Kraken, kraak, gekraakt, …

De afgelopen week is gelukkig eindelijk afgelopen. De (bijna) laatste loodjes hebben we op hun plaats gesleept. De hardste noten zijn gekraakt. En ik ook.

Nadat ik een keer of 5-6 naar de garagepoortenman had gebeld om te vragen of hij al een planning had i.v.m. onze garage, en nadat hij mij even veel keer had verzekerd dat alles binnen was en hij eens zou informeren “voor wanneer het was” en dat hij mij dan ging terugbellen en dat niet deed, werd het zo stilaan rood en zwart voor mijn ogen. Ik kan veel verdragen, maar niet dat ze me als een klein kind wegsturen met een “hier is een snoepje en zwijg”-belofte.

De muren waren geverfd, de vloer had al één laag rubberverf gekregen, de kabelgoten waren getrokken, de lichtarmaturen geïnstalleerd (en ze werkten!), en dus konden we niet verder zolang de deur, poort en ramen niet geplaatst waren. Onze tuin staat vol met vanalles dat eigenlijk in de garage thuis hoort. Inclusief de auto (allez, die staat op de oprit).

Ik stond donderdag dus net tegen Manlief te zeggen dat ik na de middag boodschappen ging doen en dat ik bij die gelegenheid langs het bureau van die treiteraar ging gaan en daar ging blijven staan tot ik een antwoord had en toen ging de bel. De meestergast en zijn maat konden op een andere werf niet verder en hadden het initiatief in eigen hand genomen, onze ramen en de deur ingeladen en kwamen die plaatsen. “Anders moeten we toch heel de namiddag zitten duimendraaien, madam”. De poort – die volgens hun baas al geleverd was – is nog niet beschikbaar, want nog niet uit de fabriek aangekomen. Al is de leugen nog zo snel, …
Pikant detail: die gasten hadden bijna gedaan toen ze telefoon kregen van hun baas (zíj wél!) en die heeft hen een ferme sigaar laten roken omdat ze aan het werken waren tijdens hun uren. Ze worden blijkbaar niet betaald om te denken maar alleen om te doen wat hij bedacht heeft. Moet ik er nog bij vertellen dat het een vaderszeuneke is? Zo een die de zaak van pa zomaar voor niets krijgt en er binnen de kortste keren ook wel voor zal zorgen dat er niets meer van overschiet …

Enfin, wij gelukkig dat we toch al zover staan. Helemaal uit de rommel zijn we nog niet, maar achteraan in de garage konden we dan toch gisteren (want het is intussen zondag héél vroeg in de morgen) al verder. Daarvoor moest ik vrijdag dan wel nog op dat stuk al een tweede laag rubberverf zetten.
Dat betekende o.a. de grote diepvriezer (die ik vrijdag al leeg gemaakt had en ontdooid) naar de garage versassen, eens grondig uitkuisen en terug aanzetten (en een schietgebedje doen dat hij ook nog terug aanslaat!). Dat hield ook in dat de droogkast daar dan naast moest komen en (ik was dan toch bezig) ook goed in het sop gezet werd. En onmiddellijk geladen en aan het werk gezet achteraf. Er staat ook nog een kleine koelkast (een afdankerke van Zoon2, die bij zijn lief een ingemaakte keuken aantrof) want dat is gemakkelijk in de zomer als we buiten zitten. Dan kan daar de drank in en de vleesschaal voor de bbq en dan moeten we niet elke keer naar binnen.

En toen was het nog maar middag. Na de bokes en een extra taske koffie kwam het tweede bedrijf. In de berging was nu plaats vrij gekomen en daarmee ook een aantal opties om de boel te herschikken. Weer sleuren met toestellen en schappen, die dan ook maar ineens een bad kregen. Intussen was de diepvriezer op temperatuur en kon ik alles uit zijn kleinere broertje en uit de diepvriezer van de buurvrouw overladen. Dat kleine broertje kreeg ook een andere plaats, een schrobbeurt en vakantie. Hij dient tegenwoordig nog enkel als op- en overslagvehikel in gevallen zoals dit. Geloof het of niet, maar dat beestje is al ruim 30 jaar oud. Heb ik daar een goeie koop aan gedaan of wat?

Tegen dat de emmers, sponzen, zemen en ander schoonmaakgerief weer op hun plaats stonden/lagen, was het bijna tijd om aan het avondeten te beginnen. En dàt was er nu teveel aan, zie. Mijn hele lijf protesteerde zo hard het kon. Ik kreeg het alleen stil met een warm bad (waar ik bijna niet meer uitgeraakte) en de belofte van tapa’s, een glaasje wijn, bediening aan tafel, geen opruim achteraf en op tijd in bed.
Met als gevolg dat ik nu dus terug wakker ben en zit te typen, want mijn bio-onlogische klok is weer verstoord …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s