Tradities, gewoonten en tics …

Die laatste variante op het opgegeven thema heb ik er zelf achteraan gegooid. Want naar mijn gevoel zit er een (in dit geval dalende) gradatie in de doelbewustheid van dingen die we bij herhaling doen.

Een aantal van mijn “gewoonten” klasseer ik eigenlijk eerder onder “tics”, omdat ze totaal willekeurig, vaak nutteloos en in veel gevallen zelfs onbewust zijn. Tot het eens niet lukt, of iemand anders mij er opmerkzaam op maakt of vraagt waarom ik dat doe.

Zo heeft het jaren geduurd eer ik in de gaten kreeg dat ik de instelbare afregeling van een toestel altijd op een geheel en – indien mogelijk – even stand zet. De eerste keer dat ik het merkte, was in de auto. Ik had de radio aan gezet en regelde het geluid op stand 8. Gewoon, omdat hij op 7 stond. Eigenlijk was 7 beter, 8 was nog maar nét te doen, maar het was een even stand. Pas toen ik na verloop van tijd de klank toch terug zette (naar 6) viel het kwartje. Zelfs toen ik er op begon te letten en het zelf eigenlijk te zot voor woorden vond, kon ik het niet laten. 6 of 8 klonk op één of andere manier altijd beter dan 5 of 7. Met de komst van deze auto was die tic verleden tijd, want om nu tijdens het rijden de streepjes bovenaan het scherm te gaan tellen … Maar de verwarming staat wél altijd op 18°!

Een gewoonte is naar mijn gevoel meer een handeling die men herhaalt omdat ze in het verleden haar nut al heeft bewezen, omdat ze het leven makkelijker maakt of omdat ze nadenken intrinsiek overbodig maakt (al kan dat toch soms nog nuttig zijn). Of nog: omdat het zo van kindsbeen af is aangeleerd.

Toen ik in het lager middelbaar naailes kreeg, waren wij verplicht een vingerhoed te gebruiken. Hoogst irritant als je het (nog) niet gewoon bent. Maar even irritant als je niet beter meer weet en er eens geen bij de hand hebt. Wat mij eraan herinnert, dat ik er nog eens eentje moet kopen voor in mijn reistrousse. Daar zitten naald en draad, knoopjes en kopspelden in, maar geen vingerhoed meer. En geheid dat ik een knoop moet aannaaien op vakantie! En dat ik de rest van de reis een zwerende vinger (een veitvinger) heb …

Ik krijg ook geen auto gestart zonder mijn autogordel om. De rij-instructeur die mij mijn eerste rijlessen gaf (helemaal bij het begin van de verplichte autogordels) deed elke keer de motor stilvallen als ik de gordel niet eerst om deed. Ik rij intussen al 45 jaar, met wisselende auto’s, maar geen enkele motor blijft draaien als ik niet eerst die gordel om doe.
Als iemand mij nu ook nog kan uitleggen waarom wij thuis altijd eerst een hartige en dan pas een zoete boterham kregen, of waarom er bij ons nooit karnemelkse pap gegeten werd in plaats van soep (de pap kwam pas nà de aardappels) …

Tradities. Er is binnenkort weer het één en ander om te doen, denk ik. Of zou Zwarte Piet dit jaar een stille covid-dood sterven? Of zijn nek breken over de tonnen Halloween-pompoenen die overal rondslingeren? Zullen er dit jaar méér of net minder kerstbomen verkocht worden en wordt er met oud en nieuw (eindelijk) beter gecontroleerd op voortijdig en/of te zwaar vuurwerk?

Maar er zijn ook kleinschalige tradities. Die gaan hooguit een paar generaties mee – als ze het zolang uitzingen – en ontstaan vaak spontaan en zonder druk van de commercie.

Toen onze kinderen nog klein waren, werden kerstbomen meestal nog zonder wortelkluit verkocht. Resultaat was, dat je blij was als “die dagen” gepasseerd waren en dat ruiende karkas de deur uit kon. Zó blij, dat het een vreugdevuur waard was. En dus werd de kerstboom een aantal jaren ritueel verbrand achteraan in de tuin. In die tijd waren de winters nog koud (ook nog zo’n traditie) en was er vaak zelfs kans op sneeuwpret. Waarna iedereen blauw van de kou naar binnen kwam om zich te warmen aan hete chocolademelk met kaneelbeschuiten, vers uit de oven. Toen die vreugdevuurtjes verboden werden en kerstbomen mét kluit hun intrede deden, werd de brandstapel vervangen door een plantgat. Gesteld dat de grond niet steenhard bevroren was. Wat dan weer inhield dat er geen sneeuw lag, de kerstboomplanting besloten werd zonder winterpret en tintelende vingers en de chocolademelk en kaneelbeschuiten uit de mode geraakten.

Zo sneuvelde dit jaar nog zo’n familiale traditie: toen mijn vader nog leefde, gingen mijn ouders elk jaar op 15 augustus mosselen eten in het Volkshuis in Sint-Katelijne-Waver. Serieus, ze zijn daar goed. Maar om daar nu zo ver voor te rijden? Enfin, het was een uitje als een ander. Na de dood van mijn vader zette mijn moeder de traditie verder door ons die dag uit te nodigen voor … jawel, mosselen in Sint-Katelijne-Waver. Vorig jaar liet ze zo al eens horen dat het toch wel een lange rit werd en dus stelde ik voor om dit jaar zélf mosselen klaar te maken met Moederkensdag. We zouden haar gaan halen, met een beetje geluk was het mooi weer en konden we veel in de tuin zitten en in de namiddag nog ergens een ijsje gaan eten of een koffie drinken. Maar door corona werd het in eerste instantie doorgeschoven naar haar 90ste verjaardag, begin oktober. En toen testte ik een paar dagen ervóór positief. Hopelijk kunnen we de draad nog oppakken vóór het mosselseizoen voorbij is, of die traditie gaat er ook aan.

20 gedachtes over “Tradities, gewoonten en tics …

  1. Thomas Pannenkoek 22 oktober 2020 / 14:38

    Schitterende invulling van de nieuwe opgave!
    Veel zaken zijn herkenbaar, en in sommige ben ik nog ‘straffer’ dan jij. De autoradio bijvoorbeeld, waar die bij aanschaf ingesteld staat op Radio2 en daar voor de rest van zijn bestaan ook zal blijven staan. Het geluidsknopje (ondertussen tien jaar oud) wordt nooit aangeraakt, is waarschijnlijk al vastgeroest. Hier ook nooit starten zonder gordel, of het moet zijn dat ik de soepronde doe in het containerpark, daar gesp ik hem nooit vast omdat ik constant in- en uit moet stappen.

    Like

    • Affodil 22 oktober 2020 / 14:48

      Ja, daar doe ik hem ook niet aan. Straffer nog: in deze auto doe ik die gordel dicht achter mijn rug, want anders begint die verklikker te janken gelijk een speenvarken. Pas aan het einde van de “soepronde” doe ik hem terug goed aan.

      Geliked door 1 persoon

      • Thomas Pannenkoek 22 oktober 2020 / 14:49

        Die truc kende ik nog niet. Wij rijden met een klein autootje, maar het kan ook ‘leven’ maken als de pest als iemand de gordel vergeet.

        Like

        • Affodil 22 oktober 2020 / 14:57

          Soms – op een verlaten veldwegske, waar geen controle is (sssst)- durven we dat ook wel eens doen als we stapvoets langs de begroeiïng in de wegkant rijden om vogels te spotten. Als er dan eens een schoon beestje zit te poseren en het lukt uiteindelijk om jezelf niet te wurgen met die gordel, de lus van de verrekijker en de sling van het fototoestel, begint dat speenvarken te kelen … Om klinkzot van te worden!

          Geliked door 2 people

  2. MyriamC 22 oktober 2020 / 15:33

    De autoradio en de autogordel, heel herkenbaar.
    Ik hoop dat je nog mosselen kan eten met je moeder. Het seizoen duurt nog wel even.

    Like

    • Affodil 22 oktober 2020 / 15:39

      We hebben nog wel een voorraadje r’en in de volgende maanden, dus dat komt vast goed. Alleen dat in de tuin zitten, dat wordt ‘m niet denk ik. En “ergens” een ijsje gaan eten ook niet. Ik zal maar een voorraadje appelmeisjes bakken.

      Geliked door 1 persoon

        • Affodil 22 oktober 2020 / 16:42

          Een appelmeisje is een bladerdeegbodempje, waar een beetje amandelspijs op uitgerold is. Daarop komen halvemaantjes van een goede bakappel. Afbakken en afwerken met abrikozen- of kweeperengelei. Luchtig en hemels! Met een pakje bladerdeeg uit het koel- of vriesvak en een rolletje marsepein ben je in no time klaar! Bolletje ijs erbij of een lauwe vanillesaus.
          https://keukenatelier.com/2017/03/14/appelmeisjes/

          Geliked door 1 persoon

        • MyriamC 22 oktober 2020 / 17:00

          Ik dacht dat het een typfout was. Niet dus! Klinkt erg lekker.

          Like

        • Affodil 22 oktober 2020 / 17:03

          Op de Wadden noemen ze het appelmeisjes, in Zeeland hoor je vaker appelsloffen. Maar daar gebruiken ze ook vaak een ander deeg. Ook lekker, maar minder luchtig en ik denk dat je dan wel even langer bezig bent.

          Geliked door 1 persoon

        • MyriamC 22 oktober 2020 / 17:05

          Bladerdeeg is ook gewoon veel lekkerder dan ander deeg. Dank trouwens voor de link naar het recept.

          Geliked door 1 persoon

  3. Matroos Beek 22 oktober 2020 / 16:46

    Met plezier gelezen. Veel herkenning.
    De gewoonten en tradities schieten er nu wel bij in door corona. Benieuwd of we straks kerst en nieuw kunnen vieren in intieme kring. De intieme kring is nu wel heel klein voor kerst…

    Like

  4. Menck 22 oktober 2020 / 17:08

    Bij mijn personenauto – waarmee ik bedoel: niet mijn camionette – is het simpel: hij start niet alvorens de gordel om te gespen en het koppelingspedaal in te drukken. Zonder gordel rijden is aldus onmogelijk. Goeie zaak. (Behalve als je medisch vrijgesteld bent van de gordelplicht.)

    Wat cijfers betreft, hou ik van oneven. Een geluk dat we niet samen in de wagen zitten, jij en ik. 😉

    Like

    • Affodil 22 oktober 2020 / 17:43

      Dat zou wel eens op ambras kunnen uitkomen, inderdaad. Tenzij we de knopkes eerlijk verdelen. 😉

      Like

  5. Vief 22 oktober 2020 / 17:45

    Ik ben ook zo’n ‘even’ mens en ik weet dat er velen zijn, want in de familie is dat ook al eens aan bod gekomen.
    Die appelmeisjes, dat klinkt lekker!

    Like

  6. djaktief 22 oktober 2020 / 18:05

    Erg leuk om te lezen en ik duim voor een hernieuwde mosseltraditie voor jullie.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.