Oef…!

Zoals ik eerder al meldde, wonen er ringmussen in de dakrand van de garage. In een speciaal voor dat doel geconstrueerd aanhangsel dan nog wel. Nu zijn die beesten bij ons wel erg productief, want ze zijn inmiddels aan hun derde legsel toe en de zomer moet nog beginnen. Omdat we toch wel ernstige schade aan de daklijst vastgesteld hebben en onze “huurders” van geen ophouden weten, en ook omdat Zoon2  afgelopen zaterdag tijd had om te komen helpen, werd de nestkast heel voorzichtig losgeschroefd en mét de tsjilpende inhoud op de tuintafel gedeponneerd. Pa en Ma waren in geen velden of wegen te bekennen. Wat niet wil zeggen dat ze misschien niet op enige afstand met hun hartje in hun pootjes zaten te slikken en hikken toen ze zagen dat hun kroost open en bloot op tafel  kwam. De zon warmde de nog redelijk blote lijfjes op, maar na een kwartiertje vonden we het toch raadzaam om hen op een wat rustiger en minder blootgestelde plaats onder te brengen. Kleindochter4 en hond Boomer hadden net dat tikkeltje teveel belangstelling en de wind kwam soms pittig opzetten.

Met de handen vol aan 1) de voorbereidingen voor het eten (voor 2 dagen waarvan er 1 kermis én vaderdag is) en 2) de sprankelende wervelwind die Kleindochter4 is, kwam het er niet van om foto’s te nemen. Iets wat ik achteraf gezien niet zo erg vind, want ik zou ze hier niet eens kwijt durven vanwege wel erg voyeuristisch en tegen alle regels voor nestfotografie in.

Het was dus met de nodige twijfels en weinig hoop dat we de verhuis in omgekeerde richting maakten en de intussen wel erg hongerige jongen weer tegen de garagegevel hingen. Vier minimussen zetten het op een kelen waar hun avondeten bleef, maar hoewel ik af en toe extatisch getsjilp hoorde in de nestkast, slaagde ik er niet in één van de ouders te spotten.

Deze voormiddag bleef het akelig stil op het terrasje achter de garage. We vreesden het ergste. Maar tegen dat we in de zon gingen aperitieven klonk er weer wild getsjilp in de crêche. Als de kleintjes de hele nacht en ochtend aan hun lot waren overgelaten zou het vermoedelijk definitief stil zijn, dus we waren al ietsje minder pessimistisch.

En ja, deze namiddag konden we vaststellen dat Pa en Ma elkaar weer aan een razend tempo aflosten om hun hongerige veelvraatjes van kinderen op hun wenken te bedienen.

Oef … !

Advertenties

2 gedachten over “Oef…!

    • Toch wel. We ontzien onze kleine buren zoveel mogelijk, maar je kan niet altijd blijven wachten, natuurlijk. Maar dan zitten we daar toch altijd over in. Gelukkig zijn die lieverds niet zo schrikachtig aangelegd als we soms denken.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s