The last rose of summer …

‘Tis the last rose of summer left blooming alone
All her lovely companions are faded and gone

Ik heb geen rozen (meer) in de tuin. Op één of andere manier zijn de doornen in mijn ervaring altijd prominenter dan de geur en kleur van de bloem, dus na een paar vergeefse pogingen om vrede te sluiten en elkaar de ruimte te gunnen, heb ik het opgegeven. Maar als de bladeren beginnen te kleuren en af te vallen komt deze oude Ierse ballade altijd opduiken in mijn hoofd.

De natuur heeft inderdaad haar herfstkleed aangetrokken. De ochtenden zijn nevelig, de avonden vochtig. De meeste bloemen zijn over hun hoogtepunt en – indien niet meteen weggesnoeid – is het nu de beurt aan de zaaddozen om het licht te vangen.

Ik knip de uitgebloeide bloemhoofden altijd met tegenzin af, àls ik ze al afknip. Ik vind daar altijd wel een goede reden voor: insecten, vogels en kleine knagertjes hebben de vruchten heel erg nodig om goed doorvoed de winter in te kunnen gaan. Of nog: er is zo’n heel mooi spinnenweb tussen de stengels gespannen, dat elke ochtend vol kleine neveldiamantjes hangt. Of is het gewoon om het gevoel van een definitief afscheid van de zomer?

Ondanks heel veel werk dat onze aandacht van de tuin afleidde, zijn we er toch in geslaagd nog enigszins orde op zaken te stellen. Net op tijd om er nog even van te genieten tijdens dit nazomertje.

DSC00301

De zaadhoofdjes van de rudbeckia zijn zeer gegeerd bij kleine trekkertjes. Ze staan vlak vóór het grote raam in de zithoek, dus ideaal om de snoepers in de gaten te houden als we straks warm weggedoken zitten aan de andere kant van het glas.

DSC00302

De “stoel” van de berken die we een paar jaar geleden rooiden dient nu als plantenbak. Ooit zal hij met de hulp van de talrijke zwammetjes helemaal verdwijnen, maar tot dan kan ik de uitgeholling opvullen met éénjarigen. Dit zijn nog wat overblijvertjes uit de intussen opgeborgen bloembakken.

DSC00303

Een hoekje met nieuwe aanplant. Deze namiddag gingen daar ook al voorjaarsbollen de grond in.

DSC00304

De doornloze braam die in zijn eerste jaar bijna driekwart kilo vruchten gaf, was dit jaar spaarzamer: bessen 5 en 6 hangen nu te rijpen. Vandaar dat hij nog niet helemaal teruggesnoeid is.

DSC00306

Vorig jaar geplant, maar toen bloeide hij nog niet. Het naamkaartje is verdwenen, dus ik moet jullie de soort schuldig blijven. Qua kleur valt hij wat tegen, vind ik. Ik hou niet zo van dat schelle. Maar omdat de bloemen niet echt groot zijn, komt het nog goed. ’s Morgens staan de trompetjes open, zodra de zon om de hoek komt kijken sluiten ze zich.

DSC00308

De laatste avondzon.

DSC00310

In het achterste deel van de tuin is al flink geruimd. Er moest plaats gemaakt worden voor een nieuw optrekje:

DSC00298

Deze ochtend werd ons nieuwe egelhuisje geleverd. De komende dagen wordt het nog wat gecamouffleerd met haagsnoeisel. Binnenin ligt een dikke laag kokosmat (hetgeen Pa en Ma Merel nog overlieten in de ruif), een dot stro en een zalig zacht dekbed van hondenhaar (we vonden vandaag nog het zakje haren van Nicky waar ik in de lente tevergeefs naar zocht om aan te bieden als nestmateriaal).

DSC00299

De oude wok doet dienst als drinkbak voor de eventuele nieuwe bewoners. De vogels kunnen makkelijk aan de vijver drinken, maar voor egeltjes en ander landgescharrel is dit veiliger.

DSC00300

Ook de nieuwe feeders zijn aangekomen. Uiteraard blijven ook de andere in gebruik, maar deze zijn speciaal ontworpen om kleine donsbollen wat beschutting te bieden tegen grote opdringerige meeëters zoals de spechten en vooral tegen roofvogels.

DSC00317

In de haag komt het sporkenhout (of vuilboom) zelden of nooit tot vruchtzetting omwille van de snoei. Maar toch is een zaadje erin geslaagd (met enige hulp van buitenaf) om tot aan de voet van de oude perenboom te geraken en te kiemen. Met dit kleurenspel als gevolg. Hopelijk bevat het spinsel de kleine rupsjes van het citroentje. Want dat was toch het idee achter die hele gemengde haag.

De perenboom heeft dit jaar niet zo uitbundig gedragen als vorig jaar. Misschien zag hij de boycot op tijd aankomen? Des te meer plezier beleven vlinders en andere insecten aan de meer dan overrijpe vruchten:

Advertenties

4 gedachten over “The last rose of summer …

  1. De ongekende, felgekleurde plant is Mirabilis (jalapa), ook wel Japanse wonderbloem of Nachtschone genoemd. Hou het zaad bij en zaai ze volgend jaar in pot om daarna buiten te planten. Alzo vermeerderen lukt prima.
    En yep, de weerkundige herfst is in het land. Voorlopig profileert hij zich sterk en daar ben ik niet rouwig om. 😉

    Like

    • We hadden hier vroeger ook al egels in de tuin, maar de dikke klimoplaag rond de garage en het huis is voor het grootste deel verdwenen (schade aan het dak en de gevel) en de houtmijt die speciaal voor hen was gemaakt is intussen ook grotendeels tot compost vergaan. Tijd voor nieuwbouw dus. 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s