Jeppe …

Ooit wordt onze Kastaar een echte Jeppe. Tot het zover is houden we Kastaar nog even achter de hand. De naam dan. Als zo’n beest stormenderhand op een aankomende auto afloopt, is het niet het juiste moment om met namen te gaan experimenteren. Maar hoewel ons prijsbeest echt wel een kastaar is, vinden we die naam toch niet leuk genoeg om hem er altijd mee te pesten. Tenslotte heeft het ook wel een beetje een negatieve bijklank.
Het valt al bij al nog mee, het had veel erger gekund. Iemand (een honden”liefhebber”?) heeft zijn pitbull “Koetje” genoemd. Echt waar! Stond zo op pets.be. Daar moet je nu echt een kalf voor zijn!

Toen Nicky ons adopteerde door in onze garage en onze harten te komen logeren, was het één van de jongens die haar met die naam aansprak en ze reageerde onmiddellijk. Toeval? Of was ze tot elk compromis bereid om toch maar onder de pannen te geraken? Anyway, Nicky is altijd Nicky gebleven al wist ze verdomd goed dat ik het tegen haar had als ik “Vos” riep omdat ze van puur plezier in het leven een diepe rosse kleur achter haar oren had. En als ze op zo’n moment toch niet wilde komen en ik “hela, rosse!” riep, kwam ze aangesprongen. Want ze wist dat het geen scheldnaam, maar een koosnaampje was.

Floortje werd Floortje toen wij haar in het asiel afhaalden. Hoe ze daarvoor heette, weet ik niet. Maar we kozen die naam als hommage aan Marjolein Bastin, van wie we altijd de mooie tekeningen in Grasduinen bewonderden. Floortje was ook de naam van haar hond. En hij paste perfect bij ons bloemenkind. Als ze tussen het hoge gras en de wilde bloemen danste, leek ze voor die naam geboren.

Omdat we oorspronkelijk dié Grasduinen niet meer vonden waar Walty Dudok – van Heel hààr honden voorstelt, hadden we al halvelings beslist voor “Boris” te gaan, de voorganger van Marjolein’s Floortje. Maar Manlief kwam vanavond triomfantelijk met de juiste uitgave aandraven.

Walty maakte tekeningen waar de energie zó van afsprong en ze schreef ontzettend leuk over en tekende vol beweging haar drie sloebers: Makker (een scheper), Dievertje (een Australische herder) en Jeppe (een golden retriever). Jammer dat ze zo jong overleed. Ze had ons nog zoveel meer kunnen leren over de natuur met haar spetterende tekeningen.
Dievertje vond ik te meisjesachtig, hoewel ik ergens in het artikel toch meekreeg dat het een mannetje was. Voor Makker heb je toch echt wel een potige grote hond nodig. Een grote kerel. En dus wordt het Jeppe. De naam stuitert een beetje als een bal. Net als onze hond. Het is pittig, speels, krachtig maar toch kan je het liefkozend of troostend laten klinken. En met de nodige overtuiging uitgesproken hoop ik dat er ook enig gezag kan in doorklinken.

In de huidige temperaturen is het niet erg prettig wandelen. ’s Morgens gaat het nog, maar ik vrees dat ik vanavond niet vóór halftien de baan op kan. Ook voor mijn wandelmaatje is het warm. Maar dat wil niet zeggen dat zo’n hond de hele dag helemaal niets wil doen. En dus ben ik vanmorgen al even met een korte training begonnen. De basiscommando’s, want behalve “zit” heeft hij nog niet veel meegekregen. Zo’n training gebeurt vooral met gebaren en beloningen, dus namen gebruik je niet. Maar ik ga nu aan het eind van elke training wel zijn naam oefenen.

Ow ja. Over warm weer gesproken. Ik vond gisteren nog een handige vuistregel om te checken of het het juiste moment is om met je viervoeter op wandel te gaan: de 5 secondenregel. Als je de rug van je hand niet langer dan 5 seconden op het hete asfalt kan houden, dan betekent dat dat ook je hond zijn poten aan de weg zal branden.

Advertenties

2 gedachten over “Jeppe …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s