En toen …

… kwam er een varken met een lange snuit en ’t vertelselke was  uit.

Iemand die zich die zin nog herinnert van al dan niet lang vervlogen tijden? Ik moest er deze namiddag aan denken. Net vóór de lunch trok de zon zich (eindelijk!) terug achter de wolken, de temperatuur zakte zeker wel 2 graden en tegen de tijd dat de laatste slok koffie op was, vielen er zelfs wel een stuk of 10 regendruppels. Minstens. Maar ze vielen zo ver uit elkaar dat je snel moest zijn om ze te tellen, of ze waren alweer opgedroogd.

Anyway. Het dagenlange stilzitten heeft al dermate op mijn systeem gewerkt, dat ik na het eten mijn tuinhandschoenen, klein materieel en een afvalemmer pakte en aanstalten maakte om her en der de ongenode gasten weg te werken. Het viel nog niet mee, want het bukken maakte me zo duizelig, dat ik bijna bovenop een paar venijnige distels landde.

En toen zag ik het.
Herinneren jullie je nog wat er in het vorige hoofdstukje gebeurde?
Het vervolg van het verhaaltje kennen we niet met zekerheid, maar dit is een mogelijkheid:

Toen moeder Egel de boze kat had weggejaagd, installeerde ze zich knusjes in haar huisje en wachtte geduldig op het Grote Moment: de geboorte van haar kleintjes. In het begin had ze daar nog niet veel omkijken naar. Gewoon op tijd thuis zijn om hen te voeden en het huisje schoon te houden.

Maar toen kwam de tijd dat de jonkies naar buiten wilden. Moeder Egel toonde hen de leuke hoekjes en vertelde hen over de gevaren. De kleintjes luisterden en knikten. Maar er was er eentje bij die niet goed oplette toen het over de grote, bange hond en de gemene, hebberige buurtkat ging. 

En op een warme, klamme nacht ging het verstrooide jong alleen op wandel. De hond had nog laat naar de sterren geblaft, maar was toen toch in huis verdwenen. Kleine Egel schuifelde tussen de lange rabarberstengels en een grote plant met lange kronkelige stengels en gele bloemen en probeerde in het maanlicht te komen. Dan kon hij zien waar het plonsbad gegraven was. Nog een paar pasjes en toen …

XYZ_1595

 

7 gedachtes over “En toen …

  1. Affodil 11 augustus 2020 / 16:33

    Ja. That’s life, I guess. Hopelijk waren er ook overlevertjes en komt moeders weer logeren

    Like

  2. Matroos Beek 11 augustus 2020 / 20:34

    Ik hoop het ook dat moeders weer komt logeren en dat er nog kleintjes zijn… wie weet.
    Het stilzitten is niet goed, maar wat moet een mens? Ik vind het ook lastig, vooral dat ik ‘s nachts zo slecht slaap. Niet alleen van de warmte, maar vooral van te weinig actie overdag.

    Like

    • Affodil 11 augustus 2020 / 21:29

      Hopelijk brengt het onweer hier straks wat verkoeling. Het is hier ineens – in nog geen halfuur – van zonnig naar middernacht gegaan, zo donker. Er komt een serieuze onweerkluster over Perkpolder. Dan zou er vannacht toch eens wat beter geslapen kunnen worden.

      En wat moeders betreft: haar B&B staat klaar.

      Geliked door 1 persoon

    • Affodil 11 augustus 2020 / 21:30

      Als ik in die distels geland was, had je dat héél ver kunnen horen!!! 🙂

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.