Dodelijk hormoon …

De bladknoppen barsten. Groot en klein hoefblad, speenkruid, paardebloem, zelfs al een vroege pluk fluitekruid kleuren onze bermen. We worden vanaf een uur of vijf ’s morgens vergast op vogelzang en af en toe stuiven de pluimen in het rond bij grensconflicten. De hazen hebben hun hevigste gevechten al bijna achter de rug.

Begin deze week kon de waakhond van enkele straten verderop niet naar de straatkant stormen, want hij was “verankerd” aan zijn lief (die haar gezichtsuitdrukking was goud waard toen hij het toch probeerde) en gisteren kon een stier het zich niet aantrekken dat er publiek langs de wei passeerde: hij had andere prioriteiten dan over de omheining in het niets te staan turen. De pony, die ons bij elke passage komt begroeten -hopend dat ik even zijn rug wil krabben- loopt wat ongemakkelijker dit seizoen, vanwege “enige overlast” in de achterste/onderste regionen.

Een paar weken geleden waren de wegen in onze buurt een waar slagveld van paddenlijfjes, daarna volgden de kikkers. Deze week heb ik geslalomd tussen platgereden merels, fazanten, waterhoentjes, wilde eenden, mussen, … En let’s face it: het waren zonder uitzondering mannetjes. Allemaal verblind door de voorjaarskoorts. Blind voor aanstormend verkeer. En dus uitgeteld, vermorzeld, gekraakt en platgereden.

Testosteron, een dodelijk hormoon.

Advertenties

2 gedachten over “Dodelijk hormoon …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s