Nog eens een vertelselke …

Eigenlijk is het er niet eens het seizoen voor, he? Het is bijna te warm om de haard aan te maken (we hebben er trouwens geen) en momenteel kan ik mijn zinnen helemaal niet op een glas rode wijn zetten. Doe mij maar een frisse witte. We hebben begot afgelopen zaterdag nog buiten gezeten voor het aperitief. Kaarslicht, dat is niet zo seizoensafhankelijk, dat lukt nog nét. Maar als we moeten wachten tot alles mee zit, wordt er deze winter niet verteld denk ik. Dus we doen maar. Met een waargebeurd verhaal dan nog. Vers van de pers, als het ware.

Het moet zo ongeveer tussen de soep en de patatten geweest zijn. De Buurtpolitie had net een vechtpartij in een superette beslecht, toen er een reklame voor zo’n stuk plastic kastvulling op het scherm verscheen om gevulde hamburgers te maken. Jeppe lag in de zetel, met één oog stijf toe en het andere halvelings op die hamburger gericht. Baasje riep dat zijn bakje korrels en vlees klaar stond. Ons hondenbeest schoot terstond recht, maar bleef toch nog even het laatste recept voor de vullingen volgen.

Jeppe stelde zich tevreden met brokjes kalkoenfilet en een proefje van een kalfslapje, ter vervanging van de sappige (lees: vettige) junk food. Hij lummelde nog wat rond in de buurt van de keuken om er zeker van te zijn dat alle schaaltjes en bordjes leeg waren. Toen keerde hij terug richting salon. Net toen hij tussen het raam en de salontafel kwam bleef hij wijdbeens staan. In perfecte slow mo kwam hij weer onze richting uit. In achteruit. Lichtjes gebukt en afwisselend piepend en grommend. Je zou op z’n minst gedacht hebben dat er een reusachtige anaconda onder het tv-meubel kronkelde. Omdat ik al een keer eerder dacht een muis te zien in de woonkamer, ging ik voorzichtig kijken (voorzichtig om de muis niet te verjagen, that is, ik wil die desgevallend wel in handen krijgen). Niks te zien. Helemaal niks. Maar het hondenbeest stond daar nog steeds nerveus te doen en toen ik dicht genoeg genaderd was, ging hij -godbetert – achter mij rechtop staan en duwde mij met zijn voorpoten tegen mijn derrière richting gevaar.

Nog één stap en ik was bij zijn kussen. Alwaar zijn knuffels lagen te wachten op zijn gezelschap. Het recentste exemplaar – uit een pakje onder de kerstboom, ah ja – is een nepvosje uit quasie onverslijtbare kunststof. Met een witte punt aan de staart. En die lag toevallig net op een plaats waar de wisselingen in belichting door het scherm het meeste effect hadden. Ik heb het voor alle zekerheid maar goed dood gemept, voor ik het aan hem teruggaf…

DSCN1901

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Nog eens een vertelselke …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s