Mijn naam is haas …

Ooit – jaren geleden – waren onze honden uit de tuin ontsnapt en stonden een paar “jagers” prompt aan onze voordeur om ons te bedreigen met afschot van onze schatten. Zij zouden immers al ruim 8 jaar (acht! jaar!) verantwoordelijk zijn voor het doden van die paar hazen die achter ons in het veld zaten. En nu er – eindelijk – weer eens 5 hazen woonden, wilden deze helden de kans niet mislopen om zélf weer eens een haas af te schieten. Om het te kleine bestand in ere te houden, zie je. Dat onze honden (we hadden ervóór alleen twee kanaries en een spierwitte kat gehad) resp. 3 en 1,5 waren heeft hen waarschijnlijk weken het nodige vingers en tenen tellen gekost om te beseffen wat voor een stelletje idioten ze waren …

We gingen toen af en toe ook wel met onze kleine vrienden wandelen niet zo heel ver hier vandaan. Nicky had altijd veel belangstelling voor hazen, maar was slim genoeg om te weten dat ze die nooit kon inhalen. Ze spendeerde er dan ook geen energie aan. Floor heb ik ooit één achtervolging weten inzetten (zonder resultaat overigens) waarbij ze luchttrappelend de kop van de Scheldedijk overvloog, de lange oren wapperend als vleugeltjes en de poten vruchteloos naar vaste grond zoekend. Toen die eindelijk de aarde raakten, was dat op een pijnlijke manier en dat benam haar levenslang de lust om nog eens zo’n truc uit te halen. Spoorzoeken, OK, maar daar hield haar taak op.

Nu wonen we alweer bijna 2,5 maand in Zeeuws Vlaanderen en ga ik regelmatig met onze huidige viervoeter wandelen in een stuk losloopgebied, waar we keer op keer een groepje hazen tegenkomen. Op één na bewaren ze een veilige afstand, maar die éne lefgozer meet zich graag met Jeppe in een spelletje “om ter langst niet met de ogen knipperen”. Jeppe’s neus valt op het spoor, maar ook hij weet dat zijn snelheid veruit ontoereikend is. Hij is – net als Floor – een pointer. Hij staat dan als versteend op drie poten en met gestrekte hals naar die éne durfal te kijken (soms zelfs op minder dan een meter) en kijkt af en toe snel naar mij of ik zijn vondst gezien heb. De haas heeft intussen ook al zijn maat genomen en maakt er zich niet eens meer druk over. Ik steek mijn duim op naar Jeppe, ten teken dat hij goed “gewerkt” heeft, Jeppe recht zijn rug en laat zijn concentratie varen en de haas wandelt rustig weg.

Als er in het najaar een stelletje helden met jachtgeweren dat hazenpad kiest en onze “vriend” neerlegt, zal hij gemist worden…

Advertenties

9 gedachten over “Mijn naam is haas …

  1. Ik zie het voor me want wij hadden vroeger ook altijd pointers thuis. Hoe ze staan als ze wild ruiken… Pointers zijn jachthonden, die doden geen wild. Dat die jagers dat niet eens weten…

    Like

      • Oei Affodil, je bent duidelijk niet gesteld op jagers… ik kom uit een familie van jagers… de pointers waren de jachthonden… lieve beesten… de geweren hingen in huis… het geschoten wild aan haken in de schuur te druppen van het bloed… daar kan ikzelf natuurlijk niets aan doen…. doordat ik ermee opgroeide, vond ik het ook helemaal niet raar… ik herinner mijn vader en opa als de braafheid zelve… zelf jaag ik niet en ik heb er ook niks mee… maar mijn vader, mijn grootvader, mijn overgrootvader… het waren allen jagers… maar niet het soort dat aan jouw deur zou hebben gebeld met dergelijke melding. Dat mag ik toch hopen. 😉

        Like

        • Ik heb ook helemaal niets tegen jagers, alleen tegen “jagers”, snap je? Van die gasten die denken dat ze wat voorstellen omdat ze toevallig een jachtgeweer in hun handen hebben, die zich niets aantrekken van de jachtwetgeving, die je ij zo na op je eigen grond overhoop knallen en – zonder medeweten van de eigenaar – diens grond inkleuren op de kaart als toegestane jachtzone. Het type dat een korf neerzet met daarin een fazanthen – uiteraard tegenlicht voor het arme beest – en dan vanop een meter of 4-5 het beest afknallen in de deuropening van die korf. Terwijl het nog tegen de zon zit te knipperen en zijn vleugels nog niet eens heeft geschud.

          Liked by 1 persoon

    • Fazanten zitten hier ook genoeg, en wilde eenden. Konijnen zie ik hier veel minder. Misschien omdat de grond te zwaar is (dikke; zware klein) om een gat in te graven.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s