Vrijheid in tijden van corona …

Ik sta op met ogen die nog dik zijn van de uren gemiste slaap. Het is kwart over zeven, maar het was ook kwart over twee toen ik eindelijk in bed lag. Omdat we nog maar een paar nachten verwijderd zijn van volle maan en ik daar nu eenmaal “van weet”. Nog een nachtje of vier – vijf doorhalen en ik kan weer op een menselijker uur gaan slapen. Ik zou nu ook op tijd in bed kunnen kruipen, maar dan hou ik de halve straat wakker  met mijn gezucht en gesteun, mijn draaien en keren, mijn opstaan en weer gaan liggen. Dus blijf ik beneden en nestel mij na het tv-kijken voor de pc.

En zo gebruik ik die doorwaak-uren liever nuttig. Zo is de nieuwsbrief van de dorpsraad, voor de eerste keer sinds ik de redactie overnam, helemaal OK en ruim op tijd vertrokken naar de mailboxen van de abonneetjes. En heb ik meteen – en passant – een makkelijker manier gevonden om de header aan te passen. Denk ik. Dat ga ik dus vannacht uitvozen. Als het goed zit, maak ik ze ineens voor heel het jaar aan en start meteen ook maar de sjablonen op voor de rest van 2020. Met die overuren doe ik toch wat ík wil, zeker! Vrijheid in tijden van slapeloosheid.

Woensdag en dus míjn dag om Jeppe te vergezellen op zijn ochtendwandeling. Dat màg nog altijd, zelfs nu de beperkingen al minstens tot eind van de nieuwe maand verlengd zijn. Ik màg ervoor zorgen dat Jeppe zijn hoop niet moét ophouden.
En in het naar huis rijden, màg ik op de wekelijkse markt langs (binnen mijn privé-bubbel van 3m doorsnee) om verse vis en een paar pondjes van verschillende kaassoorten te scoren. “Wat zullen we deze keer eens meenemen?” Luxe in tijden van beperkingen, al “kijken” de schappen in de supermarkt ons nu toch niet meer zo  leeg aan.

Terwijl ik de tafel dek voor de lunch, mikt de postbode mijn lijfblad in de brievenbus, komt het buurjongentje met zijn mama voorbij en wijst de beertjes aan die naar hem zwaaien vanachter onze pas gepoetste ruiten.
Terwijl de koffie zichzelf opschenkt lees ik een paar binnengekomen app’jes van familie en vrienden en glimlach bij het idee van een redactievergadering via what’s app. Dat wordt een flink aantal berichtjes. Zoveel als nodig en nog een paar om af te ronden, omdat het kàn. Vrijheid in tijden van afzondering.

Als de tafel afgeruimd is proberen we even of buiten zitten, in de zeteltjes onder de overkapping, al doenbaar is. Even luchten. Maar in de serre is het toch deugdelijker, dus we verkassen. Bijna letterlijk. Vrije verplaatsing in tijden van lock down.

Ik vind een paar berichtjes van de gemeente, die toch wel op de website dienen overgenomen te worden. Maar ze zijn niet meer zo doordrongen van kommer en kwel. En dus zoek ik online naar een afbeelding die niet auteursrechtelijk beschermd is. Een foto van licht aan  het eind van de tunnel. Hoopvolle communicatie in tijden van onzekerheid.

Zo stilaan begint hier en daar in de kranten en op straat al het gemor om het gedwongen thuis zitten. Manlief vraagt zich hardop af hoe lang het nog gaat duren eer we berichten over de eerste baldadigheden horen/lezen. We zitten intussen toch AL ongeveer drie weken in lock down.

En ik bedenk me dat al diegenen die vrijheidsberoving als straf voor een misdrijf niet streng genoeg vinden, nu misschien toch wel een toontje lager kunnen gaan zingen. Want zelfs in tijden van beperking kunnen en mogen wij toch best nog heel veel. En we hebben het vooruitzicht dat die beperking (hopelijk toch) ook in de tijd beperkt blijft…

10 gedachtes over “Vrijheid in tijden van corona …

  1. Matroos Beek 1 april 2020 / 18:07

    Ik denk dat we niet mogen morren. We zijn thuis. We zijn niet gevangen. Het is tijdelijk. Het kan erger. Jij of degenen waar je om geeft zullen maar door het lelijke virus te grazen worden genomen. Dat is wat nu telt, zorgen dat jij of de ander niet worden besmet. Als ik daaraan denk, heb ik hier absoluut geen moeite mee en voel ik me niet opgesloten.
    Ik vind ook dat jij goed bezig bent. Houden zo. En gezond blijven.

    Like

    • Affodil 1 april 2020 / 22:26

      We doen ons best. Het heeft echt geen zin om het lot te gaan tarten. Als je het kortste strootje vast hebt, is dat niks om over op te snijden.

      Geliked door 1 persoon

  2. djaktief 1 april 2020 / 20:24

    Herkenbaar die doorwaakte uren. Bij mij gelukkig af en toe afgewisseld met een nacht diepe dromen. Er is denk ik niemand die niks van de maatregelen merkt, we laten allemaal wel wat, maar we er is nog veel wat we wel kunnen. Maar ik kan niet voor een ander spreken. Jij doet nog veel!

    Like

    • Affodil 1 april 2020 / 22:35

      Ik heb het geluk dat ik veel kàn en màg doen. Een hond in tijden van corona is best wel een zegen, temeer daar we hier mogelijkheden zat hebben om afgezonderd te wandelen. Het dichtstbij kwam ik bij een boer die helemaal aan de andere kant van zijn akker aan het ploegen was. En de akkers zijn hier niet bepaald klein. En de mensen die Bar Goed aan het inrichten zijn (een vast strandpaviljoen dat met Pasen had moeten open gaan), die zijn dichterbij, maar daar zit een glazen wand en een nadar tussen, dus … Op de markt gedroeg iedereen zich voorbeeldig. En “thuis blijven” is gelukkig ook “in je eigen tuin blijven”. Kan een beetje klussen zijn (gisteren samen een stevig “strandpaviljoen gemaakt voor bij het egelhuis, maar daar schrijf ik een andere keer over; en een zwaardere grendel op het tuinhek gezet omdat de originele toch wel moeite had met de voorjaarsstormen).

      Ik vind het eerlijk gezegd nog allemaal heel erg meevallen, tot hier toe. Vanuit het standpunt van een stel pensionado’s bezien, dan. Met thuiswerk en een stel uit verveling bekvechtende kids piep je allicht anders.

      Like

      • djaktief 2 april 2020 / 06:35

        Wat vooral ook zwaar weegt voor velen is de angst voor baanverlies en inkomstenverlies in de kunst, het theater etc. de paramedische zorg, de schoonheiddbranche, de horeca en ga zo maar even door. Soms voel ik me schuldig dat ik kan genieten maar dat helpt niemand verder dus daar ben ik mee opgehouden

        Like

        • Affodil 2 april 2020 / 08:20

          Same here. We kunnen hier beter genieten: restaurants maken nu op bestelling afhaalmaaltijden om hun personeel nog een beetje aan het werk te kunnen houden. Dus ipv eens uit eten te gaan bestel ik al eens zo’n maaltijd. Sfeerkaarsjes aan, tafel feestelijk dekken en dan een 3-gangen menu aan huis…

          Like

  3. Menck 2 april 2020 / 00:14

    Ah, kijk, nog een slechtslaper. Niet zelden stort ik me op mijn administratie tussen middernacht en twee. Doorgaans gaat daarna het licht uit voor een uur of vijf, zes. Van volle maan heb ik geen last, van halve maan al evenmin. 😉

    Like

    • Affodil 2 april 2020 / 08:17

      Best wel een ongestoord productieve tijd zo. Dan kan je eens doorwerken zonder dat je gedachten onderbroken worden door aanspraak, de deurbel of telefoongerinkel.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.