Vogelke gij zijt gevangen …

In mijn vorige blogje gaf ik wat uitleg over hoe, waar en wanneer je op fotojacht gaat en wat je – naast een camera – eigenlijk het meeste nodig hebt voor het maken van geslaagde natuurfoto’s. Nu trekken we er op uit. Ik geef onze jacht op de visarend als praktijkvoorbeeld.

Als je een tochtje gaat maken, rij/wandel je best zoveel mogelijk met de zon opzij of in de rug. Als het tegen de middag gaat, heb je bovendien geen slagschaduwen, dus weinig of geen dieptezicht meer en de zon trekt alle kleur weg uit het beeld. Tijdens de zomer fotografeer ik meestal alleen vóór 11:00 en na 16:00.

Het bekende “blauwe uurtje” (vóór zonsopgang) en “gouden uurtje” (na zonsondergang) zijn prachtig voor landschapsfotografie, maar bedenk wel dat de kleurweergave van objecten er sterk door beïnvloed worden. Ik ontdekte pas onlangs deze app: https://www.zon-op-onder.nl/golden-hour
Je kan de ruiter op de plaats zetten waar je wil gaan fotograferen en dan geeft hij aan wanneer daar het gouden uurtje van die dag valt.

De ingevoegde foto’s zijn de originelen. In een volgend blogje laat ik zien hoe een goedgekozen uitsnijding of een minimale licht/kleurcorrectie al een heel andere foto laten zien.

Ik heb er ook de tijdstippen bij gezet, puur om een tijdlijn te laten zien van de periode die je vaak moet uittrekken voor één enkele foto, maar ook wat je in de tussentijd allemaal kan zien en doen. Bij de uitrusting van de natuurfotograaf zit dus ook (en vooral!) een hoop geduld. En lukt het vandaag niet, dan proberen we het een andere keer. Soms moet je jaren wachten op dat éne beetje geluk.

Op jacht.
Omdat de vorige twee dagen niet erg succesvol waren, hebben we besloten om te gaan posten in de uitkijktoren aan Luntershoek. We willen niet het risico lopen dat de post al door tig vogelaars bemand is, dus vertrekken we op tijd. Met een flinke dosis geluk is ons fotomodel in de buurt en kiest hij één van zijn favoriete dode boomtoppen uit. De kans bestaat uiteraard dat hij vandaag net die boom kiest waar we onderlangs moeten om onze stek te bereiken, maar dat moet dan maar.

Bij aankomst rond 9:30 geen visarend. We pakken onze spullen (statief, zandzak, camera en 300 mm, plus onze verrekijkers) en gaan richting onze uitkijkpost. In het weggetje krijgen we het gezelschap van een torenvalk die op een weidepaaltje gaat zitten (09:43). Toch maar even rustig alles op de grond leggen en de camera richten:

De belichting is niet optimaal, maar daar kunnen we later nog wel iets aan doen. Ook de uitsnijding zal veel aan de foto toevoegen. Maar dat is dus voor blogje 3.

Hoe later de visarend komt opdagen, hoe ongunstiger het gaat zijn voor het maken van foto’s, want dan gaan we tegen de zon in kijken en zie je nog enkel een silhouet. Denk dus altijd even na over je standpunt of kijkrichting in functie van de zon. Soms heb je dat niet helemaal in de hand, natuurlijk. Ook een object dat afgetekend tegen de lucht zit, roept dat probleem op.

We hebben het statief opgesteld op het platform en wachten geduldig af. Intussen is er in de omtrek van alles te zien: de hooglandrunderen verder weg worden bijgevoerd, dat levert wat commotie op aan de bosrand en daardoor komen twee reeën onze kant op. Omdat we in de hoogte staan, ruiken ze ons ook niet direct. We hebben dus al de tijd om zo geluidloos mogelijk (in die houten kijkhutten maak je altijd meer gerucht dan je wil) de zandzak op de rand van de toren te leggen om de camera op te steunen (10:06):

De dieren zitten vrij dichtbij, en we krijgen ze scherp in beeld, maar de omgeving ziet er te onrustig uit. Dat is een probleem dat we bij de montage moeten aanpakken.

Om 10:21 is er even opwinding: een roofvogel gaat op een dode boom zitten! Maar we zien algauw dat het niet onze superster is. Wat is het dan wel? Foto’s zijn vaak een goed middel om thuis rustig de naslagwerken er bij te pakken voor naamgeving. En als je er niet uit geraakt, kan je nog altijd de waarneming mét foto aanmelden en raad vragen aan de specialisten.

Het is wringen in alle bochten om de vreemde vogel in de zoeker te krijgen, maar het lukt. Nu maar hopen dat het beeld scherp genoeg is om te vergroten tot we duidelijk de kenmerken zien.

10:29 en nog steeds geen visarend. Maar wél een heel elegante verschijning die komt aanvliegen, snel daarna gevolgd door nog 10 soortgenoten: een grote zilverreiger:

Groot genoeg om iets mee te doen, maar als totaalbeeld is dit niet erg aantrekkelijk.

10:32 en een zacht, vol gegak klinkt vlak boven onze hoofden: een setje grote Canadese ganzen vliegt net langzaam genoeg om de camera met de loodzware lens omhoog te richten. geen tijd om nauwkeurig scherp te stellen: niet geschoten, altijd mis en digitale foto’s kosten geen geld.

Qua scherpte valt dat dus dik mee. Maar er zijn dieren aangesneden.

10:34. Een jonge putter en een pimpelmees komen vlakbij in een struik naar ons zitten kijken. Door de zware lens kan ik ze niet allebei scherp krijgen. Ik kies er één en de ander verdwijnt op de achtergrond. Omdat ze rustig zitten, krijg ik de kans om ook de andere eens scherp te fotograferen. We zoeken thuis wel uit wat er van gelukt is.

Hier is het dus de pimpel die scherp gehouden is. Maar door de wazige, héél aanwezige achtergrond is het beeld weinig aantrekkelijk.

10:37 en we hebben eindelijk geluk!!! In de top van de dode boom zien we het ons bekende silhouet van ons fotomodel. Het statief stond al klaar, enkel de voet van de camera er in klikken en hopen dat dat malle beest blijft zitten. Omdat de trillingen van de spiegel via het statief en de toch niet echt stabiele ondergrond van een houten platform het beeld onscherp maken, hebben we die vast opengeklapt (kan niet bij alle toestellen), de scherpstelling gebeurt via het scherm op de achterkant van het toestel ipv door de zoeker.

Wat is ie klein! Als dat maar goed komt!

En dàt, lieve kijkbuiskinderen, zien we morgen, in de virtuele DOKA.

4 gedachtes over “Vogelke gij zijt gevangen …

  1. djaktief 3 september 2020 / 09:55

    Ik leerde ook dat foto’s in de breedte genomen veel mogelijkheden tot uitsnijding bieden. Weer een interessant blog.

    Like

    • Affodil 3 september 2020 / 10:14

      Dank je.

      Je kan die nog altijd uitsnijden tot een hoog beeld. Behoudens uitzonderingen – bijvoorbeeld een foto van een plant ifv determinatie – maak ik bijna altijd een “landscape”-foto.

      Geliked door 1 persoon

  2. Matroos Beek 3 september 2020 / 18:01

    Interessante tips!
    Veel geduld is ermee gemoeid. Je weet wel waar die vogels vaak zitten, maar dan moet je op wacht gaan staan met de camera in aanslag tot ze zich laten zien – of niet zien.

    Like

    • Affodil 3 september 2020 / 18:05

      Als je echt je zinnen gezet hebt op een bepaalde foto, is dat wel de manier van werken.

      Maar je kan ook altijd gewoon fotograferen wat je tegen komt. Er is altijd iets wat de moeite waard is.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.