Hoe zou het nog …

… met Jeppe zijn?

Wel, dat ventje doet het goed. Hij lijkt me de perfecte mengeling van Nicky (het vrije, vranke – soms wat dominante – en heel slimme karakter) en Floor (het verbale en speelse karakter). Alleen moet ik Rudy – de instructeur – wel gelijk geven: een gecastreerde reu blijft een reu en kan zich dus niet lang concentreren op zijn opdracht, gefocust als hij is op mogelijke vrouwelijke passantjes.

Inmiddels heeft hij een speelkameraadje gevonden op het kleine losloopveldje om de hoek. Milo is een retriever van 2,5 (een jaartje jonger dus) waar Jeppe mee kan dollen en rennen tot ze allebei met de tong uit de bek voor onze voeten neerploffen.
Eergisteren aan het Burchts Weel heeft hij kennis gemaakt met 2 Ierse setters waar hij ook direct gek mee wilde doen. Maar aan de top staat ongetwijfeld zijn nieuwe vlam: een zachtrosse chowchow dame. Vorige week speelde ze nog hard to get, maar een paar dagen later stonden ze toch onnozel te doen tegen elkaar. Vanmorgen had ik net de afvalzak buiten gezet toen ik haar warempel door de straat zag struinen, op zoek naar geurvlaggetjes van haar aanbidder. Die lag op dat moment nog van haar te dromen en ik heb hem daar maar gelaten, want anders loopt zij nog wel eens onder een auto. Toen we net langs haar thuis passeerden, had haar baasje haar trouwens in het hok gezet zodat ze niet weer op marrode kon gaan. Treurig gepiep aan het eind van mijn hondenlijn, uiteraard.

We zijn door omstandigheden nog niet zoveel naar school geweest als we eigenlijk zouden moeten/willen, maar aan de andere kant zijn we thuis wel goed bezig met nieuwe dingen. Voor de tweede week op rij zijn we met Jeppe naar de polder geweest en aan het eind van de wandeling mag hij dan even los. Op een stuk dijk waar in principe geen honden los mogen lopen, maar in de wijde omgeving van ons huis zijn geen losloopgebieden, behalve een drugsbos op Linkeroever, waar je óf valt over de spuiten, óf lijken aantreft (letterlijk) want er wil daar nog wel eens iemand toegeven aan de wanhoop. De gemeente heeft beloofd om 2 losloopgebieden aan te leggen in de polder, maar dat duurt vermoedelijk nog tot wij er alle drie niet meer zijn, dus daar kunnen we niet op wachten. Die dijk ligt tussen de Schelde en een brede dijkgracht, dus in de breedte is er voor Jeppe niet zoveel uitwijkmogelijkheid naar het beschermde natuurgebied en in de lengte staat aan één kant het baasje en aan de andere het vrouwtje. Hij moet toch de kans krijgen om te leren aan de voet komen, toch? En dat ging gisteren meteen al vrij goed. Hoewel er op training in principe bezwaren zijn tegen fluiten, doe ik het daar tóch, want ik heb daar met onze andere honden altijd goede ervaringen mee gehad. En Jeppe reageert daar ook sterker op dan op roepen.

Zelfs toen hij gisteren zijn eerste “catch” had. Op zijn omzwervingen in het slijk (want dat moet je er dan wel bijnemen) vond hij een konijn dat geen aanstalten meer maakte om nog weg te rennen. Het was aangetast door myxomatose en zat te wachten op het einde. In zo’n geval heb ik ook geen bezwaar als mijn hond daar een stukje aan meehelpt. Jeppe stond dus op amper een meter van dat zieke beest en begreep niet waarom het niet ging lopen. Blaffen, een dreigende stap dichterbij, nog eens blaffen, in de ogen staren … Hij snapte er geen snars van. Uiteindelijk viel hij toch aan, al leek het meer op voorzichtig oprapen en wegdragen. Enkele meters verderop heeft hij het werk afgemaakt en Knabbel een gepaste begrafenis gegeven. In een poging om hiervan foto’s te maken met mijn gsm had ik de toestand van het pad helemaal uit het oog verloren, zodat ik op een ijsplek plat op mijn rug gegaan ben. Maar daar had Jeppe op dat moment geen oog voor. Eerst zijn taak afwerken en dan wachten op het fluitje (van een cent) om weer aan de voet te komen.

IMG_20151123_103904 (2) IMG_20151123_103950 (2)

Benieuwd wat hij er van gaat vinden als hij een heel strand tot zijn beschikking krijgt in Zeeuws Vlaanderen (volgende maand misschien, voor een dag of 2) en op Texel (hopelijk begin volgend jaar). Als hij dan nog niet afgetraind naar huis komt, weet ik het ook niet meer. Maar tegen die tijd moet ik wel zijn stembanden nog … euh … aan banden zien te leggen. Want als hij mij een jas en zijn riem ziet nemen, komt zijn jachthondenaard naar boven en ik ben er niet zo zeker van dat buren in het hotel of het vakantiehuisje dat zo kunnen appreciëren. Al eens een geluidsopname van een meute jachthonden gehoord? Daar speelt hij dus de eerste partij in!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s