Kakzak …

Ik ben een rabiaat tegenstander van sluikstorten, ook als dat door mijn eigen hond gebeurt. Daarom heb ik altijd een kakzak bij de hand als ik er met mijn wandelgezel op uit trek.

Onlangs was mijn voorraad  mini-afvalzakjes bijna op, dus toog ik richting pet shop om mij van nieuw gerief te voorzien. Nu neem ik doorgaans de discrete zwarte, maar bij gebrek aan verpakkingen met enkel die so(m)bere kleur greep ik een pakje met een zwart, een groen, een blauw en een roze rolletje. Ik kon immers moeilijk bij de volgende wandeling een grote grijze zak van de gemeente meenemen.

Laat mij nu net op zondagmorgen, twee weken geleden, dat roze rolletje in gang moeten steken. En laat er nu net op dat eigenste moment weer een massawandelroute door onze wijk lopen. Met véél (overduidelijk stads-)volk. Jeppe had om de hoek, een paar honderd meter eerder, zijn prestatie op de grond gedeponeerd en ik had die – middels zo’n vrolijke kakzak –  weer van voor de brievenbus van een van onze buren opgeraapt.

Nu mag je van mij dus wél verwachten dat ik de stront van mijn hond opkuis, maar daarom moet ik die lauwe drab nog niet in mijn jaszak steken (bij mijn huissleutel, die dan uiteraard het plastic zou doorboren). Het zakje wordt dus steevast goed gesloten en aan de lijn geknoopt tot het thuis in de afvalzak kan verdwijnen.

Komen we – Hond, Ikke en Kakzak – een bende wandelaars tegen. Daarbij een stel dat echt opviel. Zij leek nog het meeste op een overladen kerstboom. Ongetwijfeld moesten ze het bij de kortste afstand houden, want voor elke meter méér was ze te zwaar geladen met (al dan niet echt) gouden kettingen, snoeren, armbanden, ringen aan haar vingers en belletjes aan haar tenen. Bovendien moet ze na een tijdje beslist wel een longaandoening gekregen hebben van de stank van haar eigen parfum. Ik vond in elk geval een massa bedwelmde insecten en vogels op de door haar afgelegde weg. Hij kloste er – vooral overladen met plaatsvervangende gêne – een paar stappen achteraan.

Het is dat zij zo in het oog sprong, want anders was me haar blik waarschijnlijk niet eens opgevallen. Maar die (blik, dus) bleef verstard aan mijn kakzak kleven. OK, het roze was ietsje meer doorschijnend dan het rolletje liet vermoeden. En dus was het vrij duidelijk wat de inhoud ervan kon zijn. Maar die inhoud had heel goed in de graskant kunnen liggen waar zij met haar ongemakkelijke lakschoenen doorstruikelde, toch? En, me verkneukelend in haar zoektocht naar een “gepaste” opmerking aan mijn adres, wenste ik bijna dat dat ook het geval was. Mogelijk stond die gedachte iets te duidelijk op mijn gezicht te lezen, want ze heeft wijselijk haar mond gehouden.

Ik overweeg binnenkort zo’n fluo hondenrugzakje aan te schaffen. Fluo omdat het stilaan donkerder wordt tijdens onze uitstapjes. En een rugzakje omdat dat extra energie vraagt van de hond, op voorwaarde dat het gewicht van de lading aangepast is aan de hond. Navragen bij de DA, dus. En dan kan Jeppe zijn eigen gereedschap en prestaties meesjouwen.

Al overweeg ik evenzeer om bij de volgende wandeltocht door onze wijk dat zakje langs buiten aan de rugzak te hangen …

Advertenties

2 gedachten over “Kakzak …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s