Ieder zijn goesting, …

… zei de boer, en hij at het kind zijn pap op. Met dit gezegde weet iedereen in het Waasland wat de Van Dale bedoelt met “over smaak valt niet te redetwisten”. Het bleek nog maar eens een waarheid als een goed uit de kluiten gewassen en grondig mismaakte dikbilkoe.

In de afgelopen week hebben we -geheel buiten gewoonte (voor ’t geval dat meneer doktoor zou meelezen) – zelfs twee keer buitenhuis gegeten.

Afgelopen weekend ontdekte ik dat ik nog een lunchbox liggen had die ik vorig jaar cadeau gekregen had. De bon verviel op 31 maart, dus het was hoog tijd om er iets lekkers mee te doen. Ik had ook al een paar jaar lopen mekkeren dat ik nog eens een dagje Gent wilde platlopen. De combi was dus rap gemaakt. Het enige wat ik jammer vind aan dat soort bons is, dat men ervan uit gaat dat een mens helderziend is op metereologisch vlak. Je moet (voldoende) op voorhand reserveren en dus loop je het risico dat je zoals wij in Gent staat te delibereren of je nu je paraplu gaat meeslepen, of in geval van nood ergens naar binnen springt voor een kop koffie.

Aangezien onze pedestrian reikwijdte niet meer is wat ze ooit was, kozen we ervoor om in de buurt van het Patershol te blijven rondstruinen en daar ook een eetgelegenheid te zoeken die de genoemde bon wou accepteren.
Alleen al omwille van de naam werd het ’t Augustijntje, in de St-Margrietstraat. Eenvoudige dagkeuken, maar met zorg en liefde klaargemaakt begrepen we uit de commentaren. En dat bleek ook het geval. We konden de bon gebruiken voor een kop dagsoep + spinaziestoemp met dunne kalfsworstjes + een dessertje of een kop koffie. Maar we konden ook à la carte kiezen en dan kregen we een korting van € 30,-. Het werd dat laatste, gewoon omdat de dagmenu al op mijn eigen planning stond.
De steak (ongeacht van de individueel gekozen saus) was lekker mals, perfect gebakken zoals we hem gevraagd hadden en hij kwam vergezeld door een lekker vers slaatje en heerlijke handgesneden en vers gebakken frietjes. En – zonder dat we er om moesten vragen – een potje mayonaise. De huiswijn was meer dan genietbaar en uiterst betaalbaar. De koffie maakte het af. Lekkere, eerlijke kost. What you see is what you get. 

Deze voormiddag gingen we schoonmoeder bezoeken in het RVT en mijn wederhelft besloot op de terugweg dat hij ons wou tracteren op een lunch in ons favo restaurantje. Dat bij aankomst gesloten bleek wegens vakantie (een chef moet zich ook eens  kunnen laten bedienen, he?).

Omdat we bij het verlaten van de snelweg binnendoor gereden waren en op die manier een adresje passeerden dat iemand ons onlangs had aanbevolen, keerden we paard en kar en gingen daar vragen of er nog een Chef’s table voor 2 beschikbaar was. Dat was het geval en even later besloten we dat we voor minder dan de prijs van een hoofdschotel ook de keuze voor een volledig 3-gangen suggestiemenu konden maken. Aperitiefje, flesje wijn en koffietje nà maakten het tafereel volledig.
Het borrelhapje was goed, maar niet uitzonderlijk. Bij het voorgerecht was er – zoals de Engelsen zeggen – to much going on on one plate. Gelukkig kenden we de eerste lijn van het menukaartje nog uit het hoofd, kwestie van te weten wat we op ons mooi gedresseerde schoteltje hadden.
Als tweede gang kregen we de vis van het jaar (of toch een paar vingerkootjesporties ervan): hondshaai. Die stukjes lagen op een bedje van gegrillde prei met gepickelde kerstomaatjes. Lekker. Maar het is niet omdat men zegt “dat vis moet zwemmen” dat je hem in een aquarium olijfolie moet gooien. De 2 dunne schijfjes gebakken aardappel waren klef van in de olie te zwemmen.
Als afsluiter hadden we gekozen voor een kaasrolletje met mango. Dat bleek een versgebakken “ronde rozijnenkoek” zonder rozijnen maar met kaas te zijn. Lekker op zich, maar de modeste smaak van de kaas kwam niet over de mango heen. Die op zijn beurt zó sterk gepeperd was, dat mijn lippen brandwondjes vertoonden.
Gelukkig was de witte Schoone Gevel uit Zuid-Afrika even lekker als het rode wijntje op donderdag, want hij was ook de helft duurder.

In de wetenschap dat we te lang aan tafel gezeten hadden (3 uur) om het nog gezellig te houden, verlieten we het pand met de Michelin-vermeldingen.

Ieder zijn goesting, zei de boer …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s