Ver weg of dichtbij …

“Kijk nu toch, hoe mooi het licht valt op die vuurtoren en die schaapjes ervóór!”

Dan sta je waarschijnlijk bij zonsopgang of -ondergang op Texel, bij de Tuintjes, naar de vuurtoren te kijken. Bijvoorbeeld. En dan is het inderdaad een plaatje waard. En dan geniet je van de natuur, waar je toch algauw een uurtje of 3 voor onderweg geweest bent.

Het grote nadeel van wonen in Vlaanderen is dat we hier zo dicht opeen zitten dat er nog nauwelijks plaats is voor natuur. Dat drie grassprieten bij elkaar al snel met prikkeldraad worden afgespannen en het predikaat “natuurreservaat” krijgen en voor niemand meer bereikbaar zijn. Wat dan weer voor gevolg heeft dat je -in eigen land- soms ruim een uur moet rijden om nog eens een stukje bijna-ongerepte natuur te vinden.

Een mens wordt er mismoedig van. Ik bezondig mij er ook aan, hoor. Wij gaan al jaren niet meer naar onze eigen kust. We worden er even mismoedig van als van een zoo. Dieren in kooien, een kustlijn met een ononderbroken betonnen muur van hoge huizenblokken: what’s the difference? Er zijn mensen die me verzekeren dat er wél nog mooie stukjes kust zijn in ons land, maar ik moet al met een verrekijker en fotomateriaal slepen, als ik ook nog een microscoop moet meenemen hoeft het voor mij niet meer.

En àls er dan al eens een mooi stukje vlak bij huis is, zie je het op de duur ook niet meer want in je hoofd heeft zich het idee vastgezet dat dat niet kàn.

Maar dan merk je ook dat er veranderingen aan de gang zijn. In onze onmiddellijke omgeving zijn al minstens 3 akkers waar de jaarlijkse maïs recent vervangen is door grasland. Weer even een open blik op de wereld, want als er iets is wat ik haat aan maïs, dan is het dat het de wereld voor bijna de helft van de zomer afschermt. Hoog, donker en vooral: het blijft ook staan tot de zomer voorbij is. Pas in oktober krijg je weer de ruimte. Maar dan is het alweer bijna winter.

“Als je extra gewicht wil verliezen, kan je best vóór het ontbijt en nà het avondeten een flinke wandeling maken.”

Zei de coach.
Toen wandelgezel Jeppe zijn intrede deed, was dat meteen een feit en inderdaad, het helpt. Niet sensationeel, maar het helpt.

Het heeft ook voor gevolg dat ik sinds eind juni bij mooi strijklicht op pad ben. Voorlopig nog niet in het donker en ook niet bij hard middaglicht. Nee, dat mooie, gefilterde licht dat laag over de grond scheert en lange schaduwen werpt. En dat je ineens dingen laat zien die je al jaren niet meer hebt opgemerkt. Dichtbij, niet ver weg.

Een ochtendlijk doorkijkje vanaf de weg, over een vijver heen, naar het achterliggende veld. Of een weiland dat zich klaarmaakt voor de nacht. Een kladje ganzen dat een pasgemaaide akker gevonden heeft waar nog graankorrels te ritselen zijn.

En wacht tot de ochtendnevels komen!

DSCN1736bis

DSCN1734bis

DSCN1728bis

DSCN1730bis

 

Advertenties

3 gedachten over “Ver weg of dichtbij …

  1. Wij waren gisteren bij een vriendin, en ze zei… laat ons even een stukje wandelen in aanloop naar het aperitief. We wandelden het Mechels Broek in, ik keek van heel ver en met enorm veel open ruimte naar de Sint-Romboutstoren en dacht… verdemme, er zijn ook nog best wel mooie stukjes in Vlaanderen.

    Like

    • Het Mechels Broek. Jaren geleden en intussen weer op de to do-lijst gezet. Ja, het hangt er soms heel erg vanaf vanuit welke invalshoek je kijkt, maar dan sta je ook echt perplex.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s