Onzichtbaar…

Voetje voor voetje schuifelt ze door de verlaten straat, de handen krampachtig om de grepen van haar rollator. Zo lang het nog kan wil ze in beweging blijven. “Rust roest”. Af en toe blijft ze staan. Even op adem komen. En dan meteen rondkijken of ze niet ergens een bekende ziet. Iemand om even een praatje mee te doen. Maar de straat is leeg.

Er is niemand om mee te praten. De vrienden van vroeger zijn dood of verhuisd naar een rusthuis. De buren die ze kende zijn weg. In de huizen om haar heen wonen allemaal onbekenden. Jonge mensen, met of zonder kinderen, maar met een eigen druk leven waarin geen plaats is voor burencontact. Alleen de buurman aan de overkant is er nog. Maar die kan amper de deur uit, want zijn vrouw heeft Alzheimer en sluipt achter zijn rug naar buiten als hij de straat oversteekt om even een praatje te doen.

Tot vóór een paar jaar woonde haar vriendin twee deuren verder. Ze pasten op elkaar. ’s Morgens keken ze allebei of de luiken bij de ander open waren. Wie naar de bakker of de slager slofte, belde even bij de ander aan of die ook wat nodig had. Maar dat huis staat leeg, te koop. Weer nieuwe onbekenden.

Aan de andere kant woont een jonge kerel. Hij zegt of knikt wel gedag als ze toevallig tegelijk naar buiten komen. Maar eigenlijk is ze een beetje bang van hem. Als hij niet zo kaalgeschoren was, zou hij beslist wilde haren hebben. Een paar weken geleden had hij nog politie aan de deur. Beter niet teveel aandacht geven …

Ze sloft weer naar huis. Ze zal een kopje thee zetten en de krant en haar bril nemen. En in slaap vallen tot ze opschrikt van één of ander geluid, zoals gewoonlijk. Of de tv aanzetten voor het nieuws. Met een beetje geluk wordt ze nog net op tijd wakker voor het weerbericht.

Ze zucht. De zomer loopt alweer ten einde. Straks wordt het koud en donker weer. Dan durft ze niet meer naar buiten, bang dat ze uitglijdt over rotte bladeren.

Dan wordt ze onzichtbaar …

 

Oktober. De dagen worden korter, donker en nat. Vooral voor alleenwonende ouderen wordt het een moeilijke tijd. Laten we samen een oogje in het zeil houden.

 

 

 

9 gedachtes over “Onzichtbaar…

  1. djaktief 29 september 2019 / 18:31

    Mooie beschrijving en oproep. Ik bezoek regelmatig mij oudere famileden maar niet in de buurt. Ik groet wel altijd iedereen.

    Like

    • Affodil 29 september 2019 / 18:55

      Een simpele groet kan al een heel verschil maken. Dan voelen ze tenminste dat ze nog opgemerkt blijven.

      Ik krijg altijd een vreselijk gevoel als ik lees dat iemand al weken, maanden dood in huis lag vóór iemand hem/haar miste. Of neem die onbekende vrouw die vermoord terug gevonden is hier tegen de grens. Nog altijd geen naam. Iémand moet die toch missen?

      Geliked door 1 persoon

  2. Matroos Beek 29 september 2019 / 19:44

    Het ontroert me zo omdat het mij aan mijn moeder doet denken. In haar straat woonden haar buurvrouwen waar ze het goed mee kon vinden. Allen zijn overleden of in een rusthuis. De nieuwe buren zijn onzichtbaar, komen nooit buiten of zijn gaan werken. Gelukkig zijn wij er, haar kinderen, maar ook niet constant. Ook is er dagelijks verpleging en familiezorg. Maar als je dat allemaal niet hebt, is het zo fijn als buren een oogje in het zeil houden en zorg voor je dragen.
    Een dikke pluim voor je prachtige logje!

    Like

    • Matroos Beek 29 september 2019 / 19:46

      O ja, en dat NIET groeten, het gaat me door het hart. Vaak staat mijn moedertje aan de brievenbus bij de oprit. Altijd zal ze knikken en vriendelijk lachen, maar steeds vaker krijgt ze geen glimlach of goedendag terug. Zij kan dat niet goed plaatsen en het doet haar ook pijn. En mij ook als ze het vertelt.

      Like

    • Affodil 29 september 2019 / 19:58

      Het gaat eigenlijk een beetje over mijn moeder, al ben ik er ook elke week en bel ik dagelijks. Maar de dagen worden wel erg lang voor die mensen.

      Geliked door 1 persoon

  3. Thomas Pannenkoek 30 september 2019 / 08:27

    Heel pakkend, dit stukje. Echt eentje om in te kaderen.
    Zelf probeer ik bij m’n wandelingen iedereen goeiendag te zeggen. Vaak komt er een knik of een woord terug, vaak ook niet. Heel dikwijls voel ik dat oudere mensen behoefte hebben aan dat woordje meer, en dat krijgen ze dan ook.

    Geliked door 1 persoon

    • Affodil 30 september 2019 / 10:07

      Ik schreef onlangs een stukje voor onze dorpsraad nieuwsbrief. De speeltuintjes in de wijken waar (momenteel) geen kinderen wonen zouden verwijderd worden. Maar er staan ook bankjes waar ouderen tijdens een wandelingetje even kunnen gaan zitten in de hoop dat er iemand een praatje slaat. In feite mogen hondjes daar niet op, maar het bankje hier in de buurt staat aan de ingang van de omheining en ik heb toch kakzakjes bij, dus… Soms zit daar een oude meneer in het avondzonnetje en dan ga ik daar eventjes zitten en wat kletsen. Jeppe heeft ook al vriendschap gesloten. Leuk, toch?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.