Elluk foordeel …

… juist.

Bij de keuze, begin dit jaar, voor een desk top in plaats van een lap top (het oude lapje voldoet nog voor waar ik hem op reis voor gebruik) leek me het voordeel van een extra groot scherm met hoge resolutie wel mooi meegenomen. De touch screen– functie heb ik nog maar nauwelijks gebruikt dus of dat zo’n grote aanwinst is, daar heb ik mijn twijfels over. Soit. Het ging vooral om dat schermoppervlak. Bijna een medium tv-scherm. En geen sta-in-de-weg-body meer. All-in-one.

Alles goed en wel, maar hoe kan je dan nog bloggen als je (nu bijna volle) drie weken in de badkamer parkeert? Want veel tijd tussen de noodsprintjes heb ik nog niet gehad. En een desk top hoort dus op een desk te staan en niet op een wastafel. Het “hep se nadeel“, dus.

Zoals gezegd begon het allemaal drie weken geleden, op woensdag. Kan gebeuren. Volgens de huisarts zat de helft van zijn praktijk al een aantal dagen in de badkamer met een teiltje op schoot. Dat laatste is mij gelukkig bespaard gebleven. Maar ik heb al wel een (vooral nachtelijke) marathon bijeen gesprint vanwege slapeloze darmen. De verwachting is dat ik na vanavond toch aan de antibiotica zal moeten, hoe erg mijn huisarts en ikzelf daar tegenop zien. Maar teveel is trop. Wat gewichtsverlies kon ik wel hebben, maar niet op deze manier. Schuldige zou een vies klein beestje zijn, campyllobacter heet het. Komt vooral via vlees in ons systeem terecht, naar het schijnt. Dus toch maar de vegetarische toer op?

Intussen heb ik dus al wel veel vogels in de tuin gezien op de voederplank en aan de pindacilinders, maar er nog niet teveel kunnen filmen vanwege voornoemde omstandigheden. Ook ónder de verschillende buffetten is het druk want heggemus, roodborst en vooral vinken lijken hoogtevrees te hebben en ruimen heel minutieus de restjes op van wat vooral de mezen in het rond smossen.

Het gekke is dat hùn etenstijden zo ongeveer samenvallen met die van ons. We zitten dus bij manier van spreken altijd met gasten aan tafel. Vooral de bonte specht is dan prominent aanwezig. In het begin vaak met hun tweetjes -man en vrouw- maar de laatste tijd vooral het mannetje alleen. Reden voor mij om me af en toe toch zorgen te maken.

Ondanks de voor ons doorzichtige maar, volgens de tekst op de verpakking, voor vogels iriserende vogelprofieltjes op de ramen, zagen een merel en een duif (ik leid dat af uit de grootte van de afdrukken) kans om binnen 24u na het aanbrengen toch tegen het raam te kwakken. Overigens zonder onherroepelijke schade want behalve die spookfiguurtjes op het glas heb ik niks gevonden. Misschien moet ik maar wachten tot na de winter om die witte afdrukken weg te soppen. Ze vallen in elk geval beter op, want er zijn er nog geen bij gekomen …

DSC00834

Vorige week, tijdens een zeldzame pauze in de sanitaire bezigheden, van de gelegenheid gebruik gemaakt om een ritje te maken langs kronkelige weggetjes in slechte staat waar je hooguit ietsje harder dan stapvoets kan rijden. Maar ook dàt “hep se foordeel“. Want dan heb je de tijd om volop te genieten van het zicht van een overstekende vos in prachtkleed. Een mooi exemplaar, strak in vrijerspak (die beestjes zijn nu volop bezig een lief te zoeken), met een dikke staart wapperend achter zich aan. Op klaarlichte dag. Het hysterische geblaf van een paar honden zal daar wel voor iets tussen gezeten hebben.

Ik wist dat er in die buurt vossen rondlopen, want ik heb daar -ondanks dat ik vrijwel geen reukzin meer heb- tijdens hondenwandelingen vaak een sterke muskusgeur waargenomen. Nicky en Floor zouden wild geworden zijn, maar het was vooral tijdens mijn omzwervingen met stads-en salonhond Chino en die zal het heel zeker geroken hebben, maar die wist hoegenaamd niet dat ze dan enthousiast moest reageren.

De ontmoeting werd ook meteen ingevoerd op waarneminge.be, maar uiteraard met vervaagde coördinaten. Nadeel is dan weer dat je achteraf ook niet meer kan volgen of die waarneming herhaald werd, want alle weldenkende medewerkers aan die lijst vervagen hun coördinaten. Want de jagers lezen mee. Het is niet alleen van de NSA en de Britse geheime dienst dat je vuiligheid moet verwachten.

En zo is blogje nummer 300 dan ook weer een feit.

 

 

 

Advertenties

8 gedachten over “Elluk foordeel …

  1. Ocharme …. ik hoop dat je gauw betert. Je schrijfzin is in ieder geval niet aangetast ook je 300e blog was leuk en lezenswaardig. Ik heb het zelf nog niet gehaald maar ik zit ook aardig in die richting in drie jaar tijd. Keep blogging want ik kijk uit naar je verhalen.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  2. Dat lijkt me een tamelijk hardnekkig beestje in je buik. Eet je vaak rauw vlees?
    Ik zou het veeleer omschrijven als ‘Elk nadeel hep se foordeel’. Fraai logje alweer. Je driehonderdste bovendien. Proficiat!

    Like

    • Dank u, dank u.
      Ik eet maar af en toe rauw vlees, maar het bleek in dit geval dus toch niet om een beestje te gaan. Dan had ik zo ongeveer gesmolten moeten zijn van de koorts en dat was niet het geval. Een ongelukkig toeval doordat ik herviel van een heersende buikgriep en naderhand begon mijn darm spastisch te doen. Pijnlijk, maar intusssen verholpen.
      Ik heb ook de informatie gekregen via “de grote griepmeting” dat ze er weer eens in geslaagd zijn de verkeerde virusstammen in het vaccin te stoppen. De nu heersende buikgriep zit er niet bij en er wordt dus een zwaar griepseizoen verwacht. Ik ga er van uit dat ik in deze mijn plicht vervuld heb en verder gespaard ga blijven van ongemakken.

      Like

    • Los van de evt. betrokkenheid van mijn vleeseetgedrag bij de beschreven troubles, ga ik dat van mij toch ook eens onder de loep nemen. Al moet ik zeggen dat ik allang geen roofdiergedrag meer vertoon. Viel ik vroeger op een stuk vlees aan als een uitgehongerde leeuw, tegenwoordig worden de porties al maar kleiner tot af en toe onbestaande.
      We beginnen stilaan weer aan een hond te denken. Misschien kan ik dan zelf het “laatste stukje” opeten en de rest aan de hond voeren i.p.v. omgekeerd zoals dat vroeger met onze honden ging. 🙂

      Like

  3. Compassie met dat vogelke! Ben zelf eens tegen de glazen deur van de GB gelopen. Ben terug in de auto moeten gaan zitten om even te bekomen en mijn bloedneus te stelpen.

    Like

    • De ervaring van de laatste jaren leert ons dat het bijna alleen in de winter is en dus in de periode waarin de voedselplank en de feeders vooraan in de tuin staan/hangen. Er woont een sperwer in de buurt en die weet dan dat hij af en toe eens langs kan vliegen om een snackske mee te pikken wat voor paniekreacties zorgt, zelfs bij de bos- en tortelduiven. (zie: http://youtu.be/7AzRc7td47s)

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s