The eagle has landed …

Nou ja, goed, het ging een stukje minder gracieus dan bij de zeearenden die hier in de wijdere omgeving gezien worden en er zal nog wel een tijdje rond het oude nest gefladderd worden. Minstens tot het door anderen geclaimd wordt. Maar het nieuwe nest is nu min of meer bewoonbaar en dus zijn we daar neergestreken.

Er moeten nog meubels geleverd worden en de tuin oogt als een stort. Hopelijk kan er vrij snel een kleine container geleverd worden, zodat we de rommel kunnen afvoeren. Zoals het er nu bij ligt, kan ik onmogelijk bekijken wat er vanaf nu allemaal aan moois in de perkjes groeit.

En dat is naast aangenaam ook nodig, want de tuin dient voor een stuk heraangelegd. Overbodige paadjes eruit, vaste planten herschikken (ik wil bv. alle hortensia’s samen zetten zodat ze in de bloeitijd één groot en hopelijk meerkleurig boeket vormen), het grote stenen vierkant moet een gazonnetje worden waar Jeppe een plekje in de zon krijgt. Een ander perkje wil ik bomvol bollen en kleine vaste bloeiers zetten. Kleur, het jaar rond. Voor de voortuin heb ik al 3 nieuwe potten gehaald. Misschien ga ik vandaag of morgen al om potgrond en de eerste kuipplantjes om het voorjaar en onze nieuwe stek te vieren.

De houten afrastering aan de kant van het voetpad valt zowat uiteen, dus die moet ook vernieuwd en we kunnen maar beter haast maken met een nieuw tuinhuis in die afscheiding, want één van de bestaande tuinhuisjes is stilaan aan het desintegreren. Een stevige rukwind heeft de afgelopen nacht zijn naam eer aan gedaan en de deur uiteen gerukt. We moeten die natuurlijk nog even (proberen) herstellen, want eerst moeten we nagaan of er een vergunningsaanvraag of melding moet gebeuren bij de gemeente. De uiteindelijke oppervlakte van het nieuwe tuinhuis zal mogelijk niet eens zo groot zijn als die van de beide oude die achteraf gesloopt worden, maar je weet maar nooit. We kunnen maar beter niet beginnen met onrust zaaien.

Met de naaste buren hebben we inmiddels al kennis gemaakt. En Jeppe heeft ook al nieuwe vriendjes gevonden. Gisteren, met de verhuizers over de vloer, had ik hem in de dagopvang gedaan een paar deuren verder. In het begin ging het een beetje stug, maar na een tijdje was hij toch met de hondjes van de opvangdienst “aan de praat” geraakt. Eergisteren ontmoette hij een nieuw buurjongetje – een bijna-wit leuk langharig beestje – en ze hebben de hele wandeling als gekken achter elkaar aangezeten. Hij moest warempel bij thuiskomst eerst even bekomen vóór hij aan eten toe was. Op een geestdriftige droom na heb ik hem ’s nachts niet gehoord.

Om Jeppe het voortdurende heen en weer in de auto te besparen was ik begin vorige én deze week al hier blijven slapen. Op een luchtmatras. Man, dat moet je met een stel oude knoken toch niet te lang achter elkaar doen, hoor. Eens ik neerlag, was het OK. Maar weer overeind was gelukkig aan de ogen van de wereld onttrokken. Dat ik – nu ik weer een écht bed ter beschikking heb – toch midden in de nacht zit te typen, heeft vooral te maken met té moe en ook met té vroeg in bed gisterenavond.

Overigens doet de Zeeuwse lucht en rust al wonderen: ik kan me nauwelijks herinneren wanneer ik voor het laatst eens een boek in één ruk heb uitgelezen. Dat is geleden van ver vóór mijn officiële burnout, al was die leespauze met zekerheid één van de opvallendste symptomen. De afgelopen twee avonden heb ik al meteen evenveel boeken uitgelezen. OK, geen turven van 500+ bladzijden. En geen zware kost van het type “Oorlog en vrede” of zo. Maar het was gewoon genieten! Ik denk dat ik terug in Leesland ben.

Nu nog de draad weer oppikken van het vogels kijken en filmen en dan zit de arend best wel stevig op het nest!

Advertenties

12 gedachten over “The eagle has landed …

    • Vind ik ook. Ik heb er zelfs al een paar gemaakt, gisteren, maar het kabeltje om ze te laden is nog niet boven water gekomen …

      Like

    • Ijsendijke is inderdaad niet zó veraf. We hadden eerst een huisje op het oog op nog geen 5km daar vandaan (Biervliet), maar dat bleek uiteindelijk door de kortetermijnhuurders volledig uitgeleefd. Wij zitten rechts van Terneuzen op luttele kilometers van Luntershoek, een erg mooi reservaat en op amper 2-3km van Walsoorden en de Scheldedijk. Soms zie je een heel merkwaardig schouwspel: dan lijkt het of er een gebouw voorbij schuift. In werkelijkheid is het het bovendeel van een schip dat boven de dijk uitsteekt. 🙂

      Like

      • Bijzonder Affodil, gisteren fotografeerde ik zo’n voorbijschuivend schip (zie blog over ‘Nietig’).
        Met die tuin komt het wel in orde; wij wonen hier al meer dan vijftien jaar (Breskens) en hij is nog steeds niet in orde. Alles op het Zeeuws gemak vanaf nu…

        Like

        • O, maar de onze in Kruibeke was 40 jaar een “work in progress”, hoor. Zo hoort een tuin te zijn. En niet te netjes, want vogeltjes en andere kleine bezoekertjes houden wel van een rommelhoekje. Ik heb alleen de jaarlijkse lentekriebels en dan ga ik op zoek naar die eerste bloemkopjes.

          Liked by 1 persoon

  1. Klinkt alsof je een goede nestplaats hebt gevonden. Ik verheug me al op je blogs over het aanpakken van de tuin, maar eerst de basics regelen.

    Succes en groetjes,

    Dorothé

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s