Het vlakke land …

Zo plat als een pannenkoek, zo ziet mijn gewichtscurve er nu uit. Geen voor- of achteruitgang. Nul, nada, niks beweegt er op die weegschaal.

Een platteau noemen ze dat. Zoals dat vlakke land dat het mijne is. Ooit volgde ik een WW-cursus en de coach daar gaf toen de raad om zo’n platteau te doorbreken door elke dag minstens 1 keer vis te eten. Was het toeval of werkt het echt? Bij mij hielp het in elk geval. Mogelijk omdat het tussen mijn oren zat, maar mogelijk ook omdat de vetste vissoort nog altijd magerder schijnt te zijn dan het magerste vlees. En je krijgt evengoed je proteïnen binnen.

Een andere aanvalstaktiek komt ook weer binnen handbereik: ’s ochtends vóór het ontbijt en ’s avonds nà het avondeten gaan wandelen met de hond. Een tip van de fitness coach. En vrij logisch ook nog. Want ’s morgens moét je wel aan je “voorraadje” zitten omdat je nog niet gegeten hebt en ’s avonds verbruik je al meteen een mooie hoeveelheid opgenomen energie, vóór ze zich ergens knusjes tussen de ribben kan nestelen. Leve de langere dagen! Want als je geen voetpaden hebt en je buurt wordt door stressy sluipverkeer onveilig gemaakt, ga je niet graag in het donker wandelen met een hond die dan overal van schrikt. Vóór je het weet lig je ergens in een sloot.

De moed houden we er in door af en toe eens op ontdekkingstocht te gaan in de eigen kleerkast. Gaat er geen gewicht af, mijn lijf begint zich toch strakker te tonen en dat opent perspectieven in de afdeling “ik kan er niet meer in maar het is zonde om het weg te doen”. Daar is de keuze momenteel verrassend groot. En ik hoef niet in een zweterig pashok waar een opdringerig wicht om de haverklap komt vragen “of het lukt?”, alsof je niet eens in staat bent om je alleen aan te kleden. 🙂

Bovendien zijn we sinds eind vorige week weer in de tuin aan de slag gegaan. Niet fanatiek, uren aan een stuk tot we er gekraakt uit kruipen. Anders zijn we het na een halve week kotsbeu en groeien binnenkort de brandnetels tot in de keuken. Kunnen ze zelf in de soeppot springen …

Langzaamaan, dan breekt het lijntje niet. En dan gaat dat platteau ook wel zachtjes afhellen …

Nee, met mate en gezond verstand: elke dag een uurtje en dan genieten van wat er al in orde is, dat houden we wel de hele zomer vol. Dan blijft het leuk en komen we met één tube van die reklamezalf wel toe voor dit seizoen. Bovendien blijft er dan tijd over om weer eens alles vast te leggen op foto en film. Want elk jaar is een tuin toch weer anders. Het blijft een werk in progress, zelfs na 40 jaar.

Zo moet er binnenkort (lees: waarschijnlijk volgende week) een uitgeleefde perelaar weg. We hebben hem zolang krediet gegeven dat hij ons nu wel eens zou kunnen terugbetalen met een tak op ons hoofd. Er komt geen boom, maar een struik in de plaats. Iets wat insecten aantrekt, want hij komt uiteindelijk wel in de insectentuin.

Er moet ook dringend wat snoeiwerk opgeknapt worden. Dat kan maar beter zo snel mogelijk, nu het nog frisjes is en de sapstromen nog niet te sterk stromen. En nu ik er nog zin in heb, want dat is het klusje waar ik het meeste tegenop zie. Vraag me niet waarom, maar het is zo.

Het gazon heeft zijn eerste “marine cut” gehad. De narcissen groot en klein staan in bloei, de dwergtulpjes krijgen er ook zin in en ik merk nu waar ik nog bollen kwijt kan. Foto’s maken, zodat ik tegen het najaar nog weet waar de gaten zitten.

De bloembakken komen ook weer naar buiten en vragen om kleurige vulling. Ik denk dat ik dit jaar voor viooltjes ga, in felle vrolijke kleuren.

Advertenties

4 gedachten over “Het vlakke land …

  1. Hi Affodil,

    Welke vrouw tobt er nu van tijd tot tijd niet met haar gewicht…. ik hardloopster ook hoor. Ik heb ontdekt dat ik af en toe iets heel anders moet doen zoals inderdaad tuinieren of op de hometrainer (doe ik alleen als ik niks anders kan en mag) of ramen en deuren zemen. Blijkbaar moet je lijf en de niet benutte spieren af en toe schrikken en dan kom je in een ander programma. Verder helpt ook vaker opstaan en minder zitten, dus probeer eens iets meer staande te doen. Het gebruik van je grote beenspieren schijnt een signaal af te geven.

    Wat de tuin betreft… ik heb ook eea geplant aan wat ik ‘klein geluk’ noem wat zomerbollen en inderdaad viooltjes.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

    • Je bevestigt wat ik ook al vermoedde: altijd dezelfde beweging “slijt” aan effect. Ik ga naast het wandelen ook 1 keer in de week een uur zwemmen, maar schoonmaken, tuinieren en zo kan je net zo goed als “sport” beschouwen en dan worden ze nog leuker ook. 😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s