Jeppe makes me proud …

Dik twee weken geleden alweer dat ik nog een blogje postte. Veel te doen, nog veel meer om over na te denken en tussendoor: kilometers vreten met het hondje. Vooral dat laatste doet deugd, ondanks het grillige, natte en ijskoude weer. Het helpt mijn overvolle hoofd af en toe eens leeg te maken.

En ik kom er mee buiten en af en toe zelfs tot in de natuur. Alwaar ik in die tussentijd mijn eerste koekoek van het jaar hoorde, mijn eerste boerenzwaluwen en gierzwaluw zag, een beetje in de weg zat van mereljongen die door moeders naar buiten gelokt werden en de wegbermen in bloei zag komen tegen alle redelijkheid in.

Afgelopen weekend nog eens “de grote polder” bezocht (Doel, Kallo, …) omdat er op waarnemingen.be wel wat interessante meldingen waren. De heilige ibis hebben we niet gevonden, de snor niet gehoord, maar we zagen toch (in de verte, helaas) een paartje geoorde futen zwemmen.

Gelukkig was niet iedereen even verlegen, dus kon ik Pa en Ma Grutto vastleggen op beeld. Ma was naarstig bezig de kluts warm te houden, terwijl haar betere (?) helft de omgeving in de gaten hield. Zo ver mogelijk inzoomen om zo weinig mogelijk onrust te veroorzaken is dat dan.

Gisteren bij de avondwandeling kon ik maar niet genoeg krijgen van “Jeppe, nieuwe stijl”.  Tien maanden geleden kwam hij bij ons als een verlegen, schuw hondje (hij schrok van zijn eigen schaduw) dat elke soortgenoot als slecht nieuws beschouwde.

Nu heeft hij al een zekere mate van zelfzekerheid gekregen, is heel communicatief (nee, hij heeft geen spraak nodig) en is nieuwsgierig naar andere honden of – als ze wat te wild tekeer gaan – negeert ze en loopt ze rustig voorbij. Bij het begin van onze avondwandeling passeerden we een groep met retrievers (waarvan twee geleidehonden in opleiding met hun trainers) en een kanjer van een sint-bernard. De retrievers konden hun opwinding niet onder controle krijgen, hun trainers ook niet en de sint-bernard besloot dan maar mee herrie te maken.

Normaal zou Jeppe alle kanten opvliegen, me zo ongeveer alle kanten van de weg laten zien en proberen nog meer lawaai te maken dan de anderen. Maar sinds hij op Texel met een grote groep honden op het strand los gelopen heeft, is hij fel veranderd. Toen hij de groep in het oog kreeg volstond het dat ik hem zachtjes geruststelde en “rustig!” fluisterde. Met de neus in de lucht passeerde hij the wild bunch. Eenmaal er voorbij, keek hij over zijn schouder met een blik van “Gezien? Straf, he?”

Een paar straten verder herhaalde zich het scenario toen er een hyperkinetische greyhound langskwam en in de laatste paar honderd meter was daar weer die bende blond geweld van eerst. En weer bleef Jeppe doodkalm (of hij deed alsof) terwijl de anderen tekeer gingen als gek.

En ik trots! Aja, want als zelfs hondentrainers hun pack niet onder controle krijgen en onze hond houdt zijn “cool“, dan mag ik hem toch wel een schouderklopje geven en de hemel in prijzen, zeker? Dat hij er achteraf even heel erg de pas in zette om zijn overdosis adrenaline op te gebruiken, hoort er bij. Ik heb dan maar een spurtje getrokken om te verhullen dat hij met mij aan het sleuren was als met een hondenkar …:-)

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Jeppe makes me proud …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s