Baardmannetjes …

Een tijdje geleden zag ik in het programmablad een aflevering van de natuurserie “Baardmannetjes” aangekondigd op omroep MAX. Nu roept die titel bij mij onmiddellijk dit prachtige beeld op van de Panurus biarmicus, een vogel die ik doodgraag eens met eigen ogen in de vrije natuur zou zien. Maar of daar nu een hele serie mee kon gevuld worden? Ik vermoedde een valstrik en negeerde de uitleg die er bij stond.

Ik vergat de hele aankondiging tot ik vorige week vrijdag pardoes in een aflevering zapte. Tja, daar hadden ze me even goed bij de neus. Het is een natuurprogramma, er wordt wat afgevogeld, maar de baardmannetjes van dienst zijn schrijver Hans Dorrestijn en Nico de Haan van het Vogelkijkcentrum en gangmaker van Natuurmonumenten. Samen trekken ze er zes weken lang op uit met een klein camperbusje. Ze bezoeken telkens één van de vele vogelrijke gebieden in Nederland en voorzien hun ontdekkingen van het nodige commentaar. Nico heeft het over de dieren en hun habitat, Hans loopt er vooral op een wat dreinerige manier bij te brommen. Samen geeft dat een stel gekke vogelaars die je op een humoristische manier leren genieten van de natuur. Vooral Hans haalt daarbij nogal eens een heilig huisje van de freaks onderuit met zijn wat nasale zeurstem.

Vorige week ontspon zich zo de discussie over de totaal niet ter zake doende inmenging van taalpuristen bij de naamgeving van vogels. Blijkt een winterkoninkje opeens een hele winterkoning te zijn, ook al is ie nog steeds het kleinste balletje veren in onze contreien. En een baardmannetje wordt baardman, zonder in het leger te hoeven. Een vlaamse gaai is vanaf nu gewoon een gaai, al had dat voorvoegsel helemaal niets met zijn afkomst te doen maar met zijn “vlammende” karakter. En samen met onze baardmannetjes vragen wij ons af waar die betweterige omslag nu eigelijk voor nodig is. Laat die taalpuristen nou maar verder zoeken naar dt-fouten. Als ze zich met onze vogels willen bemoeien moeten ze maar rubberlaarzen aantrekken en met een verrekijker om de hals de natuur intrekken. Kunnen ze hun eigen ongevraagde bemoeizucht leren relativeren …

Gisteren waren ze in de Biesbosch, die ook bij ons nog op het to do-lijstje staat. Zien ze daar eerst een zeearend (Hans superblij, voor zover die ooit enthousiast is, want die stond op zijn verlanglijstje), een beetje later varen ze onder een volwassen én een jonge visarend door (Hans alweer superblij, voor zover die ooit enthousiast is, want die stond ook op zijn verlanglijstje). Maar als ze dan aan het eind van het programma een rietzangertje aan een rietstengel zien hangen om zijn rrrrr-etjes te draaien, dan is Hans nóg eens superblij, want -al is dat kleine vogeltje helemaal niet zo’n excentriek beestje voor de fanatieke vogelspotters- het is en blijft een voorrecht om het zo duidelijk te zien en horen.

En ondanks dat ik soms ongans wordt van zijn stem, Hans heeft het bij het rechte eind: je mag je ook verheugen over een “gewone” mus, alleen al omdat het er geen dooie is. Hoe komt het toch dat de mens tegenwoordig alleen nog warm kan lopen voor een exotische fooi en de eigen rijkdom niet meer ziet? De overdreven waarde van “zeldzaam” moet dringend weer ingeruild worden voor de ooit verloren kinderlijke verwondering, want anders zijn binnenkort al onze eigen planten en dieren uitgestorven voor we er erg in hebben.

Jammer dat ik dus nu pas in dat programma gedonderd ben. Volgende week vrijdag is er alweer de laatste aflevering, zo rond 21:20.

Advertenties

Een gedachte over “Baardmannetjes …

  1. Pingback: Baardmannetjes (bis) … | Affodil houdt de natuur in de kijker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s