Beetje bij beetje …

… begint het er op te lijken in de tuin.

Donderdag kwamen, zoals afgesproken, de mannen van het tuinhuisbedrijf tegen 8:00 bij ons aan. Tien bloedhete uren en een kletterend onweer later was ons nieuwe tuinhuis af, op een paar kleinigheden na (raam afkitten, een paar plintlatjes plaatsen, …). Dat werd de volgende (al even bloedhete) namiddag gedaan, waarna onze werkmensen aan een verdiende vakantie konden beginnen.

DSC00011

Rechts is nog een stuk van de oude, onstabiele tuinafsluiting te zien. Na het bouwverlof komen ze ook die vervangen, samen met het gammele tuinhek.
Intussen kunnen wij beginnen aan het inrichten van het gesloten gedeelte, waar naast de fietsen ook het tuingereedschap, de ladders en nog een hoop andere rommel een plaatsje moeten vinden.

Mag ik heel eerlijk zijn? In het begin dacht ik: “wat een monster”. Niet het tuinhuis op zich en al helemaal niet de afwerking. Maar de gekozen afmetingen leken me totaal buiten proportie te zijn. Ik durfde het niet hardop zeggen, maar ik had zin om te huilen. Als ik er tegenover ging staan, staarde ik recht in een enorm open gat (de deuren had ik al toegedaan omdat ik twee zulke gapende wonden niet aankon). “Hoe moet ik die bunker ooit in die tuin verwerkt krijgen?” Het bleef als een onaangename mantra door mijn hoofd galmen.

Ik heb er een lange nacht wakker van gelegen. Maar tegen de ochtend zag ik het al ietsje rooskleuriger in. Het komt er op aan het ding aan te kleden, zodat je niet meer alleen zoveel vierkante meters bloot hout ziet, maar ook kleur en een gezellige plaats om tijd in de tuin door te brengen. Tot op dat moment was het tuinhuis naar de tuin gekomen. Nu is het tijd dat de tuin ook toenadering zoekt.

DSC00018

Het centrale “Gele Plein” wordt definitief geen gazon. In de plaats daarvan zie ik in gedachten (op de plaats waar nu die potten staan) een kleine waterpartij (liefst strak van vorm, beetje als een granieten pompbak met één of ander spuitstuk erin (vb zoiets ) of een borrelsteen ( à la … ) met grote keien errond die de klinkers in het midden verstoppen. Op die manier kan de afwatering ook blijven waar ze is. Het regenwater vindt zijn weg wel tussen de keien. Zo hebben de vogels er ook nog wat aan. Ze kunnen er komen drinken of een badje pakken. En wij bekijken dat tafereeltje dan vanuit onze luxe vogelkijkhut …

DSC00014

De straatkant (en denk er dan de nieuwe afsluiting bij, zonder kijkgaten vanaf en naar het steegje). Ik heb nog een ruif (hooikorf voor vee) liggen, die ik aan de afsluiting wil hangen met bloemen erin. En waar de terracotta potten staan, komen de grote die ik voorlopig even op de vorige foto gezet heb. Ook met bloemen en kuipplanten. Wéér een deel hout verstopt en een flinke pluk kleur toegevoegd. De parasolvoet staat daar heel ostentatief overbodig te zijn, maar ik kreeg er geen beweging in om de foto’s te maken. Waar gaan de terracotta potten naartoe, vraagt u. Dat leg ik uit bij het volgende plaatje.

DSC00021

Want dan komt het volgende dilemma op de proppen: de huidige tafel en stoelen in de kijkhut en een kleinere tafel met een paar stoeltjes voor aan het keukenraam voor ons twee? Als we 2-3 keer per zomer visite krijgen om daar te gaan zitten bbq-en, dan zal het “hartstikke” druk geweest zijn.
Of de tafel en de stoelen laten staan onder de zonnetent, dicht bij de keuken (aangeven door het keukenraam doen we nu ook al) en het afdakje rechts (waar stroom voorzien is) gebruiken om de elektrische bbq te zetten als hij eens per abuis uit zijn schuilplaats komt? Met de genoemde aardewerken potten hier rechts op de foto, gevuld met tuinkruiden en dus lekker dicht bij de keuken, de buitentafel en (allez, vooruit dan, de bbq)? Dan kan er een lekker luie loungeset in het tuinhuis komen. Ik opteer voor dat laatste…

Advertenties

10 gedachten over “Beetje bij beetje …

    • Ik begin er nu ook wel aan te wennen. En ik heb Manlief al zover dat hij ook liever die loungeset heeft, dan nóg maar eens een eethoek (we moeten toch al kilo’s kwijt, dus …;-) )

      Liked by 1 persoon

  1. Ik begrijp je: het ziet er echt als een massieve blok uit. Een soort blokhut dat je in bepaalde westerns als eens ziet. Het zal zijn tijd wel mee gaan. Zelf zou ik toch eens goed nadenken voor zoiets in de tuin te laten zetten. Wie een groene tuin wel, offert niet graag een groot stuk op aan bebouwing. Al twijfel ik er niet aan dat je dit met de tijd goed zal kunnen camoufleren met het nodige groen. Veel succes ermee.

    Like

    • Bedankt.
      Wat het opofferen van groen betreft, valt dat nog erg mee: de vorige eigenaars hadden een caravan en een boot en die stonden dan gewoon op die enorme oprit in klinkers. Er zijn dus hoguit een paar rosse grassprieten gesneuveld die in de voegen stonden. 🙂 En waar het oude tuinhuis (nog) staat (op de eerste foto links) komt een boom of struik; dus dat is een pure winstoptie. Het ging hem gewoon om de verhouding tuin/tuinhuis. Al wen ik er nu toch wel beetje bij beetje aan.
      Er is best nog wel ruimte voor nog meer groen over. Maar dat moet wachten tot het najaar, want dat is nu gewoon niet het geschikte seizoen. En vooral: het moet onderhoudsvriendelijk blijven, zodat we nog tijd overhouden om er van te genieten!

      Like

      • A zo dus: er komt een tuinhuis maar er verdwijnt ook eentje. Tja, ik ken dat soort opritten. 10 tot 20 meter lang en vol met allerlei ‘voertuigen’. Caravan, tweede auto, derde auto, boot, paraglijder, …

        Like

        • In maart stond ik met de deur van het oude in mijn handen en intussen beginnen er hier en daar ook al plankjes los te zitten en uit te vallen. ’t Es tied dat uut is.

          Liked by 1 persoon

    • Bedankt!
      Overigens zijn wij de Nederlandse koterijen aan het opruimen. Eén tuinhuis hebben we zeker nodig voor de fietsen en het tuinmateriaal. De garage is daarvoor veel te klein. Daar kan de auto nét zuigend in. Eén tuinhuis is nu vervangen. Als we in het nieuwe ophangsystemen, rekken en kasten hebben, kunnen we het oude aan die kant slopen. En dan eens kijken of we het andere nog nodig hebben. Misschien nog voorlopig maar zeker niet meer voor jaren, dus dat gaat dan ook plat. Alleen het aftrekje aan de achterdeur zou ik willen houden, want anders zit de slagregen teveel op de achterdeur. Altijd handig als je na een wandeling met druipnatte kleren en een halfverzopen hond daar even kan uitschudden voor je binnen gaat, trouwens.

      Like

    • Het hout wordt zeker niet meer geschilderd! Het is bewerkt zodat het ons gemakkelijk moet kunnen overleven (en ik heb geen zin om snel het loodje te leggen). Het zal mettertijd verkleuren, maar dat is geen bezwaar, integendeel. De kleur moet van schalen en potten met planten komen. Vanmiddag eens gaan zien naar waterpartijen, maar de volgende week ga ik naar een gespecialiseerde winkel waar meer keuze is. Het hele geval moet bovengronds blijven, diep genoeg zijn om een pomp(je) in te hangen, maar niet zo hoog dat we het water niet meer zien als we neerzitten. We zijn niet moeilijk, hoor …

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s