De lucht klinkt anders …

Je moet geen buitenmens zijn om te weten dat het licht verschilt naargelang de seizoenen. Invalshoek, vochtigheid in de lucht, de aan/afwezigheid van bladgroen, … spelen een vanzelfsprekende rol. En onze eigen perceptie van de seizoenen voegt daar uiteraard nog een extra dimensie aan toe.

Al heeft mijn reukzin me al decenia geleden grotendeels in de steek gelaten, de seizoenen zijn altijd verschillend blijven ruiken. Het zijn vaak maar kleine nuances die zich moeilijk in woorden laten vertalen, maar de seizoenen ruiken anders. Na een lange winter kan ik het niet laten me vol te zuigen met de geur van vers omgewoelde aarde. Er zit iets van spanning in, van verwachting. De droge zomerlucht ruikt naar zoetigheid, maar ook naar stof en warmte. Nu de bladeren beginnen te vallen kijk ik er al naar uit om met mijn rubberlaarzen in die dikke laag te woelen en de geur van rotting, schimmels en het verlangen naar rust op te snuiven.

Voor het eerst sinds jaren is het me de laatste twee weken opgevallen dat de seizoenen ook anders klinken. Het geluid van bedelende vogeljongen was al een tijdje verstild, maar al die jonge keeltjes moesten toch nog even geoefend worden.
De zwaluwen zijn nog steeds ver onder hun aantal, maar er zijn er de laatste jaren toch meer dan de decenia ervoor. Ze vallen niet altijd op, het zijn geen grote operazangers. Maar op zwoele zomeravonden, als ze laag over de velden jagen op insecten, hoor je toch hun schrille roepjes. Twee weken geleden was ik op zo’n warme avond met Jeppe aan het wandelen en opeens was hun geroep intens aanwezig. Een groep van wel 50-60 zwaluwen was achter een boerderij verzameld. De laatste reisinstructies werden gegeven, de volgende plaats van afspraak nog eens afgeroepen. De volgende dag was er in de wijde omtrek geen één zwaluw meer te bekennen. Hun ijle stemmetjes worden allengs vervangen door het zware getromp of gegak van trekkende ganzen, de ochtenden zijn gevuld van het getjok van grote groepen kauwen, hese sijsjes en andere kleine trekkertjes vullen het orkest aan. Maar het is een ander stuk dat gespeeld wordt. Geen strijdvaardige territoriale aria’s, geen bedelliedjes, maar korte, gehaaste geluiden: “schiet op, straks haalt het slechte weer je in!” en “snel, daar is een akker waar we nog even wat voorraad kunnen opdoen voor we verder trekken”.

De lucht ziet er anders uit, hij ruikt herfstig, de klanken zijn veranderd. En nu de onverwacht lange indian summer voorbij is, voelt hij vochtig aan en killer…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s