Verslaafd aan (de) zee …

In den beginne – nu heb ik het over zo’n jaar of 30-35 geleden – was Zeeland een daguitstap-bestemming voor ons. Bij voorkeur bij barre weersomstandigheden, want die zijn onontbeerlijk voor de winterse bezoeken van trekkende eenden, ganzen, zwanen en het kleine grut dat zich langs de zeewaterlijn ophoudt.

Vroeg uit de veren (ik kon het niet laten met het woord te spelen), warme en liefst ook nog wind/waterdichte kleren aan, de klaarstaande fototassen en verrekijkers, plus een goed gevulde knapzak, in de auto mikken en gewapend met een stafkaart van Zeeland op pad. Tegenwoordig liggen die kaarten boven te vergelen wegens gps-concurrentie, maar toen waren ze nog onmisbaar.
Rondrijden van de éne plas naar de andere, van bekende natte weidegronden naar inlagen, Oosterschelde, Veerse Meer, Grevelingen, Brouwersdam etc. tot het te donker wordt om nog iets te zien of te fotograferen, of tot we blauw van de kou de terugweg aanvatten om in een warm bad en met een verwarmend drankje te bekomen.

Ganzen tellen. Het is een sport als (g)een ander. Er zijn treinspotters, vliegtuigkijkers, postzegelverzamelaars, sigarenbandjesplakkers. En ganzentellers. En wij zijn bij die laatsten. Al beperkt het tellen zich niet enkel tot de ganzen.

Bij thuiskomst worden de resultaten vergeleken met vorige jaren. Er wordt gegist naar de mogelijke oorzaken van zich wijzigende trends. Er wordt informatie opgezocht en desnoods schrikken we er niet voor terug om experten lastig te vallen als iets ons petje te boven gaat. Iets wat zelden onbeantwoord blijft, want experten worden maar wat graag lastig gevallen over hun vakgebied. Zolang het maar niet door concurrenten is.

In 2011 -we genoten toen nog van het gezelschap van onze lieve viervoeters- kocht ik een B*-bon uit de reeks “Het hondje mag mee”. Daar stond ook een hotel in Renesse bij. Geen grote luxe: nette kamers, een goed hete douche, vriendelijk personeel en lekker eten. Meer moet dat niet zijn. Zo konden we er een extra dagje aanplakken zonder grote verplaatsingen. Vorig jaar herhaalden we dit experiment en in november besloten we alvast een paar dagen in de na-nieuwjaarse week vast te leggen. Om de drukte van de feestdagen te verteren door middel van zeelucht en strakke wind. En als voorschot op de Waddenvakantie die er zo stilaan toch zit aan te komen.

Afgelopen dinsdag en woensdag hebben we dus weer de gevederde inventaris opgemaakt in die contreien. We zouden donderdag nog blijven “plakken” en pas na de middag naar huis rijden, maar de gietende regen heeft daar anders over beslist. Blij toe dat we veilig thuis geraakt zijn.

Dinsdag was koud (amper 3°C) en grijs. Maar dat had wel het voordeel dat de vogels weinig zin hadden om zich erg in te spannen. Ze besloten het uit te zitten langs de kant van het water en/of de weg. Wat voor ons natuurlijk leuker was dan voor hen, want zo konden we hen rustig bekijken. Nadeel was dan weer dat ze bijna allemaal met de bek in de veren zaten.
Voor velen een teken dat ze sliepen, voor ons niet eens een instinker want het was vrij duidelijk dat ze ons nauwgezet bespioneerden. Al zetten ze je dan nog wel eens op het verkeerde been door op iemand anders te lijken. Met van die blikken dozen met mensen erin kan je niet voorzichtig genoeg zijn, wel?

“Hey, nie in mijn zicht lopen!!! Ik moet die twee stommerikken in die auto in de gaten houden!”

Woensdagochtend was zonnig, “warm” (7°C) en erg winderig, zodat het nog kouder aanvoelde dan de dag ervoor. Op het strand waren wij -op een paar hondenbaasjes na – de enige gekken die verder wandelden dan de duindoorsteek. Tot aan de waterzoom en dan een flink stuk in noordelijke richting, waarbij we in de verte uitzicht kregen op een drooggevallen zandplaat. Daar lagen de echte zonnekloppers in groepjes bij elkaar. De grootste groep grijze zeehonden bestond vooral uit de haremdames en hun kroost. Een paar jonge waaghalzen vochten zich linksonder in beeld in de belangstelling (althans dat was hun bedoeling), maar het was vooral de badmeester achteraan die hen in de gaten hield. Zolang de meiden geen aandacht besteedden aan de kemphanen, hoefde hij zijn hoge uitkijkpost op het strand niet te verlaten. Al kan ik me voorstellen dat hij op een gegeven moment wel liet weten dat het wat stiller mocht …

“Mannekes, kan da wa kalmer? Ik heb nog koppijn van de feestdagen!”

Opvallendste waarnemingen van deze tweedaagse:

– weinig grauwe ganzen en rotjes gezien, ook geen kolganzen
– enkele grote groepen brantganzen, en voor één keer was het niet alleen een oefening “konten kijken”. Ze kwamen zelfs naar de camera toe.

– “plan tureluur” schijnt succes te hebben. Deze fijne steltlopertjes hadden het een aantal jaren geleden erg moeilijk bij gebrek aan geschikte toevluchtsoorden. Daar komt nu duidelijk verandering in en dat wordt meteen beloond met een aangroeiend bestand.
– de eidereenden waren enkele jaren geleden zo goed als verdwenen door overoogsten van mossels in de Waddenzee. Na aangepaste maatregelen kwam er een opbloei, maar nu hebben we de indruk dat de aantallen terug instorten. De echte conclusie komt pas na Terschelling, maar wij hebben welgeteld één (1) eider gezien en op waarnemingen.nl zie ik ook weinig meldingen.
– nog nooit zoveel middelste zaagbekken

en brilduikers gezien.

Ze zaten meestal wel wat ver om goede beelden te kunnen maken, maar ze waren er!

 

Advertenties

4 gedachten over “Verslaafd aan (de) zee …

    • Eigenlijk zeer tot mijn eigen spijt, Menck. Mijn hart ligt toch nog altijd bij het fotograferen. Heb me trouwens voor maart ingeschreven voor een workshop natuurfotografie. Ga wat meer met ventje’s machien op pad gaan. Hij heeft me min of meer in het filmen gechanteerd met uitspraken als “allez, en ons hondjes worden al wat ouder en dan hebben we nog filmkes van hen”. Smerig, maar uiteindelijk me laten overhalen (om van het gezaag af te zijn) en nu heb ik met videocamera, statief, verrekijker en bijbehoren al genoeg te verslepen om er nog een fototoestel en lenzen bij te tillen. Maar heimwee zat. Al is dat filmen ook wel leuk. Er zit ook een fotofunctie op, maar de mogelijkheden zijn natuurlijk beperkter dan bij een fototoestel.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s