligt er net buiten beeld nog é.e.a. dat ik nog op zijn plaats moet leggen 😉 ).

Het enige verschil met de realiteit is dat het op de foto licht is, zoals in “het is licht, want het is dag en de zon schijnt binnen”. Verreweg de meeste blogs schrijf ik ’s avonds laat / ’s nachts. Kortom: op een tijdstip dat ik weinig risico loop dat mijn gedachtenstroom onderbroken wordt door de bel, de telefoon, een hond die dringend “moet”, Manlief die iets komt vragen of meedelen, …
Het feit dat op zo’n moment het enige licht van het scherm komt, bepaalt mede dat het me eigenlijk weinig uitmaakt hoe mijn omgeving er op dat moment echt uitziet. Ik hul mij in een donkere cocon, zonder afleidingen.

2. Welke tools zijn onmisbaar voor jou om te bloggen ?

Rust, de quasi zekerheid dat ik niet gestoord zal worden. Meer moet dat niet zijn.

3. Licht in detail toe hoe een blogpost bij jou ontstaat & welke stappen je allemaal onderneemt voor je op publish duwt. Neem ons aan de hand van beelden mee als je bijvoorbeeld foto’s voor je blog gaat nemen en die nadien bewerkt.

Een blogpost is bij mij ALTIJD gebaseerd op een plotse impuls. Een gevoel dat ik wil vasthouden voor later. Het is een bladzijde in een digitaal dagboek. Dat wil daarom niet zeggen dat ik onmiddellijk begin te typen, maar het idee is er ineens en dan kan het nog wel een paar uurtjes tussen mijn oren zitten rijpen, maar het ís er.

Ik ga dus ook nooit op pad om foto’s te maken voor een blog, maar ik maak foto’s en terwijl ik die aan het bekijken / bewerken ben, krijg ik ineens zin om daar iets over te schrijven. Of jaren later, als ik die foto nog eens bekijk. Zelfs mijn andere (foto)blog ontstaat uit foto’s die ik ook zou gemaakt hebben als ik dat blog niet had. Fotograferen is voor mij iets op zich. Dat sommige foto’s ook online geraken, is eerder toeval.

In eerste instantie type ik dus gewoon aan één stuk door, tot ik verteld heb wat ik kwijt wou. Bonk, klinkt het niet dan botst het maar. Pas als het verhaal klaar is, ga ik herlezen. Is de keuze van de tijd (tegenwoordig, verleden, voltooid verleden) juist in functie van het verhaal? Ben ik daar het hele stuk consequent in geweest of is het een ratjetoe dat dringend opkuis nodig heeft? Zijn de zinnen niet te lang? Zijn mijn vingers niet weer eens in een knoop geslagen zodat ik nog amper zelf snap wat er staat? Vouten! Hep ik noch ergens vouten staan?

Alleen als het een blogje is waarin ik mij ergens over opgewonden heb, wordt het opgeslagen als concept en ga ik wat anders doen vóór ik het nog eens kritisch doorlees. Soms wordt er dan hier en daar iets wat gemilderd. Soms verdwijnt de hele tekst omdat ik intussen in zoverre gekalmeerd ben dat ik zelf wel inzie hoe onnozel het leest voor iemand die er niet bij was. Als er dàn nog iets overschiet, gaat het online.

4. Welke playlist zet je op tijdens het bloggen?

Géén, dus. Ik ben een hevig aanhanger van the sound of silence. Er is niets waar ik zo van geniet als van stilte. Dat is ook de reden waarom ik me nogal eens terugtrek uit menselijk gezelschap. Mensen lijken over het algemeen bang voor stilte. Die moét vol gerateld worden. Al was het maar met: “Wow, dat is hier STIL! Hoor eens hoe STIL dat hier nu toch is! …

5. Welke 5 dingen vielen jou het afgelopen jaar / de afgelopen weken / de afgelopen tien jaar / … op in de blogscene?

Dat je meestal in een redelijk klein groepje blijft ronddraaien, met bloggers die op dezelfde golflengte zitten. Net zoals dat IRL zou gebeuren. En dat je het dan als een gemis voelt als er iemand stopt.

Dat iedereen wel elk jaar rond dezelfde tijd een beetje stil valt. Soms omwille van professionele drukte, soms omwille van vakantie of om nog een heleboel andere mogelijke redenen. Dat je die dan vaak toch ook weer rond dezelfde tijd terug verwacht in blogland.

Dat stokjes, challenges, … wél goed rond gaan, hoewel iedereen (ook ik) er bij aanvang een beetje verontschuldigend over doet.

Dat in deze corona-tijd de blogs goed draaien. Ze hebben dus echt wel een sociale functie als je in je kot moet blijven.

Dat de tijd van de blogsamenkomsten precies wel voorbij is (al van vóór corona).

6. Welke dranken & versnaperingen mogen voor jou niet ontbreken tijdens het bloggen?

Op het tijdstip waarop ik meestal blog, is dat minimaal. Hooguit nog een slok water of thee. Vroeg of laat houdt dat bloggen op en moet ik in bed kruipen en dan heb ik geen behoefte meer aan toilet-pendelen.

7. Welke skills ontwikkelde je als blogger? En welke zou je graag nog verder ontwikkelen?

Ik heb (hoop ik) beter leren aanvoelen welke onderwerpen zich lenen en welke niet. En in welke vorm je ze dan best giet.

Wat ik zo af en toe wel eens zou willen kunnen, is een stukje fictie produceren. Ik blijf onveranderlijk in de buurt van de realiteit en het lijkt me heerlijk om er eens flink op los te fantaseren.

8. Welke verwachtingen had je toen je ooit begon met je blog? En zijn die ingevuld? Waarom wel? Waarom niet?

Ik ben vooral begonnen met bloggen als een soort digitaal dagboek, een fotoalbum, maar dan met woorden. In het begin was het zelfs niet publiek. Pas toen ik bij anderen ging lezen durfde ik de stap te zetten.

Mijn eerste blog is intussen opgedoekt, maar de teksten heb ik wel bewaard. Ik heb toen ook overwogen om te stoppen met bloggen en gewoon teksten te blijven schrijven en in diezelfde map te bewaren. Maar het was niet hetzelfde. De interactie met andere bloggers ontbrak en soms leer je daar heel veel van.

Veel meer verwacht(te) ik er eigenlijk niet van. Ik schrijf graag. En het is leuk als dat dan gelezen wordt, nóg leuker als daar af en toe eens reactie op komt.

9. Wat zijn jouw meest gelezen en minst gelezen blogposts?

Veruit het meest gelezen, kort na publicatie, was (op dat eerste blog, denk ik) iets met de titel “Maatjes”. Niets speciaal en ik snapte het eerst zélf niet zo snel. Tot ik me realiseerde, dat het maatjesseizoen bijna ging beginnen. Jonge haring, dus, Hollandse nieuwe. Daar ging het in de verste verte niet over, maar iedereen die daar op terecht kwam, was in feite op zoek wanneer de eerste maatjes te verkrijgen waren …

Nog altijd (bijna dagelijks) gelezen, is mijn recept voor gebakken kaastaart zonder bodem. Ik vraag me af wie al die taarten verslonden heeft. Ik heb net zélf weer eens de ingrediënten in huis gehaald, want ik kan toch niet achterblijven?

Minst gelezen zou ik moeten opzoeken en dat is nogal bewerkelijk. Het zullen ongetwijfeld dié blogjes zijn waar een beetje moeheid uit sprak en dat werkt niet bij de lezers.

10. Op welke blogpost ben je zelf het meest trots?

Geen flauw idee!

13 gedachtes over “Behind closed doors …

  1. Thomas Pannenkoek 3 november 2020 / 13:10

    Hier is iemand stiekem blij dat hij die uitdaging met het vorige onderwerp al heeft opgegeven :).
    Sjieke bureau heb jij, zeg!

    Like

    • Affodil 3 november 2020 / 13:20

      En Manlief zit aan het spiegelbeeld. De bureaumeubels hebben we 2de hands gekocht bij de firma die ze produceert. Met de verminderende belangstelling voor bureellandschappen, moeten veel van die kantoormeubels weer verdwijnen. Of er komt een nieuwe CEO en die wil een andere kleur tafelblad of zo. Die firma neemt die terug, geeft ze een goede onderhoudsbeurt en verkoopt ze in occasie aan een zacht prijsje. En het zijn er echt waar een olifant op mag dansen. Nieuw zijn die niet te betalen, maar op deze manier best schappelijk. En je kan de samenstelling zelf bepalen. U-vorm, T-vorm, …

      Geliked door 1 persoon

  2. MyriamC 3 november 2020 / 13:31

    Ha! Ik heb ook zo’n bureau gehad, toen ik nog freelancete. Na mijn pensioen heb ik het op een FB groep gezet en het was binnen het kwartier weg. Dat was echt mijn werkplek en die had ik niet meer nodig. Ik heb altijd onderscheid gemaakt tussen werk en vrije tijd. Moet ook wel als je van thuis werkt (vind ik dan).
    En ik ben ook een aanhanger van The Sound of Silence. Ik ben ook graag alleen.
    Fictie schrijven? Doen! Ik denk dat dat jou wel toevertrouwd is. Je schrijft goed. Ik lees jou heel graag.
    En een van de dagen gaan wij aan de gebakken kaastaart zonder bodem. Thanks voor het recept!

    Like

  3. djaktief 3 november 2020 / 14:04

    Geweldige post. Zo leuk om eens behind the scene te kijken. Ik weet dat je een nachtbraker bent. En je cijfers voor kaastaart zonder bodem zullen stijgen want ik heb hem opgeslagen. Verder heel herkenbaar wat je constateert. Keep on blogging.

    Like

  4. Menck 3 november 2020 / 15:19

    Zeer herkenbaar. Grote stukken kon ik zelf hebben geschreven.
    Waag je toch maar eens aan een fictief schrijfsel, want dat is heerlijk. Om de zoveel berichten zwier ik er wel eens eentje tussen, al is het soms dan ook even zoeken naar wat waar is en wat verzonnen is.

    Like

  5. Matroos Beek 3 november 2020 / 20:06

    Heel leuk om te lezen.
    En wauw wat een bureau! Zo’n orde zou ik nooit kunnen houden. Om die reden werk ik ook aan een lege tafel, clean desk. Alle mappen zitten achter de kastdeur – precies omdat ze altijd weer in wanorde geraken.
    Fictie schrijven, ik vind het ook leuk. Er was een tijd dat er altijd zo’n leuke schrijfuitdagingen waren daarrond. Helaas nu niet meer, naar mijn gevoel. Er eens los op fantaseren is zo heerlijk om te doen. Laat je gaan!

    Like

    • Affodil 3 november 2020 / 20:34

      Die mappen zijn van Manlief: 65 stuks vol fauna en flora met beschrijvingen, biotoop, areaal, voorkomen, classificatie, eigen tekeningen, … Een “werkje” van > 40 jaar en hij is nog niet van plan om te stoppen!

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.