Thuiskomen …

Onze Kastaar is aan het thuiskomen.
Wat een enorme veranderingen zijn er in zijn leventje geweest, in maar een paar dagen tijd!

Maandagnamiddag met vreemde mensen in een vreemde auto (na een ontsnappingspoging) naar een vreemd huis met een vreemde tuin. En dan wou die vrouw ’s avonds na het eten nog gaan wandelen ook! Zelfs dat was blijkbaar iets vreemds, want Kastaar probeerde weg te lopen van de leiband, die al aan zijn halsband vastzat. Toen dat niet lukte, gaf hij zich maar gewonnen en stapte flink mee in een vreemde omgeving. Dat was een beetje veel voor Corneel en het sloeg in zijn darmkes. Kan je het hem kwalijk nemen? Gelukkig viel dat wandelen mee en wachtte er een zalig zacht dekentje om op te bekomen van al die emoties. En een bak water en een andere bak met korrels.

De volgende morgen speelde er een grote zwarte vogel voor wekker door met zijn enorme bek op het zolderraam te hameren alsof hij er doorheen wou prikken. Het vrouwtje vond dat 6u een schoon uur was om een ochtendwandeling te maken en Kastaar vond dat al minder beangstigend dan de avond ervóór. Blijkbaar kent die kleine hier de weg, zal hij gedacht hebben. Eigenlijk was dat nog niet zo onaangenaam, zo eens een toerke doen. Je leert je buurt/buren kennen en je kan de geurkrantjes lezen en aanvullen. Little did he know dat het nog een heel bewogen dag zou worden.

De eerste keer een uurke alleen thuis (de camera draaide en zo weten we dat hij zich na een kwartierke gezeur en een paar blafjes bij de situatie en de tussendeur neergelegd heeft). En na de middag kwamen er dan nog 2 kleine spring-in ‘t-velds bij. Vooral die kleinste was in de gaten te houden. Ze bestond het om met een zandbakspeeltje langs buiten tegen de ruit te bonken terwijl aan de binnenkant van dat zelfde raam een vermoeide Kastaar even een uiltje probeerde te vangen (je bent jachthond of je bent het niet). Alle haren en poten recht en even goed van zich afblaffen om te laten horen dat dat niet geapprecieerd werd. Gelukkig wou de bazin ’s avonds na het eten nog gaan wandelen om efkes de opgekropte emoties af te reageren.

Er was intussen ook al een matras aan de uitzet toegevoegd en een haarborstel. Dat laatste boezemde eerst wel angst in, maar baaske hield Kastaar efkes vast tot die ondervond dat 1) vrouwke héél zachtekes deed en 2) er toch geen knoopkes in de haren zaten en dat in feite ferm deugd deed. Wat de matras betreft: die verhuist elke avond mee naar een hoekje van de slaapkamer van de baaskes, dus dat valt ook mee. En één van de baaskes moet ’s nachts al eens op voor een sanitaire stop dus als Kastaar zijn blaaske daarop synchroniseert, zijn er niet teveel onderbrekingen van de nachtrust.

’s Morgens vinden de baaskes dat niet erg als Kastaar efkes bij hen op bed komt om wat te smoezen en flauw te doen. En als ze overdag al eens achter hun pc gaan zitten, is er een zacht zetelke waar onze kameraad nu op eigen initiatief durft op te gaan zitten.

Op dag 2 waren er weeral een aantal dingen voor de eerste keer en af en toe is dat ferm schrikken. Als de vrouw bijvoorbeeld op zo’n zitmaaier kruipt en de gazon naast de tuin gaat afdoen. Ge ziet die dan voortdurend over en weer rijden op ne vollen bak lawaai en ge kunt daar niet bij want er zit een draad tussen. En eigenlijk feitelijk zou dat precies wel leuk zijn om mee over en weer te lopen. Dus wordt er een gaatje onder de draad gezocht en gevonden. En gaat het alarm van de baaskes af: “Kastààr, Kastààr!!!”. (Voorlopig zullen we maar efkes afwachten of een verandering van naam wel zinnig is, want als we Kastaar gillen reageert hij tenminste). En dan spannen de geburen van de overkant samen om de doorgang naar de straat te blokkeren…

Dan maar terug in de eigen tuin. Met een snoepstok, omdat een bamboestok nogal scherpe splinters geeft, zegt de vrouw. Die mag de planten kapot knippen en ik mag er niet aankomen. Ach ja, mensen … Wie zal ze ooit begrijpen?

Als die vervelende pukkels van die oude tekenbeten nu eens wilden stoppen met jeuken, he!
Van baaske krijgt Kastaar nog niet direct hoogte. Die klinkt soms alsof hij boos is, maar dat is dan om te spelen. Dat wordt efkes wennen, maar dat leert een slimme hond snel. Vooral als die af en toe voor iets lekkers te verleiden is.
En van plastieken vuilzakken moet hij ook geen schrik hebben, want dat was voor afval bedoeld, niet voor de nieuwe huisgenoot.

Dat was wel een opluchting toen dat doordrong! Je zou van minder “en danseuse” gaan!

Nog een eerste: boodschapkes doen met de auto. En als de vrouw in de winkel staat, kan Kastaar het stuur overnemen. Jammer dat hij niet aan een rijbewijs geraakt. Maar hij laat zich gewillig naar de achterbank lokken met een stukje fricandon, en dan weet hij nog niet eens dat de vrouw van de slager bijna een halve roastbeef heeft mee gegeven “omdat ze dat stuk toch niet kon opsnijden op ’t machien”!

Na een dag zonder verdere verrassingen, maar met nog een stevige wandeling vóór de avondkorrels, zit het er op voor vandaag. Slapen, knorren van de deugd, … Op naar dag 3!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s