Oooééérrrend hard …

Wat gaat het toch allemaal snel. Mijn laatste blogje dateert alweer van bijna 3 weken geleden. Nochtans gebeurde er wel één en ander, was er stof genoeg – maar vaak tijd te weinig – om er hier wat van neer te zetten. Een inhaalbeweging dan maar, in verkorte vorm. Vóór de maand helemaal om is.

De dagdagelijkse routine van ochtendwandeling vóór het ontbijt en avondwandeling nà het avondeten zit er intussen goed ingebakken, zowel bij mij als bij Jeppe. Terwijl laatstgenoemde er zo op het eerste zicht anderhalve kilo bij gekregen heeft (wat eerst als een piano met ontbrekende toetsen aanvoelde, lijkt nu meer op een stevige six pack) is er bij mij ongeveer evenveel afgewandeld. Ik deel alles met mijn hond. Al kan ik daar nu wel beter mee stoppen of hij gaat er uitzien als een hangbuikzwijn als hij de resterende kilo’s ook nog moet overnemen. 🙂

Het wederzijdse vertrouwen groeit ook zienderogen. Toen ik de eerste week het gazon op het aangrenzende perceel afreed met de zitmaaier probeerde Jeppe in paniek onder de omheining te kruipen om bij mij te geraken. Gelukkig hing hij toen nog vast met een lange lijn aan een krulanker. Deze week zat hij op een strategisch gekozen plaatsje toe te kijken en toen we het hek open deden om hem vrije doorgang te geven kwam hij gewoon naast de grasmaaier meelopen en maakte geen aanstalten om te ontsnappen.

Hij reageert heel verschillend op andere honden. Als ze zelf rustig aankomen blijft hij zelf ook kalm, kan er gesnuffeld en geneuzeld worden. Zijn gekke buurmeisje Bo staat hij altijd wat verwonderd aan te kijken als ze gekke sprongetjes maakt om hem te overhalen te komen spelen (om haar dan thuis uit het zicht te kopiëren naar ons toe).

Maar territoriaal of ronduit aggressief gedrag wordt beantwoord met een jump in mijn richting. Ik heb dus al begrepen wie de klappen zal mogen opvangen als het tot een echte confrontatie komt. Wat vorige week ook bijna het geval was, want iemand had zijn algemeen beruchte bijtgrage scheper op een niet afgesloten erf laten loslopen. Ik zag de bui hangen, de scheper aankomen en nam me voor om op een rustige, assertieve manier met lage stem “Ho! Stop!” te zeggen. Zoals met alle examens waren de bedoelingen scherper dan het eindresultaat (mijn diepe assertieve stem klonk in elk geval in míjn oren meer als gepiep) maar de uitkomst bleek gelukkig hetzelfde. Met Jeppe zo ongeveer op mijn schouder en een verbaasde waakhond achteruitscharrelend op zijn eigen erf, kon ik mijn weg verder zetten.

De volgende ochtend stond dat hek weer open, maar toen kwam er een rustige Jack Russell (die bestaan écht!) naar buiten gedrenteld en dat gaf geen enkel probleem met Jeppe. Zo kan het dus ook.

In de tuin is het vooral erg heet en erg stilletjes geweest. Behalve af en toe de grootste dorstlijders wat te drinken geven is er niet veel gebeurd, want om het tuinhuis verder te verven was het te warm (de verf droogde stante pede aan de borstel) en op de plaats waar nog wat klinkers gelegd moeten worden stonden nog riddersporen die ik eerst in het zaad wilde laten komen om volgend jaar weer van het prachtige blauw te kunnen genieten.

In de vlindertuin achteraan zijn de kogeldistels in volle bloei en dat trekt bezoekers van allerlei allooi. Eergisteren kon ik daar een dikkopje, een oranje zandoogje en verschillende hommelsoorten strikken.
Terwijl ik er gisteren zat te genieten, kwam een kladje staartmeesjes in de takken boven ons zitten sisselen. Mogelijk nog altijd hetzelfde kleuterschooltje als die vorige week uitgevlogen zijn.

Op één of andere manier doet de tekening op de vleugels van het dikkopje mij denken aan een mooi geboend mozaiekparket in een oud gebouw.

Het oranje zandoogje (net als zijn anderskleurige soortgenootjes) zit het liefst met dichtgeklapte vleugels en zodanig naar de zon gericht dat het nauwelijks schaduw afwerpt. Jammer, want het is een mooi sober maar frisogend vlindertje.

Sommige hommels zijn zo groot en zwaar dat zelfs de kogeldistels er mee overladen worden. 

Dezelfde bloemkop, maar nu met twee veel kleinere (en veel beweeglijker) veld(?)hommels.

Zatgevreten uithangen in de zon. 

Eén van de staartmeesjes die ergens in onze buurt moeten geboren zijn. Vorige week zijn ze – onder pittige aanmoedigingen van de ouders – uitgevlogen in onze tuin. 

Voor een intense knuffel- en plukpartij is Jeppe altijd te pramen. Hij ruit momenteel erg. Het baasje is expert dode-haartjes-plukken, dus daar wordt veelvuldig van geprofiteerd. Kam en borstel liggen er meestal werkeloos bij. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s